akty prawne

definicjewymogi prawneustawa 21 06 2002ustawa 22 07 2010rozporzadzenie 18 02 2011


definicje

MATERIAŁY WYBUCHOWE – są to substancje techniczne stałe lub ciekłe albo mieszaniny substancji zdolne do reakcji chemicznej z wytwarzaniem gazu o takiej temperaturze i ciśnieniu i z taką szybkością, że mogą powodować zniszczenia w otaczającym środowisku, a także wyroby wypełnione materiałem wybuchowym.

MATERIAŁY PIROTECHNICZNE – jest to jedna z odmian materiałów wybuchowych będącą materiałem lub mieszaniną materiałów przewidzianych do wytwarzania efektów cieplnych, świetlnych, dźwiękowych, gazu, dymu lub kombinacji tych efektów wyniku bez-detonacyjnej, samopodtrzymującej się reakcji chemicznej, a także wyroby wypełnione materiałem pirotechnicznym.

WYROBY PIROTECHNICZNE – są to wyroby zawierające jeden lub kilka materiałów pirotechnicznych, przeznaczone do uzyskiwania efektów pirotechnicznych, w tym widowiskowych. Możliwość prowadzenia obrotu danymi wyrobami pirotechnicznymi zależy głównie od ich podklasy. W tym kontekście wyroby pirotechniczne można podzielić na wyroby podlegające koncesjonowaniu, określane mianem pirotechniki profesjonalnej oraz wyroby znajdujące się w “wolnym obrocie”, tj. dopuszczone do sprzedaży dla osób nie posiadających pozwoleń, zwane pirotechniką amatorską.

Działalność gospodarcza w zakresie obrotu pirotechniką profesjonalną, zaliczaną przede wszystkim do podklasy1.1,1.2, 1.3 jest działalnością reglamentowaną i wymaga uzyskania koncesji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Szczegółowe zasady podejmowania i wykonywania przez przedsiębiorców takiej działalności określa ustawa z dnia 22 czerwca 2001r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym/Dz.U. Nr 67 poz.679/.

Koncesja jest decyzją administracyjną, która zawiera między innymi podstawę prawną jej udzielenia, oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę, lub miejsce zamieszkania, numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej na którą została wydana koncesja , adres miejsca wykonywania działalności, czas ważności koncesji, datę wydania koncesji.

Pozwolenie na nabywanie wyrobów pirotechnicznych w klasach limitowanych wydaje wojewoda właściwy ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania przedsiębiorcy. Obrót wyrobami pirotechnicznymi w ww. podklasach bez koncesji stanowi przestępstwo z art. 36 ustawy z dnia 22 czerwca 2001r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym i pozostaje w ewntualnym zbiegu z art.171 & 1kk.

art.36 ustawy

ust.1. Kto wykonuje działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania lub obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją albo wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym bez koncesji lub wbrew warunkom określonym w koncesji, podlega karze pozbawienia wolności od roku do 10 lat.

ust.2. Jeżeli sprawca czynu określonego w ust. 1 działa nieumyślnie, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

ust.3. W razie skazania za przestępstwo określone w ust.1 i lub 2. orzeka się przepadek materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, a także innych przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa albo pochodzących bezpośrednio lub pośrednio z przestępstwa, chociażby nie stanowiły one własności sprawcy.

art.171 & 1 kk. Kto bez wymaganego zezwolenia wbrew jego warunkom, wyrabia, przetwarza, gromadzi, posiada, posługuje się lub handluje substancją lub przyrządem wybuchowym, materiałem radioaktywnym, urządzeniem emitującym promienie jonizujące lub innym przedmiotem lub substancją, która może sprowadzić niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia wielu osób albo mienia w wielkich rozmiarach podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat.

Działalność gospodarcza w zakresie obrotu wyrobami pirotechnicznymi wyłączonymi spod koncesjonowania może być prowadzona na podstawie wpisu do rejestru przedsiębiorców lub, w przypadku osób fizycznych, wpisu do ewidencji działalności gospodarczej.

Prowadzenie tego typu działalności handlowej bez wymaganego zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej jest wykroczeniem z art. 60&1 kw.

art.60&1 kw. Kto prowadzi działalność gospodarczą bez wymaganego zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej, podlega karze ograniczenia wolności lub grzywny.

Wyroby pirotechniczne wyłączone spod koncesjonowania mogą być sprzedawane wyłącznie osobom pełnoletnim, po okazaniu dokumentu stwierdzającego tożsamość. Sprzedaż takich wyrobów osobom niepełnoletnim stanowi przestępstwo określone w art.37 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym.

art. 37 ustawy Kto sprzedaje wyroby pirotechniczne, wyłączone spod koncesjonowania lub broń, na posiadanie której nie jest wymagane pozwolenie, osobom niepełnoletnim, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Szczegółowe warunki bezpieczeństwa przy obrocie wyrobami pirotechnicznymi określa Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 09 lipca 2003roku, w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy produkcji, transporcie oraz obrocie materiałami wybuchowymi, w tym wyrobami pirotechnicznymi /Dz.U. z 2003r, Nr 163 poz.1577/ wydane na podstawie art. 237&2 Kodeksu Pracy.

art.83&1kw.Kto nieostrożnie obchodzi się z materiałami wybuchowymi, łatwo zapalnymi lub substancjami promieniotwórczymi albo wykracza przeciwko przepisom o wyrobie, sprzedaży, przechowywaniu, używaniu lub przewożeniu takich materiałów, podlega karze aresztu, grzywny lub karze nagany.

top

wymogi prawne

1.Temat pracy – Opracowanie Regulacji Prawnych dotyczących obrotu materiałami pirotechnicznymi
2. Cel i zakres pracy
Celem opracowania jest dokonanie przeglądu regulacji prawnych wynikających z ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego w zakresie dotyczącym wyrobów pirotechnicznych widowiskowych, w tym interpretacji wybranych przepisów ustawy oraz rozporządzeń wykonawczych.
3. Przegląd wybranych regulacji prawnych dotyczących wyrobów
pirotechnicznych widowiskowych (WPW)
3.1. Podstawowe regulacje prawne dotyczące WPW
Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, obrotu i (lub) używania WPW jest zobowiązany do znajomości i przestrzegania poniżej wymienionych przepisów prawnych:
1. Dyrektywa Rady Nr 93/15/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. Urz. WE L 121 z dn. 15.05.1993 r).
2. Ustawa z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz.U. Nr 117, poz. 1007 i Nr 238, poz. 2019 oraz z 2004 r Nr 222, poz. 2249).
3. Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 25 listopada 2002 r w sprawie instytucji wydających opinie o możliwości spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych podczas prac z użyciem materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1716).
4. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 8 września 2003 r w sprawie badań psychiatrycznych i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na nabywanie oraz przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 158, poz. 1536).
5. Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 4 lipca 2005 r. w sprawie szkolenia i egzaminowania osób mających dostęp do materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz.U. Nr 135, poz. 1140).
6. Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 13 kwietnia 2005r w sprawie wzoru wniosku o wydanie pozwolenia na nabywanie, przechowywanie lub używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz.U. Nr 76, poz. 667).
7. Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 29 lipca 2005 r w sprawie wyrobów pirotechnicznych, na których nabywanie, przechowywanie lub używanie nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia (Dz.U. Nr 158, poz. 1329).
8. Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r w sprawie sposobu prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz.IJ. Nr 158, poz. 1328).
9. Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 12 listopada 2002 r w sprawie wzoru
ewidencji nabytych, zużytych, przechowywanych, przemieszczanych i zbytych
materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 194, poz.
1634).
10. Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 3 marca 2005 r w sprawie sposobu prowadzenia identyfikacji wyrobów pirotechnicznych i amunicji dla potrzeb obrotu materiałami wybuchowymi i ich kontroli (Dz.U. Nr 46, poz. 437).
11. Dyrektywa Komisji 2004/57/WE z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie identyfikacji wyrobów pirotechnicznych i niektórych rodzajów amunicji dla celów dyrektywy Rady 93/15/EWG w sprawie ujednolicenia przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. WE L 127 z 29.04.2004, str. 73).
12. Ustawa z dnia 22 czerwca 2001r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie
wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i
technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 6”7, poz. 679 z
późniejszymi zmianami );
13. Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 28 października 2002 r w sprawie pomieszczeń magazynowych i obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. Nr 190, poz. 1589).
14 Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 lipca 2005 r w sprawie sposobu przechowywania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego w tymczasowym magazynie (Dz.U. Nr 139, poz. 1166).
15. Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 9 lipca 2003 r w
sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy produkcji, transporcie
wewnątrzzakładowym oraz obrocie materiałów wybuchowych, w tym wyrobów pirotechnicznych (Dz. U. Nr 163, poz. 1577).
16. Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997r o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz.U. z 2005r, Nr
108, poz. 909 tekst jednolity).
17. Ustawa z dnia 28 października 2002 r o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671)
18. Zarządzenie Nr I Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 lutego
2003r „Procedura administracyjna nadawania i rejestracji kodu klasyfikacyjnego ADR dla ogni sztucznych”.
Należy również pamiętać, że niezależnie od powyższego pakietu przepisów, prowadzenie działalności gospodarczej dotyczącej różnych aspektów związanych z WPW, podobnie jak i dowolnej innej działalności, wymaga znajomości i przestrzegania przepisów prawa pracy, ochrony środowiska i szeregu innych regulacji prawnych.
3.2. Klasyfikacja transportowa WPW
Spośród znanych systemów klasyfikacji materiałów wybuchowych, klasyfikacja dla celów transportu posiada największe znaczenie praktyczne i jest wykorzystywana powszechnie w międzynarodowych i krajowych przepisach jako punkt wyjścia dla regulacji prawnych dotyczących m. innymi magazynowania materiałów wybuchowych, przepisów dotyczących ochrony środowiska, bezpieczeństwa produkcji i stosowania itp.
3
Znajomość podstaw międzynarodowej klasyfikacji materiałów wybuchowych jest punktem wyjścia dla oceny stopnia zagrożeń z tytułu transportu, magazynowania i używania WPW.
Klasyfikacja materiałów wybuchowych dla celów transportowych stanowi element międzynarodowej klasyfikacji towarów niebezpiecznych. Stosownie do tej klasyfikacji materiały wybuchowe, w tym WPW znajdują się w klasie 1 towarów niebezpiecznych.
Do klasy 1 towarów niebezpiecznych zalicza się materiały i przedmioty wybuchowe, w tym:
MATERIAŁY WYBUCHOWE: materiały stałe lub ciekłe (lub mieszaniny materiałów) mogące wydzielać w wyniku reakcji chemicznej gazy o takiej temperaturze i ciśnieniu i z taką szybkością, że
mogą powodować zniszczenia w otaczającym środowisku.
MATERIAŁY PIROTECHNICZNE: materiały lub mieszaniny materiałów przewidziane do wytwarzania efektów cieplnych, świetlnych, dźwiękowych, gazu lub dymu lub kombinacji tych efektów w wyniku bezdetonacyjnej, samopodtrzymującej się egzotermicznej reakcji chemicznej;
PRZEDMIOTY WYBUCHOWE: przedmioty zawierające jeden lub więcej materiałów wybuchowych i materiały pirotechniczne;
MATERIAŁY 1 PRZEDMIOTY
NIE WYMIENIONE POWYŻEJ: które wytwarza się w celu uzyskania efektów praktycznych, sposobami wybuchowymi lub
pirotechnicznymi.
W klasie 1 wyróżnia się następujące podklasy materiałów wybuchowych:
I. Materiały i przedmioty, które stwarzają zagrożenie wybuchem masowym (wybuch masowy jest to taki wybuch, który obejmuje natychmiast praktycznie cały ładunek).
1 .2. Materiały i przedmioty, które stwarzają zagrożenie rozrzutem, ale nie wybuchem
masowym.
.3 Materiały i przedmioty stwarzaj ące zagrożenie pożarem i małe zagrożenie wybuchem lub
rozrzutem lub oba te zagrożenia, ale które nie stwarzają zagrożenia wybuchem
masowym:
(a) przy spalaniu których wydziela się znaczne ciepło promieniowania; lub
(b) które zapalają się jeden od drugiego i wywołują mały wybuch lub rozrzut lub oba te
efekty razem.
1.4. Materiały i przedmioty, które stwarzają tylko małe zagrożenie w przypadku zapalenia lub zainicjowania podczas przewozu. Oddziaływania ograniczają się w znacznym stopniu do sztuki przesyłki i nie prowadzą do rozrzutu elementów o znacznych rozmiarach lub zasięgu. Zewnętrzny pożar nie powinien wywoływać natychmiastowego wybuchu całej zawartości sztuki przesyłki.
1.5. Materiały bardzo mało wrażliwe stwarzające zagrożenie wybuchem masowym, które są na tyle niewrażliwe, że istnieje małe prawdopodobieństwo ich zainicjowania lub przejścia od palenia do detonacji w normalnych warunkach przewozu. Minimalnym wymogiem dla tych materiałów jest, aby nie wybuchały podczas próby na zewnętrzne oddziaływanie ognia.
4
1 .6. Przedmioty skrajnie niewrażliwe, które nie stwarzają zagrożenia wybuchem masowym. Przedmioty te zawierają tylko skrajnie niewrażliwe materiały i przedstawiają znikome prawdopodobieństwo przypadkowej inicjacji lub rozprzestrzenienia się. (Zagrożenie ze strony przedmiotów zaklasyfikowanych do podklasy 1.6 ograniczone jest do wybuchu pojedynczego przedmiotu).
Z uwagi na możliwość przewożenia razem lub osobno, rozróżnia się tzw. grupy zgodności:
A. Materiał wybuchowy inicjujący.
B. Przedmiot zawierający materiał wybuchowy inicjujący i nie mający dwóch lub więcej skutecznych urządzeń zabezpieczających. Niektóre przedmioty, takie jak zapalniki typu kapsułkowego, zestawy zapalnikowe do prac wybuchowych i spłonki, nawet jeżeli nie zawierają materiałów wybuchowych inicjujących.
C. Materiał wybuchowy miotający lub inny deflagrujący materiał wybuchowy lub przedmiot zawierający taki materiał wybuchowy.
D. Wtórnie detonujący materiał wybuchowy lub proch czarny lub przedmiot zawierający wtórnie detonujący materiał wybuchowy, w każdym przypadku bez środków inicjujących i bez ładunku miotającego, lub przedmiot zawierający materiał
wybuchowy inicjujący i mający dwa lub więcej skuteczne urządzenia
zabezpieczające.
E. Przedmiot zawierający wtórnie detonujący materiał wybuchowy, bez środka inicjującego, z ładunkiem miotającym (z wykluczeniem ładunku zawierającego materiał ciekły łatwo zapalny lub żel lub ciecze samozapalne).
F. Przedmiot zawierający wtórnie detonujący materiał wybuchowy z własnym środkiem inicjującym, z ładunkiem miotającym (z wykluczeniem ładunku zawierającego materiał ciekły łatwo zapalny lub żel lub ciecze samozapalne) lub bez ładunku miotającego.
G. Materiał pirotechniczny lub przedmiot zawierający materiał pirotechniczny, lub przedmiot zawierający zarówno materiał wybuchowy, jak i materiał oświetlający, zapalający, łzawiący lub dymotwórczy (z wykluczeniem przedmiotów aktywowanych wodą lub przedmiotów zawierających biały fosfor, fosforki, materiał piroforyczny, materiał ciekły łatwo zapalny lub żel lub ciecze samozapalne).
H. Przedmiot zawierający materiał wybuchowy i biały fosfor.
J. Przedmiot zawierający materiał wybuchowy i materiał ciekły łatwo zapalny lub żel.
K. Przedmiot zawierający materiał wybuchowy i trujący środek chemiczny.
L. Materiał wybuchowy lub przedmiot zawierający materiał wybuchowy,
przedstawiający sobą szczególne zagrożenie (np. z powodu swojej podatności na aktywację wodą lub obecności cieczy samozapalnych, fosforków lub materiałów piroforycznych) wymagają oddzielenia każdego typu.
N. Przedmioty zawierające jedynie materiały wybuchowe skrajnie niewrażliwe.
S. Materiał lub przedmiot tak zapakowany lub zbudowany, aby jakiekolwiek
niebezpieczne następstwa przypadkowego zadziałania ograniczyć do przestrzeni
wewnętrznej sztuki przesyłki, pod warunkiem, że ogień nie zniszczy sztuki przesyłki
i w związku z tym następstwa wybuchu lub rozrzutu będą ograniczone do takiego stopnia, że nie będą w sposób istotny utrudniać lub ograniczać gaszenia ognia lub stosowania innych działań ratunkowych w najbliższym sąsiedztwie sztuki przesyłki.
Przepisy Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r.( Dz.U. z 2002 r. Nr 194, poz. 1629) nakładają obowiązek klasyfikacji materiałów wybuchowych. W zakresie tym obowiązują następujące zasady:
Materiał lub przedmiot mający lub podejrzany o właściwości wybuchowe, powinien być zaklasyfikowany do klasy I zgodnie z metodami badań, procedurami i kryteriami opisanymi w części 1, „Podręcznika badań i kryteriów”.
2. Materiał lub przedmiot zaklasyfikowany do klasy 1 może być dopuszczony do przewozu tylko wówczas, gdy została mu przypisana nazwa lub pozycja i.n.o. wymieniona w tabeli A w dziale 3.2 i spełnia kryteria zawarte w „Podręczniku badań i kryteriów”.
3. Materiały lub przedmioty klasy I powinny być przypisane do numeru UN i nazwy lub pozycji i.n.o. wymienionych w tabeli A w dziale 3.2. Interpretacja nazw materiałów
i przedmiotów w tabeli A w dziale 3.2, powinna bazować na glosariuszu 2.2.1.1.7.
4. Próbki nowych lub istniejących materiałów i przedmiotów wybuchowych przewożone do następujących celów: badanie, klasyfikacja, poszukiwania i rozwój, kontrola jakości, lub jako próbki handlowe inne niż materiały wybuchowe inicjujące, powinny być zaklasyfikowane do określenia UN 0190 MATERIAŁ WYBUCHOWY, PROBKA.
5. Zaklasyfikowanie materiałów i przedmiotów wybuchowych niewymienionych z nazwy w tabeli A w dziale 3.2 do określenia i.n.o. w klasie 1 lub LIN 0190 PROBKI, WYBUCHOWE, jak również zaklasyfikowanie niektórych materiałów, których przewóz wymaga specjalnej autoryzacji przez właściwą władzę, zgodnie z przepisami specjalnymi cytowanymi w kolumnie (6) tabeli A w dziale 3.2, powinno być dokonane przez właściwą władzę kraju pochodzenia. Właściwa władza powinna również wydać pisemne zezwolenie określające warunki przewozu tych materiałów i przedmiotów. Jeżeli kraj pochodzenia nie jest stroną ADR, to klasyfikacja i warunki przewozu powinny być potwierdzone przez właściwą władzę pierwszego kraju ADR, do którego dotrze ładunek.
Do dokonywania klasyfikacji transportowej materiałów wybuchowych w Polsce są upoważnione następujące instytuty:
• Instytut Przemysłu Organicznego w Warszawie,
• Wojskowy Instytut Techniczny Uzbrojenia w Zielonce,
• Instytut Mechaniki Precyzyjnej w Warszawie,
• Wojskowy Instytut Techniki Inżynieryjnej,
• Instytut Techniczny Wojsk Lotniczych,
• Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie.
Zakres upoważnień dla w/w instytutów określają odnośne Zarządzenia Ministra właściwego do spraw gospodarki.
Problemy klasyfikacji WPW dla celów transportowych są aktualnie przedmiotem wnikliwych analiz i dyskusji. Spowodowane to zostało seria nieszczęśliwych wypadków z nimi związanych.
6
W załączniku A do umowy ADR ujęto przepisy szczególne dotyczące WPW. W szczególności przepis 645 głosi: „Kod klasyfikacyjny ogni sztucznych podany w kolumnie (5) wykazu towarów powinien być użyty jedynie za zgodą właściwej władzy Państwa- Strony Umowy ADR, wydaną przed przewozem”. Oznacza to w praktyce obowiązek urzędowego zweryfikowania klasyfikacji ogni sztucznych przed dokonaniem ich przewozu, co powinno być potwierdzone przez nadawcę w dokumencie przewozowym zapisem „Klasyfikacja uznana przez właściwą władzę „ (W miejscu kropek podaje się nazwę Państwa-Strony Umowy ADR, które dokonało weryfikacji).
Tryb weryfikacji kodów klasyfikacyjnych dla WPW został określony zarządzeniem Nr I Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 lutego 2003r „Procedura administracyjna nadawania i rejestracji kodu klasyfikacyjnego ADR dla ogni sztucznych”.
Z uwagi na rangę zagadnienia oraz liczne zaniedbania w zakresie klasyfikacji transportowej WPW, należy zwrócić uwagę na obowiązek posiadania przez przedsiębiorcę kopii certyfikatów klasyfikacyjnych tych wyrobów, ponieważ tylko wyroby posiadające te certyfikaty są dopuszczone do przechowywania w obiektach magazynowych.
3.3. Udzielanie pozwoleń na nabywanie, przechowywanie i używanie WPW
3.3.1. Ogólne zasady.
Uniemożliwienie dostępu do materiałów wybuchowych nieupoważnionym osobom jest jednym z podstawowych warunków zapewnienia bezpieczeństwa publicznego i wynika z ogólnej sytuacji na świecie, związanej ze wzrostem zagrożeń terroryzmem.
W Polsce problemy wydawania i cofania pozwoleń na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przez osoby fizyczne i prawne oraz jednostki naukowe są regulowane Ustawą z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz.U. Nr 117, poz. 1007 z późniejszymi zmianami). Z problematyką tą korespondują zapisy ustawy Ustawa z dnia 22 czerwca 2001r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 67, poz. 679 z późniejszymi zmianami) regulującą zasady koncesjonowania obrotu materiałami wybuchowymi, w tym WPW.
Wskazane wyżej ustawy transponują odpowiednią regulację prawną obowiązującą w Unii Europejskiej – Dyrektywą Rady 93/15JEEC.
Stosownie do ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, w odniesieniu do wydawania i cofania pozwoleń na nabywanie, przechowywanie i używanie WPW obowiązują następujące podstawowe zasady ujęte w ustawie oraz rozwinięte w odpowiednich rozporządzeniach wykonawczych:
1. nabywanie i przechowywanie WPW nie wymienionych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 29 lipca 2005 r w sprawie wyrobów pirotechnicznych, na których nabywanie, przechowywanie lub używanie nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia (Dz.U. Nr 158, poz. 1329) wymaga uzyskania pozwolenia;
2. nie jest wymagane pozwolenie na nabywanie i przechowywanie WPW” wymienionych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 29 lipca 2005 r w sprawie wyrobów pirotechnicznych, na których nabywanie, przechowywanie lub używanie nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia (Dz.U. Nr 158, poz. 1329).
„7
3. pozwolenia na nabywanie, przechowywanie lub używanie WPW wydaje wojewoda;
4. podstawowe uwarunkowania uzyskania pozwolenia przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną:
a. co najmniej średnie wykształcenie, zdolność do czynności prawnych, zdrowie psychiczne, niekaralność za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe,
b. brak wpisu do rejestru dłużników niewypłacalnych w KRS,
c. udokumentowanie spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych
niezbędnych dla bezpiecznego prowadzenia działalności gospodarczej poprzez przedstawienie opinii uprawnionej instytucji – opiniowaniu podlega prawidłowość lokalizacji, konstrukcji obiektów służących realizacji działalności, przydatności terenów, bezpieczeństwo procesów technologicznych, surowców, wyrobów oraz urządzeń technologicznych,
d. zatrudnianie osób o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych, potwierdzonych egzaminem zdanym przed Komisja Kwalifikacyjną. a także nie karanych za umyślne przestępstwa, zdrowych psychicznie, posiadających nienaganną opinię komendanta Policji;
5. przedsiębiorca inny, niż osoba fizyczna uzyska pozwolenie, jeżeli nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych, udokumentuje spełnienie wymaganych warunków technicznych i organizacyjnych oraz zatrudnia osoby o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych, zdrowe psychicznie, nie karane za przestępstwa umyślne przeciwko bezpieczeństwu państwa, porządkowi publicznemu, życiu lub zdrowiu ludzi, posiadające nienaganną opinię komendanta Policji;
6. pozwolenia są wydawane bezterminowo;
7. wojewoda może odmówić wydania lub cofnąć wydane pozwolenie, jeżeli przedsiębiorca nie spełnia warunków określonych w ustawie;
8. przedsiębiorca posiadający pozwolenie jest zobowiązany do przestrzegania warunków i zasad określonych w ustawie
Biorąc pod uwagę postulaty przedsiębiorców, w znowelizowanym art. 9 ust. 3, 4, 5, 6 ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego jednoznacznie stwierdza się, że przedsiębiorca może nabywać, przechowywać materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego bez uzyskania pozwolenia lub ich używać, jeżeli posiada koncesję na wytwarzania lub obrót materiałami wybuchowymi, a także określa warunki, jakie powinien spełnić ten przedsiębiorca.
W szczególności, przedsiębiorca posiadający koncesję na obrót ogniami sztucznymi w oparciu o zapisy wskazanego artykułu może używać WPW dla realizacji pokazów, jeżeli:
• rodzaj nabywanych, przechowywanych lub używanych WPW odpowiada rodzajowi określonemu w koncesji,
• posiada pomieszczenia magazynowe spełniające wymagania rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 października 2002 r w sprawie pomieszczeń magazynowych i obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. Nr 190, poz. 1589),
• zatrudnia osoby spełniające wymagania określone w art. 19 ustawy (dot. wieku, kwalifikacji zawodowych, opinii policji, niekaralności, zdrowia psychicznego),
• zawiadomi pisemnie wojewodę o terminie podjęcia działalności gospodarczej związanej z używaniem WPW,
• do zawiadomienia jw. dołączy opinię potwierdzającą możliwość spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych prowadzenia działalności
• przestrzega wymogów określonych w art. 18 ustawy.
8
Powyższy zapis likwiduje trudności, jakie w swoim czasie miały miejsce w związku z interpretacją uprawnień firm posiadających koncesję na obrót WPW do działalności w zakresie realizacji pokazów.
3.3.2. Zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na nabywanie, przechowywanie lub używanie WPW
Wymaga komentarza problematyka wdrożenia rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 29 lipca 2005 r w sprawie wyrobów pirotechnicznych, na których nabywanie, przechowywanie lub używanie nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia (Dz.U. Nr 158, poz.
1329).
W znowelizowanej ustawie odstąpiono od określenia WPW zwolnionych od obowiązku uzyskiwania koncesji na obrót i pozwolenia na nabywanie wyrobów pirotechnicznych poprzez wskazanie ich kodów klasyfikacyjnych 1.4 G i 1.4 S. wprowadzając cytowanym wyżej rozporządzeniem wykaz wyrobów niewymagających pozwolenia (i koncesji na obrót).
Należy podkreślić, że zgodność WPW z wymogami określonymi w wykazie potwierdza producent lub importer. Informacje dotyczącą zaliczenia wyrobów do wykazu umieszcza w instrukcji stosowania wyrobu, dostarczanej każdemu nabywcy. Praktycznie realizowane jest to poprzez ujmowanie w instrukcji stosowania wyrobu znaku literowego NWP oznaczającego, że wyrób jest ujęty w przedmiotowym wykazie.
Przy takim rozwiązaniu producent lub importer jest zobowiązany do bardzo wnikliwego sprawdzenia, czy charakterystyki danego wyrobu odpowiadają wymaganiom ujętym w tabeli załącznika do rozporządzenia. Niesie on w związku z tym całkowitą odpowiedzialność za prawidłowość podjętej decyzji. W przypadku błędnej decyzji i zaistnienia wypadku może to skutkować poważnymi konsekwencjami.
Uwzględniając powyższe, wydaje się celowe zaproponowanie w tym miejscu, by importer (producent)WPW skorzystał z możliwości dokonania odpowiedniej analizy w toku dokonywania oceny danego wyrobu pod względem bezpieczeństwa, stosownie do 5 i 6 Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 9 lipca 2003 r w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy produkcji, transporcie wewnątrzzakładowym oraz obrocie materiałów wybuchowych, w tym wyrobów pirotechnicznych (Dz. U. Nr 163, poz. 1577). Stosownie do zapisu 5 ust. 3 pkt 9 tego rozporządzenia wnioskodawca zgłaszający wyrób do oceny może we wniosku ująć odpowiednie propozycje w przedmiotowej sprawie, a instytucja dokonująca oceny ma obowiązek przeanalizować zasadność propozycji (* 6 ust. 2 pkt 15) i dokonać w karcie oceny zapisu dotyczącego warunków dopuszczenia danego wyrobu do obrotu, w tym zapisu stanowiącego podstawę do umieszczenia w instrukcji stosowania WPW znaku <NWP).
Opóźnienie publikacji cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy spowodowało trudności związane z umieszczaniem w instrukcji stosowania wyrobu (nanoszonej na wyrób w procesie jego produkcji) znaku KNWP>. Obowiązująca interpretacja rozporządzenia sprowadza się do potwierdzenia obowiązku dostarczenia przez sprzedawcę nabywcy instrukcji stosowania wyrobu, zawierającej znak literowy KNyP>, jednak nie oznacza to obowiązku umieszczania tego znaku na każdym wyrobie pirotechnicznym.
Stosownie do powyższego, przedsiębiorcy sprzedający WPW, na których nabywanie, przechowywanie lub używanie nie jest wymagane pozwolenie, powinni we własnym zakresie udostępniać nabywcy instrukcję stosowania WPW, zawierającą znak literowy <NWP>. Nie wymaga to otwierania wszystkich opakowań i naklejania na wyrobach takiego znaku.
9
3.3.3. Opiniowanie przygotowania organizacyjnego i technicznego przedsiębiorcy
W związku z koniecznością uzyskania przez zainteresowanego przedsiębiorcę opinii o spełnieniu warunków technicznych i organizacyjnych wykonywania działalności związanej z używaniem materiałów wybuchowych, rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 25 listopada 2002 r w sprawie instytucji wydających opinie o możliwości spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych podczas prac z użyciem materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1716) do wystawiania takiej opinii zostały upoważnione następujące jednostki:
• instytut Przemysłu Organicznego w Warszawie,
• Wojskowy Instytut Techniczny Uzbrojenia w Zielonce,
• Główny Instytut Górnictwa w Katowicach,
• Akademię Górniczo-Hutnicza w Krakowie.
Opinia wystawiana przez uprawnioną jednostkę powinna zawierać ocenę:
• prawidłowości lokalizacji, konstrukcji i wyposażenia obiektów
produkcyjnych, magazynowych, socjalnych, pomocniczych z punktu widzenia zagrożeń,
• przydatności terenów do ewentualnego wzniesienia w/w obiektów,
• bezpieczeństwa procesów przewidywanych do realizacji oraz surowców, produktów i wyrobów,
• bezpieczeństwa urządzeń technologicznych.
Ustawa pozwala na uzyskanie pozwolenia przez przedsiębiorcę nieposiadającego
obiektów magazynowych. Powinien on jednak wykazać, że zawarł odpowiednie porozumienia z
dostawcą wyrobów, dotyczące przechowywania i przyjmowania wyrobów niewykorzystanych w
danym dniu powrotem przez dostawcę do jego magazynu.
3.3.4. Kwalifikacje zawodowe
W związku z uwarunkowaniem udzielenia pozwolenia wymogiem zatrudniania przez przedsiębiorcę osób posiadaj ących odpowiednie przygotowanie zawodowe, Mini ster Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w drodze decyzji powołał Komisję Kwalifikacyjną. egzaminującą osoby mające dostęp do materiałów wybuchowych.
Zasady szkolenia i egzaminowania osób oraz potwierdzania przygotowania zawodowego reguluje rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 4 lipca 2005 r. w sprawie szkolenia i egzaminowania osób mających dostęp do materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz.U. Nr 135, poz. 1140). Należy jednak podkreślić, że w stosunku do przedsiębiorstw prowadzących publiczne pokazy pirotechniczne ustawa o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego wymaga dodatkowo udokumentowania praktyki zawodowej w zakresie realizacji takich pokazów przez zainteresowane osoby przed przystąpieniem do szkolenia i egzaminu.
10
Stosownie do cytowanego wyżej rozporządzenia, szkolenia osób ubiegających się o potwierdzenie przygotowania zawodowego wykonują upoważnione instytucje:
• Instytut Przemysłu Organicznego w Warszawie,
• Wojskowy Instytut Techniczny Uzbrojenia w Zielonce,
• Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie,
• Instytut Mechaniki Precyzyjnej w Warszawie,
• Ośrodek Szkolenia Państwowej Inspekcji Pracy we Wrocławiu,
• „Poltegor-lnstytut” Instytut Górnictwa Odkrywkowego we Wrocławiu.,
• Główny Instytut Górnictwa w Katowicach.
Należy podkreślić, że w szkoleniu z założenia uczestniczą słuchacze posiadający określone doświadczenie zawodowe i wiedzę, uzyskane na uczelniach, kursach i w trakcie pracy zawodowej. Natomiast uczestnicy szkolenia są poddani egzaminowi obejmującego całokształt wiedzy zawodowej niezbędnej dla prowadzenia wybranej działalności (specjalizacji) związanej ze stosowaniem WPW, ze szczególnym zwróceniem uwagi na wykładane w ramach szkolenia zagadnienia.
Celem szkolenia, zgodnie z zasadami określonymi w cytowanym wyżej rozporządzeniu Ministra Gospodarki jest przede wszystkim przekazanie słuchaczowi usystematyzowanej wiedzy
o nowych regulacjach prawnych wprowadzanych w ostatnich latach, w tym w związku z wejściem Polski do Unii Europejskiej.
3.3.5. Dodatkowe wymagania w stosunku do zatrudnianych osób
Art. 11 ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego wymaga, by zatrudnione osoby mające dostęp do materiałów wybuchowych nie wykazywały zaburzeń psychicznych oraz istotnych zaburzeń psychologicznych.
Badania wskazanych osób jest realizowane stosownie do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 września 2003 r w sprawie badań psychiatrycznych i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na nabywanie oraz przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr ł58, poz. 1536).
Uwzględniając zagrożenia, jakie mogą być skutkiem zatrudnienia osób niezrównoważonych psychicznie, należy stwierdzić, że pracodawcy powinni przestrzegać wymogów dokonywania badań zatrudnianych pracowników zgodnie z cytowanym wyżej rozporządzeniem. Z drugiej strony, należy spodziewać się, że dopełnienie tych obowiązków jest przedmiotem wnikliwych kontroli uprawnionych instytucji.
3.3.6. Wniosek o wydanie pozwolenia
Przedsiębiorcy ubiegający się o uzyskanie pozwolenia na nabywanie, przechowywanie lub używanie materiałów wybuchowych, w tym WPW, są zobowiązani do złożenia odpowiedniego wniosku do urzędu wojewódzkiego. Wzór wniosku określa rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 13 kwietnia 2005r w sprawie wzoru wniosku o wydanie pozwolenia na nabywanie, przechowywanie lub używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz.U. Nr 76, poz. 667).
Należy podkreślić, że w stosunku do poprzedniego rozporządzenia w przedmiotowej sprawie, cytowane wyżej rozporządzenie wymaga podania we wniosku prawidłowej nazwy przewozowej i numeru rozpoznawczego UN, określonego w załączniku A do umowy ADR.
li
Przy takim podejściu, biorąc pod uwagę dokonane w toku nowelizacji zmiany w art. 9 ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, należy zalecać ujmowanie we wniosku numerów UN dotyczących wszystkich ogni sztucznych (WPW) ujętych w załączniku A do umowy ADR. Nie można bowiem wykluczyć, że pewne WPW z podklasy
1.4. mogą wymagać uzyskiwania pozwolenia. (Patrz również pkt 3.3.2), a także mogą być dokonywane kolejne zaostrzenia procedury klasyfikacyjnej ONZ, powodujące konieczność zmiany klasyfikacji wybranych WPW.
3.4. Magazynowanie WPW
3.4.1. Zestawienie najważniejszych regulacji prawnych
Problematyka przechowywania WPW w magazynach gotowych wyrobów, a także w pomieszczeniach sklepowych i pomieszczenia zaplecza sklepów, jest przedmiotem kilku regulacji prawnych:
1) Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 lipca 2003 r w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy produkcji, transporcie wewnątrzzakładowym oraz obrocie materiałów wybuchowych, w tym wyrobów pirotechnicznych (Dz.U. Nr 163, poz. 1577)
2) Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 28 października 2002 r w sprawie pomieszczeń magazynowych i obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. Nr 190, poz. 1589)
3) Rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 lipca 2005 r w sprawie sposobu przechowywania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego w tymczasowym magazynie (Dz.U. Nr 139, poz. 1166).
3.4.2. Przechowywanie WPW w magazynach gotowych wyrobów
Przechowywanie WPW w postaci gotowych wyrobów regulują przepisy rozporządzenia Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 28 października 2002 r w sprawie pomieszczeń i obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. Nr 190, poz. 1589) wydanego na podstawie art. 24 ust. 2 oraz art. 33 ust. 2 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym.
W celu uwzględnienia zróżnicowania stopnia zagrożenia w procesie magazynowania w
związku z właściwościami przechowywanych materiałów wybuchowych i wyrobów
wypełnionych materiałem wybuchowym, w rozporządzeniu przyjęto klasyfikację tych materiałów, analogiczną do klasyfikacji wynikającej z przepisów załącznika A do umowy ADR, obejmującą:
1) w klasie I — materiały niebezpieczne, zaklasyfikowane do podklas 1.1, 1.2, 1.3, 1.4, I .5, i 1.6 materiałów wybuchowych i wyrobów wypełnionych materiałem wybuchowym,
2) w klasie 3 – roztwory odczulone nitrogliceryny, o stężeniu do 30%,
3) w klasie 4.1 — materiały wybuchowe w stanie nie wybuchowym, zaklasyfikowane do klasy 4. 1, wymienione w załączniku A.
12
4) w klasie 9 – przedmioty ratownicze zaklasyfikowane do klasy 9 materiałów niebezpiecznych, wymienione w załączniku A, jeżeli zawierają materiały wybuchowe
Rozporządzenie wprowadza podział obiektów magazynowych dla przechowywania materiałów wybuchowych, w tym WPW, na:
Magazyny bazowe obejmujące obiekty magazynowe, w których przechowuje się materiały wybuchowe w znaczących ilościach,
2. Magazyny podręczne, obejmujące pomieszczenia przemysłowe, laboratoryjne, sklepowe itp., w których przechowuje się materiały wybuchowe, w niewielkich ilościach, niestwarzających istotnego zagrożenia dla tych obiektów i otoczenia.
Rozporządzenie wymaga, by materiały wybuchowe, w tym WPW, były przechowywane w obiektach magazynowych w sposób zapewniający bezpieczeństwo ludzi, mienia i środowiska naturalnego, w szczególności poprzez:
1) właściwą lokalizację, odpowiednią konstrukcję, przystosowanie, wyposażenie i zabezpieczenie,
2) opracowanie, systematyczną aktualizację i przestrzeganie instrukcji technicznych przechowywania oraz instrukcji bezpieczeństwa i higieny pracy,
3) przechowywanie wyrobów posiadających certyfikaty klasyfikacyjne dla celów transportowych, jeżeli takie certyfikaty są wymagane odrębnymi przepisami,
4) przechowywanie wyrobów właściwie opakowanych i oznakowanych, stosownie do wymagań określonych w odrębnych przepisach i normach, w ustalonych dla nich terminach ważności;
5) zapewnienie bezpośredniego nadzoru nad obiektem magazynowym,
6) zatrudnianie pracowników przeszkolonych zgodnie z obowiązującymi przepisami,
7) zapewnienie bezpiecznego transportu,
8) przestrzeganie zasad bezpieczeństwa i higieny pracy wynikających z odrębnych przepisów, stanowiskowych instrukcji bezpieczeństwa pracy a także z instrukcji technicznych przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym.
9) utrzymywanie obiektów magazynowych w dobrym stanie technicznym, czystości i porządku,
10) przechowywanie na terenie obiektów magazynowych wyłącznie określonych instrukcjami technicznymi wyrobów, narzędzi i wyposażenia,
1 1) zabezpieczenie przechowywanych materiałów wybuchowych przed bodźcami, które mogłyby doprowadzić do ich wybuchu, zapłonu lub utraty określonych parametrów technicznych,
l2)wykonywanie w obiekcie magazynowym prac związanych wyłącznie z jego przeznaczeniem,
13) wykonywanie prac remontowych oraz prac związanych z używaniem otwartego ognia lub mogących doprowadzić do zapłonu albo wybuchu przechowywanych materiałów wybuchowych, po ich usunięciu z obiektu magazynowego, na podstawie pisemnego wniosku, po uzyskaniu pisemnej zgody na ich podjęcie od przedsiębiorcy,
13
14) poddawanie urządzeń elektrycznych, sygnalizacyjnych, odgromowych oraz innych instalacji znajdujących się w obiektach magazynowych kontroli przed dopuszczeniem do eksploatacji, a następnie, co najmniej raz w roku kontrolować ich stan pod względem spełnienia wymagań odnośnej Polskiej Normy, dokumentując wyniki kontroli pisemnym protokołem przechowywanym u przedsiębiorcy,
15) układanie opakowań lub pojemników z wyrobami w taki sposób, aby nie mogły przypadkowo przemieszczać się, przewracać, deformować pod wpływem nadmiernego ciężaru, a także by można było nimi łatwo manewrować zgodnie z potrzebami.
Ponadto obiekty magazynowe wraz z przechowywanymi materiałami wybuchowymi, w tym WPW, muszą być skutecznie zabezpieczone przed kradzieżą i dostępem osób niepowołanych. Na ich terenie mogą przebywać wyłącznie osoby do tego upoważnione. W obiektach magazynowych powinna być prowadzona książka ewidencji osób wchodzących, w której odnotowuje się datę, godzinę wejścia i godzinę wyjścia, imię i nazwisko oraz cel przebywania danej osoby w obiekcie magazynowym. W przypadku konieczności wejścia do magazynu osoby nieuprawnionej, w ewidencji podaje się również nazwisko towarzyszącej osoby upoważnionej.
Ujęte w rozporządzeniu zasady lokalizacji magazynów bazowych, w których są przechowywane materiały wybuchowe, w tym WPW, zdolne do wybuchu w masie (tj zaklasyfikowane do podklasy li), w stosunku do innych obiektów w otoczeniu, wyznacza się, biorąc za punkt wyjścia dopuszczalne dla tych obiektów wartości nadciśnienia fali uderzeniowej, prognozowane z uwzględnieniem:
1. masy netto magazynowanego ładunku materiałów wybuchowych i jego zdolności do generowania fali uderzeniowej,
2. konstrukcji obiektu magazynowego „ obecności lub braku obwałowań;
3. ewentualnych uwarunkowań propagacji fali uderzeniowej wokół obiektu magazynowego;
4. wrażliwości materiałów wybuchowych znajdujących się w zagrożonym obiekcie, w stosunku do którego jest wyznaczana bezpieczna odległość;
5. zastosowanych dodatkowych zabezpieczeń obiektu magazynowego i pobliskich obiektów.
Szczegółowe wymagania dotyczące lokalizacji magazynów bazowych oraz podręcznych dla materiałów wybuchowych, w tym WPW zaliczonych do podklasy I .1, określają załączniki do wskazanego rozporządzenia.
Należy podkreślić, że w związku z tragicznymi wybuchami WPW w magazynach w Holandii i innych krajach, aktualnie podejmowane są bardziej szczegółowe badania nad zachowaniem się tych wyrobów w przypadku zainicjowania w magazynach o różnej konstrukcji.
Należy oczekiwać, że w niezbyt odległej przyszłości wprowadzone zostaną korekty w przepisach dotyczących transportu, a także magazynowania WPW, ukierunkowane na wyeliminowanie możliwości lub ograniczenie skutków wybuchu masowego w warunkach transportu i magazynowania.
Jak się wydaje, w pierwszej kolejności dla wszystkich podklas WPW ograniczony zostanie stopień wypełnienia pojemności magazynu (kontenera transportowego itp.) przez te wyroby, ze wskazaniem obowiązku pozostawiania w magazynie wolnych objętości. Rozwinięte zostaną również wymogi odnośnie „powierzchni odciążających” w obiektach magazynowych, siużących jako drogi wylotu ewentualnych produktów gazowych spalania WPW. (Powierzchnie odciążające przeciwdziałają wzrostowi ciśnienia w obiekcie, sprzyjającego rozwojowi i przyspiesząj ącego procesy spalania mas pirotechnicznych).
14
Obiekty magazynowe dopuszcza się do eksploatacji, gdy:
1) zapewnione jest zabezpieczenie przechowywanych materiałów wybuchowych i amunicji przed ogrzaniem do temperatury powyżej 348 K (75°C) chyba, że wyższa temperatura wynika z instrukcji technicznej ich przechowywania,
2) wokół każdego obiektu jest wyznaczona i oznaczona strefa ochrony, w której nie powinny wystąpić lub pojawiać się czynniki zwiększające ryzyko zaistnienia wybuchu lub spalenia przechowywanych materiałów wybuchowych i amunicji,
3) są wyposażone w sprzęt przeciwpożarowy oraz instalacje gaśnicze dostosowane do właściwości i zagrożeń stwarzanych przez przechowywane materiały wybuchowe i amunicję, określony w karcie kwalifikacyjnej obiektu,
4) zabezpieczają przechowywane materiały wybuchowe i amunicję przed zachodzeniem w nich niekorzystnych przemian chemicznych lub fizycznych mogących mieć wpływ na ich bezpieczeństwo,
5) posiadają sprawny system wentylacji pomieszczeń, określony w karcie kwalifikacyjnej obiektu,
6) są chronione przed wyładowaniami elektryczności atmosferycznej, zgodnie z Polską Normą, określony dla budynków zagrożonych pożarem lub wybuchem,
7) są zabezpieczone przed wodą gruntową, opadami atmosferycznymi i powodzi
8) zainstalowane urządzenia i instalacje elektryczne odpowiadają wymaganiom Polskiej Normy,
9) jeżeli jest to konieczne ze względu na właściwości przechowywanych materiałów wybuchowych i amunicji, są wyposażone w instalację grzewczą której temperatura elementów i przewodów grzewczych jest o co najmniej 50°C niższa od temperatury rozkładu materiału wybuchowego, jednak nie wyższa niż 393 K (120° C),
10) na obiekcie magazynowym lub wewnątrz pomieszczenia magazynowego są naniesione trwałe napisy określające:
a) klasy lub podklasy i grupy zgodności przechowywanych materiałów wybuchowych i amunicji,
b) dopuszczalną ilość przechowywanych wyrobów,
c) dopuszczalną liczbę pracowników obshigi w obiekcie magazynowym.
Rozporządzenie określa zasady łącznego przechowywania materiałów wybuchowych. a także zasady określania wielkości ładunków przyjmowanych do obliczeń stref zagrożeń, w tym wielkości prognozowanego nadciśnienia fali uderzeniowej, generowanej przy wybuchu.
Jednym z ważniejszych zapisów rozporządzenia jest wprowadzenie okresu przejściowego,
stosownie do którego obiekty magazynowe, zbudowane zgodnie z przepisami obowiązującymi w
czasie ich budowy, powinny być dostosowane do warunków określonych w rozporządzeniu w
terminie 5 lat.
Przestrzegania przepisów dotyczących magazynowania materiałów wybuchowych, w tym WPW, jest przedmiotem wnikliwych kontroli ze strony organów dokonujących takie kontrole. Dotyczy to zarówno rutynowych kontroli, jak i postępowań komisji powypadkowych Państwowej Inspekcji Pracy, Prokuratury, Policji Państwowej.
15
3.4.3. Przechowywanie WPW w pomieszczeniach sklepowych i zaplecza
Problematykę przechowywania WPW w pomieszczeniach sklepowych i pomieszczeniach zaplecza sklepów regulują przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 lipca 2003 r w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy produkcji, transporcie wewnątrzzakładowym oraz obrocie materiaÓw wybuchowych, w tym wyrobów pirotechnicznych (Dz.U. Nr 163, poz.1577). Rozporządzenie w części dotyczącej WPW opracowane zostało w warunkach ścisłej współpracy ze Stowarzyszeniem Dystrybutorów i Importerów Pirotechniki.
[W rozporządzeniu tym jako pomieszczenia magazynowe definiuje się pomieszczenia przystosowane do składowania wyrobów pirotechnicznych widowiskowych o masie brutto ponad 1000 kg nieprzerwanie przez okres co najmniej 90 dni w roku. W stosunku do tych pomieszczeń obowiązują przepisy omówione w pkt 3.4.2. niniejszego opracowania.]
Stosownie do zapisów rozporządzenia, w pomieszczeniach sklepowych i
pomieszczeniach zaplecza zakładów pracy, w których jest prowadzony obrót WPW, mogą znajdować się wyłącznie wyroby oznaczone kodem klasyfikacyjnym 1.4 G i 1.4 S. Biorąc jednak pod uwagę realia, rozporządzenie zawiera zapis umożliwiający dokonywanie obrotu w pomieszczeniach sklepowych i zaplecza również wyrobów oznaczonych kodem klasyfikacyjnym 1.1 G, 1.2 G i 1.3 G. jeżeli są one przechowywane w opakowaniach jednostkowych, względnie w opakowaniach kartonowych lub tekturowych o masie brutto, co najwyżej 50 kg, a także pod warunkiem, że ilość mieszaniny pirotechnicznej w jednostkowym wyrobie nie przekracza w:
1) rakietach — 100 g, w tym mieszaniny wywolującej efekt pirotechniczny do 70 g;
2) moździerzach — 40 g;
3) petardach — 5 g;
4) strzelającym konfetti — 10 mg;
5) ogniach bengalskich — 2500 g;
6) bateriach — 500g, ale nie więcej jednak niż do 40 g w pojedynczym wystrzale;
7) innych wyrobach — 50 g w pojedynczym wystrzale;
Wyroby odpowiadające tym wymogom traktuje się jak WPW oznaczone kodem klasyfikacyjnym 1.4 G.
Zgodnie z omawianym rozporządzeniem, pomieszczenia sklepowe i pomieszczenia zaplecza można lokalizować w obiektach przeznaczonych na cele handlowe. Pomieszczenia te można eksploatować zgodnie z przeznaczeniem, jeżeli:
1) temperatura w pomieszczeniach przy pomiarze na wysokości 1 m od podłogi nie przekracza 30 °C (303K) i zainstalowane są środki techniczne gwarantujące spełnienie tego wymogu;
2) są wyposażone w podręczny sprzęt gaśniczy dostosowany do zagrożenia stwarzanego przez przechowywane wyroby;
3) przechowywane wyroby pirotechniczne posiadają zabezpieczenie przed powstawaniem w nich niekorzystnych przemian chemicznych lub fizycznych mogących powodować zwiększenie wrażliwości materiału na bodźce, pogorszenie trwałości chemicznej, oraz powodujących inicjację wybuchu lub zapłon;
4) posiadają konstrukcję zabezpieczającą przechowywane materiały przed kradzieżą oraz dostępem nieuprawnionych osób;
5) posiadają system wentylacji wyciągowej;
16
6) posiadają ochronę przed wyładowaniami atmosferycznymi, zgodną z wymaganiami odnośnej Polskiej Normy;
7) urządzenia i instalacje elektryczne odpowiadają wymaganiom stawianym urządzeniom instalowanym w miejscach zagrożonych pożarem;
8) elementy i przewody grzewcze w pomieszczeniach są rozmieszczone przynajmniej w odległości 1 m od opakowań zawierających wyroby pirotechniczne, a ich temperatura nie przekracza 120°C (393K);
9) drzwi ewakuacyjne otwierają się na zewnątrz pomieszczenia i posiadają zamki rolkowe działające w wyniku pchnięcia lub rozsuwające się na zewnątrz;
10)okna służące za wyjścia awaryjne otwierają się na zewnątrz, natomiast otwory okienne posiadają wymiary co najmniej 0,75 mx 0,75m;
1 )wymiary wewnętrzne pomieszczeń zapewniają bezpieczne operowanie opakowaniami składowanych wyrobów oraz swobodne poruszanie się osób kupujących i personelu;
12) półki, regały i inne wyposażenie pomieszczeń są wykonane z materiałów trudno palnych uniemożliwiających w czasie pożaru tworzenie toksycznych związków, zagrażających zdrowiu lub życiu ludzi.
Pomieszczenia sklepowe i zaplecza zalicza się do kategorii MW2, a obiekty, w których są zlokalizowane zalicza się do klasy MDO. Strefa ochrony obiektu dla tych pomieszczeń, która jest oddzielną strefą pożarową powinna obejmować obszar tych pomieszczeń.
W obrębie strefy ochrony niedopuszczalne jest:
1) używanie otwartego ognia;
2 ) palenie tytoniu;
3) prowadzenie prac spawalniczych;
4) prowadzenie innych prac mogących stworzyć warunki dla zapłonu lub wybuchu zgromadzonych wyrobów pirotechnicznych;
5) gromadzenie i przechowywanie innych materiałów palnych, niż wynikających z wyposażenia obiektu handlowego.
Jeżeli pomieszczenia sklepowe i zaplecza stanowiące fragment obiektów handlowych nie są pomieszczeniami wydzielonymi, wówczas w bezpośrednim ich otoczeniu nie należy przechowywać substancji łatwopalnych lub butli zawierających gaz pod ciśnieniem.
Wyroby pirotechniczne widowiskowe można przechowywać w pomieszczeniach sklepowych i pomieszczeniach zaplecza w ilościach brutto 1000 kg.
Rozporządzenie zobowiązuje przedsiębiorcę prowadzącego obrót WPW do zapewnienia bezpieczeństwa ludzi, mienia i środowiska, w szczególności poprzez:
1) przechowywanie WPW właściwie opakowanych i oznakowanych, w ustalonych terminach ważności;
2) opracowanie i posiadanie aktualnej instrukcji przechowywania WPW, obejmującej zasady ich utylizacji, oraz instrukcji bezpieczeństwa i higieny pracy dla wszystkich stanowisk
3) zapewnienie przestrzegania instrukcji magazynowania wyrobów pirotechnicznych oraz instrukcji bezpieczeństwa i higieny pracy na wszystkich stanowiskach pracy;
4) zapewnienie bezpiecznego transportu wewnątrzzakładowego WPW;
5) zapewnienie ochrony wyrobów pirotechnicznych przed kradzieżą oraz dostępem osób nieupoważnionych;
17
6) nie przechowywanie materiałów, narzędzi oraz wyposażenia innego, niż określone w instrukcji przechowywania w pomieszczeniach, w których znajdują się WPW;
7) wykluczenie możliwości wpływu na wyroby pirotechniczne bodźców mogących spowodować wybuch lub zapłon;
8) prowadzenie w pomieszczeniach sklepowych i pomieszczeniach zaplecza wyłącznie prace związanych z przeznaczeniem pomieszczeń;
9) prowadzenie prac mogących doprowadzić do ogrzewania i zapłonu WPW, a w w szczególności prac remontowych wyłącznie po usunięciu wyrobów z tych pomieszczeń, oraz po potwierdzeniu na piśmie przez upoważnioną przez pracodawcę osobę, że wyroby zostały usunięte;
10) w razie uszkodzenia opakowania, zbieranie i neutralizowanie rozsypanej zawartości we właściwy sposób, zgodnie z obowiązującą instrukcją magazynowania;
11) poddawanie kontroli przed dopuszczeniem do eksploatacji, a następnie, raz w roku kontroli, udokumentowanej pisemnym protokołem urządzeń elektrycznych, sygnalizacyjnych, odgromowych oraz innych instalacji znajdujących się w pomieszczeniach i obiektach;
12) właściwe przechowywanie na półkach, regałach lub w miejscach do tego przeznaczonych opakowań lub pojemników z WPW oraz układanie ich w sposób uniemożliwiający przypadkowe przemieszczanie się, przewracanie, deformowanie pod wpływem nadmiernego ciężaru,
13) w przypadku powstania zagrożenia spowodowanego zainicjowaniem przechowywanych wyrobów pirotechnicznych należy działanie zgodnie z instrukcją postępowania w sytuacji awaryjnej, o której mowa w 50;
14) nie używania otwartego ognia w pomieszczeniach
Pracodawca prowadzący obrót wyrobami pirotechnicznymi, w tym o przeznaczeniu widowiskowym powinien opracować instrukcję postępowania w sytuacji awaryjnej i organizacji akcji ratowniczej, określającą:
1) rodzaj i skalę zagrożeń;
2) sposób postępowania w przypadku awarii i organizacji akcji ratowniczej, ze wskazaniem lokalizacji stosowanych środków gaśniczych;
3) zasady oraz miejsce ewakuacji ludzi;
4) sposób powiadamiania straży pożarnej, policji, lub innych jednostek;
5) sposoby zabezpieczenia miejsca awarii, likwidacji bezpośrednich skutków oraz metod przeciwdziałania rozszerzaniu się skutków awarii.
Przestrzegania przepisów dotyczących magazynowania WPW jest przed miotem wnikliwych kontroli ze strony organów dokonujących takie kontrole. Dotyczy to zarówno rutynowych kontroli, jak i postępowań komisji powypadkowych Państwowej inspekcji Pracy, Prokuratury, Policji Państwowej.
3.4.4. Karty kwalifikacyjne obiektów zagrożonych wybuchem lub spalaniem WPW
Dla każdego obiektu magazynowego, w których są przechowywane materiały wybuchowe, w tym WPW, istnieje obowiązek sporządzenia karty kwalifikacyjnej obiektu, stosownie do zasad określonych w rozporządzeniu:
1. Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia
9 lipca 2003 r w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy produkcji, transporcie wewnątrzzakładowym oraz obrocie materiałów wybuchowych, w tym wyrobów pirotechnicznych (Dz.U.Nr 163, poz. 1577),
2. Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 28 października 2002 r w
sprawie pomieszczeń magazynowych i obiektów do przechowywania
materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o
przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. Nr 190, poz. 1589)
Kartę kwalifikacyjną opracowuje powoływany przez pracodawcę zespół specjalistów posiadających odpowiednie uprawnienia budowlane, kwalifikacje w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ochrony przeciwpożarowej.
Zatwierdzona przez pracodawcę karta kwalifikacyjna stanowi załącznik do książki obiektu budowlanego.
Karty kwalifikacyjne obiektów zagrożonych wybuchem lub spalaniem materiałów wybuchowych, w tym WPW, zawierają skondensowaną informacje dotyczącą tych obiektów opracowaną przez specjalistów, w oparciu o obowiązujące przepisy prawne. Dysponowanie tymi kartami utrudnia lub uniemożliwia instytucjom kontrolującym przedsiębiorcę nieprecyzyjne interpretowanie tych przepisów w odniesieniu do kontrolowanych obiektów.
W świetle posiadanych informacji, karty kwalifikacyjne są dokumentami w pierwszej kolejności kontrolowanymi przez inspektorów PIP, wymaganymi w trakcie rutynowych kontroli i postępowań powypadkowych.
Karta kwalifikacyjna obiektu magazynowego powinna zawierać następujące dane:
1. informacje identyfikujące obiekt, w tym jego adres, numer, nazwę, przynależność do jednostki organizacyjnej zakładu;
2. schematyczny rysunek obiektu ze wskazaniem podziału na pomieszczenia, usytuowaniem dróg dojazdowych, pożarowych i dla pieszych, technologicznych, obwałowań, powierzchni odciążających, osłon, sztolni itp.;
3. informacje o przeznaczeniu obiektu i poszczególnych pomieszczeń w obiekcie;
4. informację o zaliczeniu obiektu i jego pomieszczeń do kategorii zagrożeń MW I lub MW2,
5. informacje o zaliczeniu obiektu z tytułu prognozowanego zniszczenia w przypadku wybuchu lub spalenia materiału wybuchowego do klas UZ lub MDO,
6. informacje o występowaniu w obiekcie lub jego poszczególnych pomieszczeniach zagrożenia wybuchem mieszanin substancji palnych z powietrzem oraz związanych z tym stref zagrożeń wybuchem, wyznaczonych zgodnie z obowiązującymi przepisami o ochronie przeciwpożarowej,
19
7. podstawowe wymagania w stosunku do konstrukcji obiektu:
• typ konstrukcji obiektu;
• wymagania w stosunku do obwałowania, osłon, sztolni;
• wymagania w stosunku do przegród odciążających;
• rodzaj okien, drzwi, dopuszczalnych rodzajów szyb okiennych;
• rodzaj wykończenia ścian, podłóg itp.;
8. informacje o dopuszczalnym obładowaniu pomieszczeń materiałem
wybuchowym;
9. informacje o dopuszczalnej ilości ludzi znajdujących się w obiekcie z podziałem na pomieszczenia pracy stałej lub dorywczej;
10. informacje o zasięgu strefy ochrony obiektu, oraz o sposobie jej oznaczenia w terenie;
11 informacje o minimalnych dopuszczalnych odległościach, wyznaczonych wedlug zasad określonych w załącznikach Nr I i 2 do rozporządzenia;
12. wymagania w stosunku do mediów i instalacji energetycznych;
13. szczegółowe wymagania w stosunku do urządzeń elektrycznych, osprzętu i instalacji elektrycznych w pomieszczeniach;
14. wymagania w stosunku do rodzaju i temperatury mediów ogrzewających, chłodzących, stosowanych na terenie obiektu,
15. wymagania w stosunku do stałych urządzeń gaśniczych, lokalizacji punktów sygnalizacji oraz uruchamiania tych urządzeń,
16. inne wymagania w miarę potrzeb wynikających ze specyfiki obiektu i rodzaju przechowywanego materiału wybuchowego.
Dla obiektów magazynowych zagrożonych wybuchem lub spaleniem materiału wybuchowego ustala się kategorie zagrożenia MW1 i MW2, zwane dalej „kategorią MW 1” „kategorią MW2”. Zaliczenia obiektów do odpowiedniej kategorii zagrożenia MWI lub MW2 dokonuje przedsiębiorca, kierując się następującymi zasadami:
1) obiekty, w których znajdują się materiały wybuchowe o współczynniku wrażliwości mniejszym od 2 lub materiały wybuchowe nie opakowane i w stanie niezaelaborowanym, zalicza się do kategorii MW1, a pozostałe obiekty – do kategorii MW2.
2) do kategorii MWI lub MW2 można zaliczyć cały obiekt lub jego część, albo zaliczyć część obiektu do kategorii MW 1, a część do kategorii MW2.
3) obiekt lub pomieszczenie, w którym znajduje się materiał wybuchowy opakowany lub w stanie zaelaborowanym, można zaliczyć do kategorii MW1, jeżeli jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa.
Z tytułu prognozowanego stopnia zniszczeń w przypadku wybuchu lub spalenia materiału wybuchowego, obiekty o których mowa w ust. 5 zalicza się do klasy UZ lub klasy MDO. Zaliczenia projektowanego obiektu do klasy UZ lub MDO dokonuje projektant, a obiektu istniejącego — przedsiębiorca, kierując się następującymi zasadami:
1) do klasy UZ zalicza się obiekty, które w przypadku wybuchu lub spalenia materiału wybuchowego ulegają całkowitemu zniszczeniu,
20
2) do klasy MDO zalicza się obiekty ulegające w razie wybuchu lub spalenia materiału wybuchowego częściowemu zniszczeniu, których konstrukcja przewiduje zachowanie w stanie nie zniszczonym podstawowych elementów nośnych budynku, w stopniu umożliwiającym odtworzenie obiektu.
Wokół każdego obiektu magazynowego zaliczonego do kategorii MWI lub MW2 wyznacza i oznacza się strefę ochrony obiektu. Zasięg strefy ochrony obiektu ustala przedsiębiorca, uwzględniając kategorię zagrożenia obiektu oraz właściwości materiału wybuchowego. Na obszarze strefy ochrony obiektu zabrania się stwarzania w jakikolwiek sposób warunków dla zaistnienia zjawisk lub sytuacji mogących zainicjować wybuch lub pożar materiałów wybuchowych znajdujących się w obiekcie.
Załącznikami do karty klasyfikacyjnej są aktualne karty oceny pod względem bezpieczeństwa przechowywanych w obiekcie materiałów wybuchowych.
Karta kwalifikacyj na obiektu sklepowego
Pracodawca prowadzący obrót WPW jest zobowiązany do opracowania karty kwalifikacyjnych obiektów, w których jest prowadzona sprzedaż wyrobów pirotechnicznych. Karty tej nie opracowuje się dla obiektów sklepowych i zaplecza, w których prowadzi się wyłącznie sezonową sprzedaż, a łączny czas przechowywania wyrobów pirotechnicznych nie przekracza 90 dni w roku.
Karta kwalifikacyjna obiektu zagrożonego wybuchem lub spalaniem WPW powinna zawierać:
1) nazwę oraz adres firmy;
2) nazwę oraz adres obiektu;
3) schematyczny rysunek obiektu ze wskazaniem podziału na pomieszczenia, usytuowanie dróg dojazdowych i pożarowych, osłon, obwałowań, wyjść awaryjnych;
4) określenie przeznaczenia obiektu oraz poszczególnych pomieszczeń;
5) klasyfikację obiektu do kategorii MW2 ze wskazaniem dominujących zagrożeń;
6) klasyfikację obiektu do klasy UZ lub MDO;
7) stwierdzenie o niedopuszczalności występowania w obiekcie lub pomieszczeniach zagrożeń wybuchem mieszanin substancji palnych z powietrzem;
8) podstawowe wymagania w stosunku do konstrukcji obiektu:
a) typ konstrukcji obiektu,
b)wymagania w stosunku do obwałowań, osłon, sztolni, okien, rodzajów szyb, posadzki, c)lokalizacja i konstrukcja drzwi ewakuacyjnych,
3.4.5. Tymczasowe magazynowanie materiałów wybuchowych i WPW
W trakcie prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych poza terenem przedsiębiorstwa, w tym w związku z realizacją pokazów pirotechnicznych, bardzo często zachodzi potrzeba tymczasowego magazynowania materiałów wybuchowych.
Problem tymczasowego magazynowania reguluje rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 6 lipca 2005 r w sprawie sposobu przechowywania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego w tymczasowym magazynie (Dz.U. Nr 139, poz. 1166).
Stosownie do rozporządzenia, tymczasowy magazyn powinien zapewniać bezpieczeństwo ludzi, mienia i środowiska poprzez:
1) konstrukcję i wyposażenie zapewniające ochronę przechowywanych materiałów wybuchowych;
2) bezpośredni nadzór nad tymczasowym magazynem przez osoby posiadające zaświadczenia potwierdzaj ące kwalifikacje zawodowe,
3) zapewnienie prowadzenia prac związanych z tymczasowym magazynowaniem przez osoby posiadające zaświadczenia potwierdzające odpowiednie kwalifikacje.
Tymczasowym magazynem może być:
• odrębny budynek bez stałej obsady;
• kontener lub barakowóz;
• skrzynia ładunkowa pojazdu samochodowego wyposażonego w silnik wysokoprężny pod warunkiem, że jego silnik będzie unieruchomiony, pojazd zahamowany oraz uziemiony, a źródła zasilania instalacji elektrycznej odłączone;
Decyzję dotyczącą lokalizacji tymczasowego magazynu podejmuje przedsiębiorca, uwzględniając wiedzę techniczną i praktykę, z wykorzystaniem wyników analizy zagrożeń i oceny ryzyka zawodowego (yide również pkt. 3.5. niniejszego opracowania).
Rozporz.ądzaiie nakłada oboązek opracowania i stoa.wania przez p dionę instrukcji magazynowania materiałów wybuchowych w tymczasowym magazynie, określającej:
1) ilość, rodzaj oraz czas przechowywania materiałów wybuchowych;
2) rozmieszczenie poszczególnych materiałów wybuchowych;
3) rodzaje zagrożeń związanych z przechowywanymi materiałami;
4) wyposażenie magazynu;
5) zabezpieczenie magazynu przed dostępem osób nieupoważnionych i kradzieżą;
6) zakres prac dozwolonych do wykonywania w magazynie;
7) zalecenia dotyczące bezpieczeństwa pracy;
8) postępowanie w sytuacjach awaryjnych lub zagrożeń;
9) wykaz osób upoważnionych do wstępu do tymczasowego magazynu.
Stosownie do zapisów cytowanego na wstępie rozporządzenia, tymczasowy magazyn powinien być wyposażony w gaśnice i sprzęt przeciwpożarowy, dostosowany do właściwości magazynowanego materiału wybuchowego, a także zabezpieczony przed kradzieżą materiałów wybuchowych i dostępem osób nieupoważnionych.
22
Należy podkreślić, że w ostatnim czasie poszczególni przedsiębiorcy coraz częściej wykorzystują w charakterze tymczasowych magazynów pojazdy samochodowe przystosowane do transportu materiałów wybuchowych, odpowiadające wymaganiom wynikającym z ustawy z dnia 28 października 2002 r o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr I 99, poz. 1671) i umowy ADR.
Istotnym zapisem ujym w rozixrządzaiiu jest dopuszzańe przechowywania w tym samym tymczasowym magazynie materiałów wybuchowych z grupy zgodności B oraz materiałów wybuchowych zaliczonych do pozostałych grup zgodności pod warunkiem przeznaczenia do przechowywania materiałów wybuchowych z grupy zgodności B pojemników zamkniętych i skonstruowanych w sposób uniemożliwiający przeniesienie detonacji z wnętrza skrzyni lub szafy na inne materiały wybuchowe znajdujące się w magazynie.
3.5. Używanie WPW
Podstawowym dokumentem regulującym wykonywanie pokazów pirotechnicznych jest rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r w sprawie sposobu prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (DzU. Nr 158, poz. 1328).
Rozporządzenie określa wymagania techniczne i organizacyjne oraz sposób prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego poza górnictwem, zdefiniowany jako prowadzenie wszelkich prac związanych z praktycznym wykorzystaniem energii wytwarzanej przy wybuchu lub spalaniu się materiału wybuchowego.
W art. 18 ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego oraz w 4 — 6 rozporządzenia określone zostały podstawowe wymagania dotyczące prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych, odnoszące się do wszystkich obszarów tych prac, z wyłączeniem działalności górniczej.
Itak, przedsiębiorca, któremu wydano pozwolenie jest obowiązany:
1. przestrzegać ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy wynikających z Kodeksu Pracy, a także zasad bezpiecznego prowadzenia prac przy użyciu materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,
2. przestrzegać warunków określonych w pozwoleniu,
3. zapewnić stały nadzór nad osobami mającymi dostęp do materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego oraz zatrudniać do prowadzenia prac związanych z dostępem do materiałów wybuchowych osoby posiadające zaświadczenie potwierdzające wymagane kwalifikacje zawodowe,
4. dysponować obiektami lub urządzeniami dostosowanymi do charakteru prac prowadzonych z użyciem materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,
5 zapewnić bezpieczne przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,
6. dysponować dokumentacjami technicznymi i technologicznymi prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych, dostosowanymi do charakteru tych prac i uwzględniającymi właściwości materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego,
7. prowadzić ewidencję nabytych, zużytych, przechowywanych, przemieszczanych i zbytych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego oraz przechowywać dokumentację ewidencyjną przez co najmniej 10 lat, licząc od ostatniego dnia roku, jeżeli jest to wymagane w odniesieniu do stosowanego
wPw,
23
8. na bieżąco oceniać i dokumentować stopień ryzyka zawodowego związanego z prowadzeniem prac przy użyciu materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, a także posiadać dokumentację obiektów i urządzeń,
9. zapewnić bezpośrednią ochronę fizyczną lub odpowiednie zabezpieczenia
techniczne obiektów i miejsc wykonywania prac, chroniące przed dostępem osób
postronnych i kradzieżą materiałów wybuchowych,
10. zapewnić oznakowanie obiektów, pomieszczeń i miejsc wykonywania pracy z
użyciem materiałów wybuchowych czytelnymi tablicami, informującymi o
występujących w tych miejscach zagrożeniach wybuchem lub spalaniem
materiałów wybuchowych.
Przedsiębiorca prowadzący prace z użyciem materiałów wybuchowych jest zobowiązany do opracowania i aktualizowania wykazów:
• prac i stanowisk pracy wymagających nadzoru osób o odpowiednim przygotowaniu zawodowym,
• osób mających dostęp do materiałów wybuchowych oraz określeń zakresu ich obowiązków,
• niezbędnej dokumentacji technicznych i technologicznych,
• obiektów, pomieszczeń i terenów wymagających oznakowania informującego o występujących zagrożeniach.
Stosownie do przepisów rozporządzenia, w dokumentacji technicznej i technologicznej przedsiębiorca określa środki techniczne i organizacyjne bezpiecznej realizacji pracy z użyciem materiałów wybuchowych, uwzględniając wiedzę techniczną i praktykę, z wykorzystaniem wyników analizy zagrożeń i oceny ryzyka zawodowego. Zapis ten umożliwia przedsiębiorcy podejmowanie odpowiednich decyzji we własnym zakresie.
Spośród niezbędnych dokumentacji technicznych i technologicznych, którymi powinien dysponować przedsiębiorca prowadzący prace z użyciem materiałów wybuchowych wymienić należy:
• opisy procesów technologicznych,
• instrukcje technologiczne,
• dokumentacje strzałowe,
• metryki strzałowe,
• instrukcje pracy,
• instrukcje BHP,
• instrukcje stacjonarnego lub tymczasowego magazynowania materiałów wybuchowych, i temu podobne.
Rodzaj niezbędnych dokumentacji technicznych i technologicznych określa
przedsiębiorca we własnym zakresie, uwzględniając specyfikę prowadzonych prac z użyciem materiałów wybuchowych.
Jednym z ważniejszych obszarów stosowania przepisów omawianego rozporządzenia jest realizacja pokazów pirotechnicznych, dla których w rozporządzeniu po raz pierwszy określone zostaty podstawowe wymagania organizacyjno-techniczne.
24
I tak, przedsiębiorca prowadzący pokaz pirotechniczny musi dysponować dokumentacją techniczną i technologiczną prowadzenia prac z użyciem WPW, dostosowaną do charakteru przewidywanego pokazu i uwzględniającą właściwości używanych WPW. Warunkiem koniecznym jest jednak, by osoba opracowująca dokumentacje posiadała odpowiednie potwierdzenie kwalifikacji zawodowych, przewidzianych dla pracowników zatrudnionych na samodzielnych stanowiskach, w tym stanowiskach nadzoru.
W dokumentacji pokazu określa się w szczególności środki techniczne i organizacyjne bezpiecznej realizacji prac z użyciem WPW, zapewniające bezpieczeństwo życia, zdrowia, mienia i środowiska oraz zapewniające właściwy rezultat i przebieg pokazu.
Stosownie do zapisów rozporządzenia, dokumentacja organizacyjno-techniczna pokazu powinna zawierać w szczególności następujące elementy i informacje:
nazwę wykonawcy pokazu i jego siedzibę,
2. datę i czas trwania pokazu,
3. kserokopię koncesji lub pozwolenia wojewody, upoważniającego wykonawcę do wykonywania pokazów,
4. imię i nazwisko oraz podpis osoby opracowującej dokumentację organizacyjno- techniczną pokazu oraz kserokopię zaświadczenia potwierdzającego kwalifikacje zawodowe tej osoby,
5. imię i nazwisko osoby nadzorującej realizację pokazu, kserokopię zaświadczenia potwierdzającego kwalifikacje zawodowe tej osoby oraz numer telefonu kontaktowego,
6. masę netto wyrobów pirotechnicznych przewidzianych do odpalenia z podziałem na klasy i podklasy według ADR,
7 określenie systemu odpalania ładunków pirotechnicznych oraz zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych dla tego systemu, w szczególności sieci energetyczne, elektryczne trakcje kolejowe, przekaźniki telekomunikacyjne,
8. dane dotyczące systemu zabezpieczeń terenu pokazu od momentu dostarczenia wyrobów pirotechnicznych do zakończenia kontroli terenu po pokazie,
9. osoby odpowiedzialne za sprawdzenie terenu po zakończeniu pokazu i unieszkodliwienie niewypałów i niewybuchów pirotechnicznych,
10. zasady postępowania w przypadku wystąpienia zagrożeń i sytuacji awaryjnych,
11. minimalne odległości usytuowania publiczności w stosunku do odpalanych ładunków pirotechnicznych na terenie pokazu.
W rozporządzeniu określone zostały, po raz pierwszy w polskim ustawodawstwie, oficjalne wymagania dotyczące minimalnych dopuszczalnych odległości usytuowania publiczności w stosunku do odpalanych ładunków na terenie pokazu. Ujęte w załączniku do rozporządzenia odległości powinny być jednak korygowane, z uwzględnieniem warunków atmosferycznych, kierunku strzelania ładunków, odchylenia od pionu, wpływu wiatru bocznego, różnicy poziomu między miejsce odpalania wyrobów od miejsca zajmowanego przez publiczność. Odpowiednie korekty każdorazowo dokonuje kierujący pokazem.
W tym miejscu należy przypomnieć, że, niezależnie od regulacji wynikających z ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, w trakcie opracowywania dokumentacji organizacyjno- technicznej, a także w toku realizacji publicznych pokazów pirotechnicznych, konieczne jest spełnienie wymogów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz.U. z 2005r, Nr 108, poz. 909 tekst jednolity).
Należy podkreślić, że oprócz spełnienia wymogów formalnych, podstawowe znaczenie dla bezpieczeństwa pracy w związku z realizacją pokazów pirotechnicznych ma wiedza i doświadczenie osób nadzorujących pokaz.
25
3.6. Ewidencja WPW
Wymogi dotyczące ewidencji materiałów wybuchowych są określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 12 listopada 2002 r w sprawie wzoru ewidencji nabytych, zużytych, przechowywanych, przemieszczanych i zbytych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 194, poz. 1634).
Działanie tego rozporządzenia jest jednak ograniczone wyłącznie do WPW, obrót którymi wymaga koncesji, a nabywanie, przechowywanie lub używanie wymaga pozwolenia wojewody.
Zagadnienie powyższe zostało jednoznacznie zinterpretowane przez Ministerstwo Gospodarki i Pracy, które stwierdziło, że w przypadku wyrobów pirotechniki widowiskowej, w stosunku do których:
1. stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz.U. Nr 117, poz. 1007 z późniejszymi zmianami) nie jest wymagane uzyskiwanie pozwolenia na nabywanie, przechowywanie lub używanie tych wyrobów;
2. stosownie do art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. Nr 67, poz. 679 z późniejszymi zmianami) nie jest wymagane uzyskiwanie koncesji na obrót tymi wyrobami,
nie jest wymagane oraz możliwe prowadzenie ewidencji zawartych transakcji w zakresie określonym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 10 września 2002 r. w sprawie ewidencjonowania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. Nr 163, poz. 1346, z 2003 r. Nr 143, poz. 1394), a także ewidencji, o której mowa w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 12 listopada 2002 r. w sprawie wzoru ewidencji nabytych, zużytych, przechowywanych i zbytych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 194, poz. 1634).
Nie należy jednak zapominać, że w przypadku WPW nie ujętych w wykazie zamieszczonym w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 29 lipca 2005 r w sprawie wyrobów pirotechnicznych, na których nabywanie, przechowywanie lub używanie nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia (Dz.U. Nr 158, poz. 1329) prowadzenie ewidencji zgodnie z wymogami cytowanego na wstępie rozporządzenia jest obowiązkowe.
W świetle posiadanych informacji, dokumentacje ewidencji WPW, w przypadku wyrobów wymagających ewidencjonowania, są dokumentami w pierwszej kolejności kontrolowanymi przez organy kontrolne, zarówno w trakcie rutynowych kontroli, jak i postępowań powypadkowych.
26
3.7. Transport WPW
Problematyka transportu WPW po drogach publicznych jest przedmiotem następujących regulacji prawnych:
1. Umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzona w Genewie dnia 30 września 1957 r.( Dz.U. z 2002 r. Nr 194, poz.1629 z późniejszymi zmianami).
2. Ustawa z dnia 28 października 2002r o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz.U. Nr 199, poz. 1671 z późniejszymi zmianami).
Przepisy tych aktów prawnych są przedmiotem systematycznego udoskonalania, w związku z czym przedsiębiorcy zajmujący się transportem WPW powinni korzystać z usług doradcy do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych.
Przykładem takich zmian, które w swoim czasie spowodowały zakłócenia w f.inkcjonowaniu rynku WPW w Polsce, było umieszczenie w załączniku A do ADR przepis szczegółowego nr. 645, zgodnie z którym: „Kod klasyfikacyjny ogni sztucznych podany w kolumnie (5) wykazu towarów powinien być użyty jedynie za zgodą właściwej władzy Państwa- Strony Umowy ADR, wydaną przed przewozem”.
W chwili obecnej działalność gospodarcza w zakresie transportu WPW została w Polsce zorganizowana w sposób zadowalający i nie powoduje poważniejszych zakłóceń.
3.8. Przemieszczanie WPW
Dyrektywa Rady Nr 93/15JEWG z dnia 5 kwietnia 1993 r w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. Urz. WE L 121 z dn. 15.05.1993 r). oraz implementująca tę dyrektywę ustawa z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz.U. Nr 117, poz. 1007 i Nr 238, poz. 2019 oraz z 2004 r Nr 222, poz. 2249) wprowadziła pojęcie „przemieszczania materiałów wybuchowych”, rozumianego jako „każde rzeczywiste przekazanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego na obszarze Unii Europejskiej, oprócz przekazania w obrębie działania jednego przedsiębiorcy”.
Mimo, że w art. 1 pkt. 3 ustawy jednoznacznie stwierdza się, że zapisy ustawy dotyczące przemieszczania nie dotyczą wyrobów pirotechnicznych, w okresie ubiegłego roku można było zetknąć się z przypadkami niewłaściwego rozumienia tego pojęcia, w tym z wnioskami o udzielenie zgody na przemieszczanie WPW.
W związku z powyższym należy wyraźnie podkreślić, że w przypadku wyrobów pirotechnicznych widowiskowych nie jest wymagane uzyskiwanie zgody na przemieszczanie.
Niemniej, jak się wydaje, niewłaściwe rozumienie pojęcia „przemieszczanie” występowało nie tylko w warunkach polskich. W krajach unijnych uznawano za celowe traktowanie pewnych wyrobów pirotechnicznych za pełnocenne materiały wybuchowe.
27
W konsekwencji Komisja Europejska uznała za celowe zatwierdzenie Dyrektywy 2004/57/WE z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie identyfikacji wyrobów pirotechnicznych i niektórych rodzajów amunicji dla celów dyrektywy Rady 93/1 5/EWG w sprawie ujednolicenia przepisów dotyczących wprowadzania do obrotu i kontroli materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. WE L 127 z 29.04.2004, str. 73).
We wskazanej dyrektywie ujęto w załączniku 1 wykaz numerów rozpoznawczych UN i nazw wyrobów identyfikowanych jednoznacznie jako wyroby pirotechniczne, w stosunku do których nie obowiązują wymogi posiadania zgody na przemieszczanie. Ponadto, w dyrektywie ujęto I wyrobów pirotechnicznych o charakterze elementów linii odpalania ogniowego, które mogą być identyfikowane dla potrzeb obrotu jako wyroby pirotechniczne lub jako materiały wybuchowe.
Zgodnie z przyjętymi przez Polskę zobowiązaniami dotyczącymi implementowania unijnych aktów prawnych w polskim ustawodawstwie, Dyrektywa 2004/57/WE została wdrożona rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 3 marca 2005 r w sprawie sposobu prowadzenia identyfikacji wyrobów pirotechnicznych i amunicji dla potrzeb obrotu materiałami wybuchowymi i ich kontroli (Dz.U. Nr 46, poz. 437).
3.9. Ocena zgodności
Według stanu prawnego na dzień dzisiejszy, w przypadku WPW nie jest wymagane dokonywanie oceny zgodności i zamieszczania na nich oznakowania CE.
Niemniej, w ostatnich dniach Sekretariat Generalny Rady Unii Europejskiej przesłał do krajów członkowskich projekt Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych, zawierający propozycje wprowadzenia szeregu nowych regulacji w stosunku do tych wyrobów, w tym nowej klasyfikacji, wymogów
dotyczących wprowadzenia obowiązku dokonywania oceny zgodności i stosowania
oznakowania CE.

top

USTAWA z dnia 21 czerwca 2002 r.

Materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego
Dz.U.02.117.1007
Dz.U.02.238.2019
U S T A W A
 
z dnia 21 czerwca 2002 r.
o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego
(Dz. U. z dnia 25 lipca 2002 r.)
 
Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. 
Ustawa określa: 
1) zasady wydawania oraz cofania pozwoleń na nabywanie oraz przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, 
2) zasadnicze wymagania dla wprowadzanych do obrotu materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zaliczonych do klasy 1 materiałów niebezpiecznych z wyłączeniem amunicji i wyrobów pirotechnicznych, 
3) zasady przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego i jego kontroli, z wyłączeniem wyrobów pirotechnicznych, 
4) procedury oceny zgodności oraz sposób oznaczania tych materiałów. 

Art. 2.
1. Przepisy ustawy stosuje się do przedsiębiorców i jednostek naukowych, z wyłączeniem jednostek naukowych będących jednostkami organizacyjnymi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej albo Policji. 
2. Przepisy ustawy stosuje się także do osób zagranicznych i przedsiębiorców zagranicznych w zakresie przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego. 
3. Przepisów ustawy nie stosuje się do materiałów wybuchowych nabywanych, przechowywanych i przemieszczanych przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, Biuro Ochrony Rządu, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencję Wywiadu, Straż Graniczną, Policję, Służbę Więzienną oraz armie państw obcych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 

Art. 3. 
Ilekroć w ustawie jest mowa o:
1) amunicji – należy przez to rozumieć jedną z odmian wyrobów wypełnionych materiałem wybuchowym, przeznaczoną do miotania na odległość przy użyciu broni palnej,
2) bezpieczeństwie – należy przez to rozumieć zapobieganie wypadkom, a jeżeli mają one miejsce, ograniczanie ich skutków, 
3) grupach zgodności – należy przez to rozumieć oznaczone literowo grupy zgodności materiałów i przedmiotów wybuchowych, określone w załączniku A, 
4) jednostkach naukowych – należy przez to rozumieć jednostki, o których mowa w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o Komitecie Badań Naukowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 33, poz. 389), 
5) jednostce notyfikowanej – należy przez to rozumieć jednostkę, której udzielono notyfikacji, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 489, z 2001 r. Nr 63, poz. 636 i z 2002 r. Nr 74, poz. 676), 
6) klasach materiałów niebezpiecznych – należy przez to rozumieć grupy materiałów i przedmiotów niebezpiecznych wydzielone na podstawie dominującego zagrożenia, określone w załączniku A, 
7) kodzie klasyfikacyjnym – należy przez to rozumieć symbol cyfrowo-literowy, składający się z podklasy i litery grupy zgodności materiału i przedmiotu wybuchowego, 
8) materiałach pirotechnicznych – należy przez to rozumieć jedną z odmian materiałów wybuchowych, będącą materiałem lub mieszaniną materiałów przewidzianych do wytwarzania efektów cieplnych, świetlnych, dźwiękowych, gazu, dymu lub kombinacji tych efektów, w wyniku bezdetonacyjnej, samopodtrzymującej się reakcji chemicznej, a także wyroby wypełnione materiałem pirotechnicznym, 
9) materiałach wybuchowych – należy przez to rozumieć substancje chemiczne stałe lub ciekłe albo mieszaniny substancji, zdolne do reakcji chemicznej z wytwarzaniem gazu o takiej temperaturze i ciśnieniu i z taką szybkością, że mogą powodować zniszczenia w otaczającym środowisku, a także wyroby wypełnione materiałem wybuchowym,
10) normach zharmonizowanych – należy przez to rozumieć normy europejskie ustanowione przez europejskie organizacje normalizacyjne na podstawie mandatu udzielonego przez Komisję Europejską i opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, 
11) osobie zagranicznej – należy przez to rozumieć osobę zagraniczną, o której mowa w ustawie z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178, z 2000 r. Nr 86, poz. 958 i Nr 114, poz. 1193, z 2001 r. Nr 49, poz. 509, Nr 67, poz. 679, Nr 102, poz. 1115 i Nr 147, poz. 1643 oraz z 2002 r. Nr 1, poz. 2 i Nr 115, poz. 995), 
12) przemieszczaniu – należy przez to rozumieć każde rzeczywiste przemieszczanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego wewnątrz obszaru Unii Europejskiej, oprócz przemieszczania w obrębie jednego przedsiębiorcy, 
13) podklasach materiałów i przedmiotów niebezpiecznych – należy przez to rozumieć wydzielone w klasie 1 materiałów niebezpiecznych podklasy materiałów i przedmiotów wybuchowych o podobnym zachowaniu się przy spalaniu, deflagracji lub detonacji, określone w załączniku A, 
14) przedsiębiorcy – należy przez to rozumieć przedsiębiorcę, o którym mowa w ustawie z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej, 
15) przedsiębiorcy zagranicznym – należy przez to rozumieć przedsiębiorcę, o którym mowa w ustawie z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej, 
16) umowie ADR – należy przez to rozumieć Umowę europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzoną w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 30, poz. 287), 
17) wprowadzeniu do obrotu – należy przez to rozumieć przekazanie materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego, po raz pierwszy w kraju, użytkownikowi, konsumentowi lub sprzedawcy przez producenta, jego przedstawiciela lub importera, 
18) wyrobach pirotechnicznych – należy przez to rozumieć wyroby zawierające jeden lub kilka materiałów pirotechnicznych, przeznaczone do uzyskiwania efektów pirotechnicznych, w tym widowiskowych, 
19) zabezpieczeniu – należy przez to rozumieć użycie środków technicznych zapobiegających wykorzystaniu materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego niezgodnie z prawem lub w sposób zagrażający porządkowi publicznemu, 
20) załączniku A – należy przez to rozumieć załącznik A do umowy ADR, 
21) zasadniczych wymaganiach – należy przez to rozumieć zasadnicze wymagania, o których mowa w ustawie z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 489, z 2001 r. Nr 63, poz. 636 i z 2002 r. Nr 74, poz. 676). 

Art. 4. 
1. W rozumieniu ustawy jako materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego klasyfikuje się:
 
1) substancje i wyroby, które w toku procedury klasyfikacyjnej, o której mowa w załączniku A, nie zostały wyłączone z klasy 1 materiałów niebezpiecznych ze względu na zbyt małą wrażliwość na bodźce inicjujące, 
2) materiały wybuchowe w stanie niewybuchowym ujęte w klasie 4.1 materiałów niebezpiecznych, wymienione w załączniku A, jeżeli przez wysuszenie lub przemycie mogą być im przywrócone właściwości wybuchowe, 
3) przedmioty ratownicze ujęte w klasie 9 materiałów niebezpiecznych, wymienione w załączniku A, jeżeli zawierają materiały i przedmioty wybuchowe zaliczone do klasy 1 materiałów niebezpiecznych. 

2. Materiał wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego lub wyrób wypełniony tym materiałem, budzący wątpliwości ze względu na skład chemiczny, do czasu przeprowadzenia badań klasyfikacyjnych przez jednostkę, o której mowa w ust. 3, uważa się za zaklasyfikowany wstępnie jako materiał wybuchowy. 

3. Klasyfikacji substancji lub wyrobu jako materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego oraz nadania mu kodu klasyfikacyjnego dokonuje jednostka wyznaczona przez ministra właściwego do spraw gospodarki do prowadzenia badań, klasyfikacji oraz określania warunków dopuszczania do przewozu materiałów niebezpiecznych klas 1, 4.1 i 9, wymienionych w załączniku A. 

Art. 5. 
Nabywanie, przechowywanie i używanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, a także prowadzenie prac badawczych przy ich użyciu, następuje w sposób zapewniający bezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzi, mienia oraz środowiska.

Art. 6. 
Zasady wydawania i cofania pozwoleń na nabywanie oraz przechowywanie amunicji określają przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549, z 2001 r. Nr 27, poz. 298 i z 2002 r. Nr 74, poz. 676). 

Art. 7. 
Zasady wykonywania działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, w tym sposób ewidencjonowania oraz warunki przechowywania materiałów wybuchowych, wymagania dla pomieszczeń magazynowych, w tym ich warunki lokalizacyjne i niezbędne zabezpieczenia techniczne oraz zabezpieczenia przed dostępem osób nieuprawnionych, określają odrębne przepisy. 

Art. 8. 
1. Nabywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego jest dozwolone od przedsiębiorcy posiadającego koncesję na wytwarzanie i obrót materiałami wybuchowymi.
2. Zasady udzielania koncesji na obrót materiałami wybuchowymi określają przepisy ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. – Prawo działalności gospodarczej. 
Rozdział 2 
Zasady wydawania oraz cofania pozwoleń na nabywanie oraz przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego 
Art. 9.
1. Nabywanie oraz przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego wymaga uzyskania pozwolenia na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zwanego dalej “pozwoleniem”, z zastrzeżeniem ust. 2. 
2. Nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na nabywanie i przechowywanie wyrobów pirotechniki widowiskowej, oznaczonych kodem klasyfikacyjnym 1.4 G i 1.4 S, wymienionych w załączniku A, oraz wyrobów pirotechnicznych stosowanych w motoryzacji, rolnictwie, ratownictwie, leśnictwie, kolejnictwie i żegludze.
3. Przedsiębiorca, uznając posiadane materiały wybuchowe za zbędne, może zbyć je innemu przedsiębiorcy posiadającemu pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, po uprzednim uzyskaniu pisemnej zgody na ich zbycie wojewody właściwego dla swojej siedziby. 

Art. 10. 
1. Pozwolenie wydaje, odmawia wydania lub cofa wojewoda właściwy ze względu na siedzibę przedsiębiorcy lub jednostki naukowej, z zastrzeżeniem ust. 2. 

2. Pozwolenie na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, w związku z działalnością gospodarczą wykonywaną w zakresie: 

1) poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin, 
2) wydobywania kopalin ze złóż, 
3) bezzbiornikowego magazynowania substancji oraz składowania odpadów w górotworze, w tym podziemnych wyrobiskach górniczych 

- wydaje, odmawia wydania lub cofa organ nadzoru górniczego, o którym mowa w art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96, z 1996 r. Nr 106, poz. 496, z 1997 r. Nr 88, poz. 554, Nr 111, poz. 726 i Nr 133, poz. 885, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 2000 r. Nr 109, poz. 1157 i Nr 120, poz. 1268, z 2001 r. Nr 110, poz. 1190, Nr 115, poz. 1229 i Nr 154, poz. 1800 oraz z 2002 r. Nr 113, poz. 984), właściwy ze względu na siedzibę przedsiębiorcy. 

3. Do organu nadzoru górniczego stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału dotyczące wojewody. 

4. Przed wydaniem pozwolenia wojewoda zasięga opinii właściwego miejscowo komendanta wojewódzkiego Policji. 

Art. 11. 
1. Pozwolenia udziela się: 
1) przedsiębiorcy będącemu osobą fizyczną, który: 
a) posiada co najmniej wykształcenie średnie, 
b) ma pełną zdolność do czynności prawnych, 
c) nie wykazuje zaburzeń psychicznych, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 113, poz. 731, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268), oraz istotnych zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, 
d) nie był skazany prawomocnym orzeczeniem za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz nie toczy się przeciwko niemu postępowanie w sprawie o takie przestępstwo lub wykroczenie, 
e) nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych, prowadzonego przez Krajowy Rejestr Sądowy, 
f) udokumentował możliwość spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4, poprzez dołączenie opinii, o której mowa w art. 12, 
g) zatrudnia osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 19, w zakresie dostępu do materiałów wybuchowych, 
h) przedsiębiorcy innemu niż osoba fizyczna.
 
2. Pozwolenia udziela się przedsiębiorcy, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, jeżeli: 
1) nie jest wpisany do rejestru dłużników niewypłacalnych, prowadzonego przez Krajowy Rejestr Sądowy, 
2) udokumentował możliwość spełnienia warunków technicznych i organizacyjnych, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4, poprzez dołączenie opinii, o której mowa w art. 12, 
3) zatrudnia osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 19, w zakresie dostępu do materiałów wybuchowych. 

3. Wymagania, o których mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio do jednostek naukowych. 

Art. 12. 
1. Opinia, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. f) oraz ust. 2 pkt 2, powinna dotyczyć rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej albo naukowej i rodzaju prowadzonych prac z użyciem materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, z uwzględnieniem towarzyszących temu zagrożeń. Opinia ta powinna zawierać ocenę: 

1) prawidłowości lokalizacji, konstrukcji i wyposażenia obiektów produkcyjnych albo służących prowadzeniu działalności naukowej, magazynowych, socjalnych, pomocniczych, środków i urządzeń przeznaczonych do przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, biorąc pod uwagę zagrożenia, 
2) przydatności posiadanych przez wnioskodawcę terenów przeznaczonych pod obiekty, o których mowa w pkt 1, 
3) bezpieczeństwa procesów technologicznych przewidywanych do realizacji oraz występujących w tych procesach surowców, produktów i gotowych wyrobów, 
4) bezpieczeństwa urządzeń technologicznych. 

2. Opinię, o której mowa w ust. 1, wydaje się na koszt ubiegającego się o nią przedsiębiorcy albo jednostki naukowej. 

3. Minister właściwy do spraw gospodarki w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego określi, w drodze rozporządzenia, instytucje wydające opinię, biorąc pod uwagę ich potencjał naukowo-badawczy. 

Art. 13. 
1. Osoby, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 oraz art. 19, są obowiązane przedstawić raz na 5 lat aktualne orzeczenie lekarskie i psychologiczne stwierdzające brak zaburzeń, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. c). 

2. Osoby, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1, przedstawiają orzeczenie lekarskie i psychologiczne organowi wydającemu pozwolenie, a osoby określone w art. 19 – pracodawcy. 

3. Opłatę za badanie ponosi osoba badana. Za badania pracowników, przeprowadzane w trakcie zatrudnienia, opłatę ponosi pracodawca. 

4. Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi w drodze rozporządzenia: 

1) zakres badań psychiatrycznych i psychologicznych, którym są obowiązane poddać się osoby, o których mowa w ust. 1, 
2) warunki i tryb: 
a) odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych, 
b) uzyskiwania i utraty uprawnień do przeprowadzania badań przez lekarzy i psychologów, 
c) wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych, 
3) kwalifikacje lekarzy i psychologów, upoważnionych do przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych, 
4) sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami oraz wzory stosowanych dokumentów, 
5) maksymalne stawki opłat za badania. 

5. W rozporządzeniu należy uwzględnić kwalifikacje lekarzy i psychologów odpowiednie do rodzaju badań, a także konieczność przedstawienia stanu zdrowia psychicznego osób, o których mowa w ust. 1, oraz okoliczność, że stawki opłat, o których mowa w ust. 4 pkt 5, powinny zapewnić pokrycie kosztów przeprowadzonych badań. 

Art. 14. 
1. Wniosek o wydanie pozwolenia powinien zawierać: 

1) oznaczenie wnioskodawcy, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania, 
2) dane osobowe przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1, a w przypadku przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 2, albo jednostki naukowej, członków organu zarządzającego, prokurentów i pełnomocników, zawierające imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia i numer PESEL, a w przypadku osoby posiadającej obywatelstwo innego państwa – serię i numer paszportu oraz adresy zameldowania na pobyt stały i czasowy, 
3) określenie celu nabycia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, warunków i miejsca ich przechowywania, a także zakresu prac, do jakich będą one używane, 
4) określenie rodzaju i ilości materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, jakie mogą być nabywane lub przechowywane w okresie roku, 
5) informację o posiadanym wykształceniu i kwalifikacjach osób, o których mowa w art. 19. 

2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć następujące dokumenty: 

1) określające formę prawną wnioskodawcy, w szczególności statut lub umowę, 
2) stwierdzające uprawnienie do wykonywania działalności gospodarczej, 
3) oświadczenie wskazujące osoby, o których mowa w ust. 1 pkt 2, a także oświadczenia tych osób o posiadaniu pełnej zdolności do czynności prawnych, 
4) zaświadczenie Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. d), 
5) odpis z rejestru dłużników niewypłacalnych Krajowego Rejestru Sądowego, 
6) orzeczenie lekarskie i psychologiczne w zakresie, o jakim mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. c), 
7) opinię, o której mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1 lit. f) oraz ust. 2 pkt 2, 
8) zaświadczenie komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej, państwowego powiatowego inspektora sanitarnego oraz wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, stwierdzające, że obiekty budowlane i urządzenia techniczne, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 1 i 4, spełniają wymagania określone odpowiednio w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, sanitarnych i ochronie środowiska. 

3. Wnioskodawca może dołączyć do wniosku o udzielenie pozwolenia także inne dokumenty mogące mieć istotne znaczenie dla rozpatrzenia wniosku. 

4. Wojewoda może zażądać od wnioskodawcy innych dokumentów niż określone w ust. 2 lub dodatkowych informacji uzupełniających, jeżeli w toku postępowania o wydanie pozwolenia okaże się, że ze względu na obronność, bezpieczeństwo państwa lub inny ważny interes publiczny są one niezbędne do rozpatrzenia wniosku. 

5. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o wydanie pozwolenia, uwzględniając w nim obowiązek zawarcia informacji, o których mowa w ust. 1. 

Art. 15. 
1. Pozwolenie, o którym mowa w art. 9 ust. 1, zawiera: 

1) datę i podstawę prawną jego wydania, 
2) oznaczenie wnioskodawcy, jego siedzibę lub miejsce zamieszkania, 
3) określenie celu nabycia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, a także zakresu prac, do jakich będą one używane, 
4) określenie rodzaju oraz ilości materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, jakie mogą być nabyte lub przechowywane w okresie roku, 
5) określenie miejsca ich przechowywania. 

2. Pozwolenie wydaje się na czas nieokreślony. 

3. Do postępowania w sprawie wydania pozwolenia stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. 

Art. 16. 
Wojewoda zawiadamia o wydaniu pozwolenia oraz jego cofnięciu właściwego dla siedziby wnioskodawcy komendanta wojewódzkiego Policji, komendanta powiatowego Państwowej Straży Pożarnej, państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska oraz okręgowego inspektora pracy. O odmowie wydania pozwolenia wojewoda zawiadamia komendanta wojewódzkiego Policji. 

Art. 17. 
1. Wojewoda odmawia wydania pozwolenia: 

1) jeżeli wnioskodawca nie spełnia warunków, o których mowa w art. 11, 
2) ze względu na zagrożenie dla obronności, bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego lub środowiska, 
3) ze względu na ważny interes publiczny, 
4) gdy wnioskodawca znajduje się w likwidacji lub toczy się wobec niego postępowanie upadłościowe, 
5) jeżeli wnioskodawcy cofnięto w ciągu ostatnich 5 lat pozwolenie z przyczyn określonych w ust. 2. 

2. Wojewoda cofa pozwolenie, jeżeli wnioskodawca: 

1) przestał spełniać warunki określone w art. 11, 
2) naruszył warunki określone w pozwoleniu, 
3) stwarza zagrożenie dla obronności, bezpieczeństwa państwa, porządku publicznego lub środowiska, 
4) nie usunął w wyznaczonym terminie uchybień stwierdzonych w trakcie kontroli, o której mowa w art. 22 ust. 1. 

3. Odmowa wydania lub cofnięcie pozwolenia wymaga uzasadnienia. 

4. Na decyzję wojewody o wydaniu, odmowie wydania lub cofnięciu pozwolenia służy odwołanie do ministra właściwego do spraw gospodarki, a od decyzji właściwego organu nadzoru górniczego – do Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego. 

Art. 18. 
1. Przedsiębiorca, kierownik jednostki naukowej, którym wydano pozwolenie, są obowiązani: 

1) przestrzegać zasad bezpiecznego wykonywania prac przy użyciu materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, określonych w odrębnych przepisach, 
2) przestrzegać warunków określonych w pozwoleniu, 
3) zapewnić stały nadzór nad osobami mającymi dostęp do materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, 
4) dysponować obiektami lub urządzeniami odpowiadającymi warunkom technicznym, określonym w odrębnych przepisach, stosownie do charakteru wykonywanych prac z użyciem materiałów wybuchowych do użytku cywilnego lub terenami przeznaczonymi do wzniesienia tych obiektów lub urządzeń, 
5) zapewnić bezpieczne przechowywanie i przemieszczanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zgodnie z wymaganiami określonymi w odrębnych przepisach, 
6) prowadzić ewidencję nabytych, zużytych, przechowywanych, przemieszczanych i zbytych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, 
7) na bieżąco oceniać i dokumentować stopień ryzyka związanego z prowadzeniem prac przy użyciu materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, a także posiadać dokumentację obiektów i urządzeń, o których mowa w pkt 4, 
8) przechowywać dokumentację, o której mowa w pkt 6 i 7, przez okres 3 lat, licząc od ostatniego dnia roku kalendarzowego, w którym transakcja została dokonana, nawet jeżeli w międzyczasie zaprzestali wykonywania działalności gospodarczej albo naukowej, oraz udostępniać ją na żądanie właściwych organów. 

2. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór ewidencji, o której mowa w ust. 1 pkt 6, uwzględniając konieczność zapewnienia pełnej rejestracji nabytych, zużytych, przechowywanych, przemieszczanych i zbytych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego. 

Art. 19. 
Przedsiębiorca, kierownik jednostki naukowej umożliwiają dostęp do materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego osobie, która: 

1) ukończyła 21 lat, 
2) zdała egzamin, o którym mowa w art. 20, 
3) nie wykazuje zaburzeń psychicznych, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego, 
4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne przeciwko bezpieczeństwu państwa, porządkowi publicznemu, życiu lub zdrowiu ludzi albo mieniu, 
5) posiada nienaganną opinię wydaną przez komendanta powiatowego (miejskiego) Policji właściwego dla miejsca zamieszkania. 

Art. 20. 
1. Osoba, o której mowa w art. 19, jest obowiązana odbyć szkolenie, zakończone egzaminem przed komisją kwalifikacyjną. 

2. Członków komisji kwalifikacyjnej powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw gospodarki. 

3. Za przeprowadzenie szkolenia oraz egzaminu pobierana jest opłata. 

4. Opłatę wnosi pracodawca kierujący osobę, o której mowa w art. 19, na szkolenie, o którym mowa w ust. 1. 

5. Opłata, o której mowa w ust. 3, powinna zapewnić pokrycie kosztów przeprowadzania szkolenia oraz egzaminu. 

6. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia: 

1) wysokość opłaty, o której mowa w ust. 3, 
2) zakres i przebieg szkolenia, 
3) zakres i sposób przeprowadzenia egzaminu, 
4) jednostki upoważnione do przeprowadzenia szkolenia. 

W rozporządzeniu należy uwzględnić w szczególności zróżnicowany charakter szkolenia w zależności od charakteru i rodzaju wykonywanej pracy. 

7. Przepisów art. 19 pkt 2 nie stosuje się do osób, które posiadają kwalifikacje określone w ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze. 

Art. 21. 
1. W przypadku konieczności prowadzenia prac przy użyciu materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego poza terenem przedsiębiorstwa lub jednostki naukowej, przedsiębiorca lub kierownik jednostki naukowej zawiadamia o tym komendanta powiatowego (miejskiego) Policji właściwego dla miejsca prowadzenia tych prac. 
2. W zawiadomieniu należy wskazać zakres i termin rozpoczęcia oraz zakończenia prac, o których mowa w ust. 1, teren, na którym będą prowadzone prace, a także sposób jego zabezpieczenia przed dostępem osób nieupoważnionych. 
3. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego mogą być przechowywane na czas niezbędny do przeprowadzenia prac w tymczasowym magazynie, zlokalizowanym w sposób zapewniający bezpieczeństwo ludzi, mienia i środowiska oraz zabezpieczonym przed dostępem osób nieupoważnionych. 

Art. 22. 
1. Przedsiębiorca lub kierownik jednostki naukowej w zakresie przestrzegania obowiązków, o których mowa w art. 18 ust. 1 i art. 21 ust. 1, podlega kontroli wojewody. 
2. Kontrolę przeprowadza zespół kontrolny, zwany dalej “zespołem”, powoływany na czas kontroli przez wojewodę. 
3. W skład zespołu wojewoda może powołać biegłych i ekspertów, za ich zgodą. 
4. Wojewoda, powołując zespół, wyznacza jego kierownika, który koordynuje przebieg czynności kontrolnych oraz sporządza protokół pokontrolny. 
5. Czynności kontrolne wykonuje się na podstawie upoważnienia wydanego przez wojewodę, w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej, a w razie nieobecności tych osób, w obecności przywołanego świadka. 
6. Wojewoda może, po zakończeniu kontroli lub w trakcie jej trwania, wezwać przedsiębiorcę lub kierownika jednostki badawczej do usunięcia w wyznaczonym terminie stwierdzonych uchybień. 
7. Wojewoda może upoważnić do przeprowadzenia kontroli, o której mowa w ust. 1, inny organ administracji, wskazując zakres kontroli. Przepisy ust. 2-5 stosuje się odpowiednio.
Rozdział 3 
Zasady i kontrola przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego 
Art. 23. 
1. Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, zaliczone do klasy 1 materiałów niebezpiecznych wymienionych w załączniku A, mogą być przemieszczane tylko na zasadach określonych w niniejszym rozdziale. 
2. Przepis ust. 1 nie narusza zasad przewozu materiałów niebezpiecznych poszczególnymi rodzajami środków transportu, określonych w odrębnych przepisach, oraz zasad transportu podlegającego obowiązkowej ochronie na podstawie przepisów o ochronie osób i mienia. 

Art. 24. 
1. Przemieszczanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw gospodarki. 

2. Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje zgodę na okres jednego roku w formie decyzji na pisemny wniosek przedsiębiorcy, kierownika jednostki naukowej, osoby zagranicznej oraz przedsiębiorcy zagranicznego. 

3. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, należy dołączyć dokumenty zawierające: 

1) nazwę odbiorcy i przewożącego materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego oraz ich siedzibę lub miejsce zamieszkania i adres, 
2) potwierdzenie, że odbiorca posiada pozwolenie na nabywanie lub przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, 
3) określenie rodzaju i ilości przemieszczanych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego oraz sposobu ich zabezpieczenia, 
4) opis przemieszczanych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego i sposobu ich identyfikacji, z uwzględnieniem ich numeru rozpoznawczego ustalonego przez Organizację Narodów Zjednoczonych, 
5) miejsce wprowadzenia materiałów wybuchowych do obrotu oraz potwierdzenie ich zgodności z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa stosowanymi przy wprowadzaniu ich do obrotu, 
6) określenie środka transportu i trasy przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego. 

Art. 25. 
W przypadku gdy odbiorca jest osobą zagraniczną lub przedsiębiorcą zagranicznym, do wniosku, o którym mowa w art. 24 ust. 2, należy dołączyć kopię dokumentu potwierdzającego uprawnienie osoby zagranicznej lub przedsiębiorcy zagranicznego do nabywania i przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, wydanego na podstawie przepisów obowiązujących w państwie jego siedziby lub miejsca zamieszkania. 

Art. 26. 
W przypadku gdy weryfikacja dokumentów, o których mowa w art. 25, nie jest możliwa lub jest znacznie utrudniona, minister właściwy do spraw gospodarki niezwłocznie przekazuje Komisji Europejskiej informację w tej sprawie. 

Art. 27. 
1. Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje zgodę na przemieszczanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, jeżeli przedsiębiorca albo kierownik jednostki naukowej posiada pozwolenie na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, a w przypadku osoby zagranicznej lub przedsiębiorcy zagranicznego, gdy posiadają oni dokumenty, o których mowa w art. 25. 
2. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku, o którym mowa w art. 24 ust. 2, uwzględniając obowiązek zawarcia w nim informacji, o których mowa w art. 24 ust. 3. 

Art. 28. 
W decyzji, o której mowa w art. 24 ust. 2, określa się: 

1) nazwę odbiorcy i przewożącego materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego oraz ich siedzibę lub miejsce zamieszkania i adres, a także inne dane umożliwiające bezpośredni z nimi kontakt, 
2) potwierdzenie, że odbiorca posiada pozwolenie na nabywanie lub przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, 
3) rodzaj i ilość przemieszczanych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, 
4) opis przemieszczanych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego i sposobu ich identyfikacji, z uwzględnieniem ich numeru rozpoznawczego ustalonego przez Organizację Narodów Zjednoczonych, 
5) miejsce wprowadzenia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego do obrotu oraz potwierdzenie ich zgodności z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa stosowanymi przy wprowadzaniu ich do obrotu, jeżeli materiały te będą wprowadzane do obrotu, 
6) środek transportu i trasę przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego. 

Art. 29. 
1. Minister właściwy do spraw gospodarki odmawia wydania zgody, o której mowa w art. 24 ust. 2, jeżeli przedsiębiorca, kierownik jednostki naukowej, osoba zagraniczna albo przedsiębiorca zagraniczny nie spełniają wymagań określonych w art. 27 ust. 1, a także z uwagi na zagrożenie obronności, bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego. 
2. Minister właściwy do spraw gospodarki cofa zgodę, o której mowa w art. 24 ust. 2, jeżeli zostało cofnięte pozwolenie, o którym mowa w art. 9 ust. 1. 
3. Odmowa wydania zgody albo jej cofnięcie wymaga uzasadnienia. 
4. Do postępowania w sprawie wydania, odmowy albo cofnięcia zgody stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. 

Art. 30. 
1. Przewożący materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego jest obowiązany posiadać zgodę, o której mowa w art. 24 ust. 2, i okazywać ją na żądanie organów kontroli drogowej, celnej i granicznej. 
2. Organy kontroli drogowej, celnej i granicznej, w przypadku gdy przewożący materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego nie posiada zgody albo przewozi materiały innego rodzaju lub w innej ilości niż określone w zgodzie, dokonują zatrzymania tych materiałów. 
3. Organ, który dokonał zatrzymania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zawiadamia o tym niezwłocznie ministra właściwego do spraw gospodarki, a także właściwego konsula państwa, z którego materiały te zostały wysłane lub do którego są wysyłane. 
4. Sposób zatrzymania i postępowania z materiałami wybuchowymi przeznaczonymi do użytku cywilnego określają odrębne przepisy. 

Art. 31. 
1. Odbiorca materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego i przewożący te materiały są obowiązani przechowywać zgodę przez okres nie krótszy niż ten, na który została ona wydana. 
2. Odbiorca jest obowiązany okazywać kopię zgody na każde żądanie właściwych organów. 

Art. 32. 
1. Przemieszczający materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, w przypadku gdy przemieszczenie tych materiałów będzie następować tranzytem przez państwa członkowskie Unii Europejskiej, jest obowiązany zawiadomić właściwe organy tych państw o zamiarze przemieszczania materiałów wybuchowych oraz uzyskać ich zgodę na tranzyt. 
2. W przypadku gdy prawo państwa członkowskiego Unii Europejskiej tego wymaga, odbiorca jest obowiązany przekazać informacje, o których mowa w art. 28, organowi właściwemu ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania odbiorcy materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego albo organowi państwa, przez które będzie następować tranzytem przemieszczanie tych materiałów. 

Art. 33. 
1. Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje zgodę na tranzyt materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 
2. Przepisy art. 24 ust. 2, art. 27-31 stosuje się odpowiednio. 

Art. 34. 
1. Minister właściwy do spraw gospodarki, w przypadku poważnego zagrożenia obronności, bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, w drodze decyzji może zakazać przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, określając czas trwania tego zakazu oraz rodzaj materiałów nim objętych. 
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw gospodarki może nakazać zatrzymanie przemieszczanych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego. 
3. Przepisy art. 30 ust. 4 stosuje się odpowiednio. 
4. Decyzja, o której mowa w ust. 1 i 2, podlega rygorowi natychmiastowej wykonalności. 
5. Środki podjęte w przypadkach określonych w ust. 1 i 2 nie mogą stanowić jakiejkolwiek dyskryminacji któregokolwiek wysyłającego albo odbierającego, a także przewożącego materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, oraz ukrytego ograniczenia w obrocie tymi materiałami. 
6. Minister właściwy do spraw gospodarki zawiadamia niezwłocznie Komisję Europejską o podjętych środkach, o których mowa w ust. 1 i 2. 

Art. 35. 
Przewożący materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego oraz odbiorca tych materiałów są obowiązani udzielać właściwym organom państwa, z którego, do którego lub przez które są przemieszczane te materiały, na ich żądanie, wszelkich informacji dotyczących przemieszczanych materiałów i ich przemieszczania. 

Art. 36. 
Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, sposób gromadzenia i przekazywania informacji, o których mowa w art. 28, 34, 39-41, mając na względzie konieczność przekazywania tych informacji właściwym organom państw członkowskich Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej. 

Art. 37. 
1. Przedsiębiorca przemieszczający amunicję przez granicę, przed dokonaniem przemieszczenia, jest obowiązany uzyskać zgodę na przemieszczenie organu właściwego państwa, z którego amunicja ma być przemieszczona. 

2. W przypadku gdy amunicja znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, organem właściwym do wydania zgody jest minister właściwy do spraw gospodarki. 

3. Zgody udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy. 

4. Wniosek powinien zawierać: 

1) oznaczenie przedsiębiorcy, nabywcy amunicji albo odbiorcy amunicji oraz ich siedziby lub miejsca zamieszkania i adresy, 
2) wskazanie miejsca przeznaczenia amunicji, do którego ma być ona przemieszczona, 
3) określenie rodzaju i ilości amunicji, która ma być przemieszczona oraz sposobu jej zabezpieczenia, 
4) dane umożliwiające identyfikację amunicji, która ma być przemieszczona, oraz informacje o kontroli przeprowadzonej zgodnie z umowami międzynarodowymi o wzajemnym uznawaniu znaków kontrolnych broni małokalibrowej. 

5. Minister właściwy do spraw gospodarki wydaje zgodę, o której mowa w ust. 2, po sprawdzeniu warunków, w jakich będzie odbywać się przemieszczenie amunicji, ze szczególnym uwzględnieniem ochrony bezpieczeństwa ludzi, mienia i środowiska. 

6. Zgoda, o której mowa w ust. 2, powinna zawierać dane określone w ust. 4. 

Art. 38. 
1. Zgodę, o której mowa w art. 37 ust. 2, minister właściwy do spraw gospodarki wydaje na okres trzech lat. 
2. Przepisy art. 29-31 stosuje się odpowiednio. 

Art. 39. 
1. Minister właściwy do spraw gospodarki określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje amunicji, której przemieszczanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej może następować na podstawie zgody, o której mowa w art. 37, uwzględniając konieczność zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. 
2. Minister właściwy do spraw gospodarki przekazuje informacje określone w rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, właściwym władzom państw członkowskich Unii Europejskiej. 

Art. 40. 
Minister właściwy do spraw gospodarki zawiadamia o przemieszczaniu amunicji właściwe organy państwa, do którego lub przez które będzie ona przemieszczana, najpóźniej z chwilą rozpoczęcia przemieszczania amunicji. 

Art. 41. 
Przepis art. 34 stosuje się odpowiednio do przemieszczania amunicji.
Rozdział 4 
Zasadnicze wymagania dotyczące materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego wprowadzanych do obrotu 
Art. 42. 
1. Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, zaliczone do klasy 1 materiałów niebezpiecznych wymienionych w załączniku A, mogą być wprowadzane do obrotu, jeżeli spełniają zasadnicze wymagania w rozumieniu ustawy z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie niektórych ustaw, zwane dalej “zasadniczymi wymaganiami”, i są oznakowane CE. 
2. Wzór oznakowania CE, o którym mowa w ust. 1, określa załącznik do ustawy. 
3. Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego należy zaprojektować, wykonać i dostarczyć w taki sposób, aby w przewidywanym okresie ich używania, w normalnych i przewidywalnych warunkach, stwarzały jak najmniejsze zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska. 
4. Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego powinny odpowiadać charakterystykom i właściwościom określonym przez producenta, w celu zapewnienia ich bezpieczeństwa i niezawodności. 

Art. 43. 
1. Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego należy zaprojektować i wykonać w taki sposób, aby przy zastosowaniu odpowiednich metod technicznych można je było poddać nieodwracalnemu unieszkodliwieniu, w sposób możliwie najmniej uciążliwy dla środowiska. 

2. Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego powinny być badane w rzeczywistych warunkach. Jeżeli nie jest możliwe badanie tych materiałów w laboratorium, badanie powinno zostać przeprowadzone w warunkach, w jakich materiał wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego będzie używany. 

3. Badając materiał wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego, należy dokonać jego oceny z uwzględnieniem, jeżeli mają zastosowanie, następujących właściwości tego materiału: 

1) budowy i właściwości charakterystycznych, w tym składu chemicznego, stanu skupienia oraz, jeżeli jest to istotne, wymiarów i rozkładu wielkości ziaren składników, 
2) stabilności fizycznej i chemicznej, we wszystkich warunkach środowiskowych, na jakie może być narażony, wrażliwości na uderzenie i tarcie, 
3) kompatybilności wszystkich składników w odniesieniu do ich fizycznej i chemicznej stabilności, 
4) wymagań w stosunku do chemicznej czystości materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego, 
5) odporności na działanie wody, jeżeli jest on przewidziany do stosowania w wilgotnym lub mokrym otoczeniu i gdy bezpieczeństwo i niezawodność używania tego materiału może ulec pogorszeniu pod wpływem wody, 
6) odporności na niskie i wysokie temperatury, jeżeli przewiduje się przechowywanie lub stosowanie tego materiału w takich temperaturach, a chłodzenie lub ogrzewanie komponentu lub całego materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego może mieć negatywny wpływ na jego bezpieczeństwo i niezawodność, 
7) jego przydatności do użycia w warunkach niebezpiecznych, w szczególności w środowisku zagrożonym metanem, wybuchem pyłu węglowego lub gorącymi masami, jeżeli ten materiał jest przewidziany do stosowania w takich warunkach, 
8) cech bezpieczeństwa, polegających na zapobieganiu przedwczesnemu lub niezamierzonemu zapłonowi lub wybuchowi, 
9) dotyczących prawidłowego ładowania i działania tego materiału, używanego zgodnie z przeznaczeniem, 
10) odporności materiału, jego pokrycia lub innych składników na pogorszenie się jakości tego materiału na skutek składowania, do upływu jego przydatności określonej przez producenta. 

4. Podczas badania, o którym mowa w ust. 3, należy brać pod uwagę następujące informacje: 

1) dotyczące urządzeń i akcesoriów potrzebnych do niezawodnego i bezpiecznego działania materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego, 
2) o posiadaniu właściwych instrukcji, jeżeli są wymagane, oznaczeń dotyczących bezpiecznego transportu, składowania, używania i pozbywania się materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego, sporządzonych w języku lub językach kraju, w którym materiał ten będzie używany. 

Art. 44. 
1. Materiały wybuchowe kruszące powinny spełniać następujące wymagania: 

1) przewidziany sposób inicjowania wybuchu powinien zapewniać bezpieczną, niezawodną i pełną detonację lub, w razie potrzeby, deflagrację kruszącego materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego; w przypadku prochu dymnego dotyczy to zdolności deflagracji, którą należy sprawdzić, 
2) pewnie i niezawodnie przenosić detonację poprzez kolumnę naboi, jeżeli materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego są w postaci naboi, 
3) produkty gazowe wytwarzane przez materiały wybuchowe przeznaczone do użytku podziemnego mogą zawierać jedynie takie ilości tlenku węgla, tlenków azotu, innych gazów, par lub stałych składników, które w zwykłych warunkach ruchowych kopalni nie wpływają ujemnie na zdrowie. 

2. Lonty detonujące, prochowe, zapalające i rurki detonujące powinny spełniać następujące wymagania: 

1) powłoki lontów detonujących, zapalających i rurek detonujących powinny posiadać wystarczającą wytrzymałość mechaniczną i odpowiednio zabezpieczać rdzeń materiału wybuchowego przed normalnymi naprężeniami mechanicznymi, 
2) parametry dotyczące szybkości palenia się lontów powinny być podane i niezawodnie dotrzymywane, 
3) lonty detonujące i rurki detonujące powinny być niezawodne, posiadać wystarczającą zdolność inicjowania wybuchu oraz spełniać wymagania dotyczące składowania, nawet w szczególnych warunkach klimatycznych. 

3. Zapalniki, w tym zapalniki zwłoczne, oraz przekaźniki powinny spełniać następujące wymagania: 

1) zapalniki powinny w pewny sposób inicjować detonację materiałów wybuchowych, dla których są przeznaczone, w przewidywanych warunkach ich stosowania, 
2) opóźniacze do lontów muszą być zdolne do pewnego inicjowania wybuchu, 
3) wilgoć nie może mieć ujemnego wpływu na zdolność inicjowania, 
4) czasy opóźnień zapalników zwłocznych powinny być tak równomierne, aby prawdopodobieństwo zachodzenia na siebie okresów opóźnień sąsiednich stopni czasowych było nieistotne, 
5) charakterystyka elektryczna zapalników elektrycznych powinna być wskazana na opakowaniu, 
6) przewody zapalników elektrycznych powinny posiadać wystarczającą izolację oraz odpowiednią wytrzymałość mechaniczną, włączając niezawodne połączenie z zapalnikiem, z uwzględnieniem przewidywanego zastosowania. 

4. Prochy i paliwa rakietowe powinny spełniać następujące wymagania:

1) nie mogą detonować podczas ich stosowania zgodnie z przeznaczeniem, 
2) muszą być stabilizowane, w szczególności prochy nitrocelulozowe i nitroglicerynowe, w celu zabezpieczenia przed samorozkładem, 
3) stałe paliwa rakietowe w formie sprasowanej lub odlewanej nie mogą zawierać niepożądanych pęknięć lub pęcherzyków gazowych, mogących wywrzeć niekorzystny wpływ na ich działanie. 
Rozdział 5
Procedury oceny zgodności 
Art. 45. 
Za zgodne z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa uznaje się materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, zaliczone do klasy 1 materiałów niebezpiecznych wymienionych w załączniku A, spełniające wymagania Polskich Norm wdrażających normy zharmonizowane. 

Art. 46. 
Materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, zaliczone do klasy 1 materiałów niebezpiecznych wymienionych w załączniku A, poddaje się, w zależności od potrzeb, następującym procedurom badania ich zgodności z zasadniczymi wymaganiami: 

1) badaniu typu WE, wykonywanemu zgodnie z zasadami określonymi w art. 56-58, oraz do wyboru producenta: 

a) badaniu zgodności z typem, wykonywanym na zasadach określonych w art. 59, albo 
b) procedurze zapewnienia jakości produkcji, prowadzonej zgodnie z zasadami określonymi w art. 60 i 61, zwanej dalej “systemem zapewnienia jakości produkcji”, albo 
c) procedurze zapewnienia jakości wyrobu, prowadzonej na zasadach określonych w art. 57, zwanej dalej “systemem zapewnienia jakości wyrobu”, albo 
d) sprawdzaniu wyrobu, na zasadach określonych w art. 59, albo też 

2) sprawdzaniu jednostkowemu, wykonanemu na zasadach określonych w art. 60. 

Art. 47. 
Minister właściwy do spraw gospodarki notyfikuje jednostkę, która będzie dokonywała oceny zgodności, oraz przekazuje informację, w terminie 30 dni od dnia jej notyfikacji, do ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich. 

Art. 48. 
1. Jednostka notyfikowana, kierownik jednostki notyfikowanej oraz jej pracownicy odpowiedzialni za przeprowadzanie procedur oceny zgodności materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego z zasadniczymi wymaganiami nie mogą być konstruktorami, producentami, dostawcami lub instalatorami materiałów, które są przez nich kontrolowane, ani upoważnionym przedstawicielem jakiejkolwiek z wymienionych grup. 

2. Kierownik jednostki notyfikowanej oraz jej pracownicy nie mogą zajmować się osobiście, ani jako upoważnieni przedstawiciele, projektem, budową, marketingiem lub obsługą materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego. Nie ogranicza to możliwości wymiany informacji technicznej między wytwarzającymi te materiały a pracownikami jednostki notyfikowanej. 

3. Pracownicy jednostki notyfikowanej przeprowadzają próby sprawdzające materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego zgodnie z zawodową uczciwością i techniczną wiedzą. Pracownicy nie powinni ulegać żadnym formom nacisku i zachętom, zwłaszcza finansowym, ze strony osób lub grup osób zainteresowanych wynikami badań.
 
4. Jednostka notyfikowana powinna dysponować pracownikami o odpowiednich kwalifikacjach oraz posiadać środki do realizacji zadań administracyjnych i technicznych związanych z procedurami oceny zgodności. Jednostka ta powinna mieć również dostęp do sprzętu wymaganego do przeprowadzenia specjalnych prób sprawdzających. 

5. Pracownicy jednostki notyfikowanej odpowiedzialni za kontrolę powinni: 

1) odbyć szkolenie techniczne i zawodowe, 
2) posiadać dostateczną wiedzę w zakresie wykonywanych prób oraz odpowiednie doświadczenie w ich wykonywaniu, 
3) posiadać odpowiednie kompetencje do opracowywania świadectw, protokołów oraz sprawozdań wymaganych do zalegalizowania wykonywanych prób. 

6. Pracownicy jednostki notyfikowanej sporządzający sprawozdania z wykonywanych prób powinni być bezstronni. Wynagrodzenie tych pracowników nie może być uzależnione od ilości wykonywanych prób oraz od ich wyników. 

7. Pracownicy jednostki notyfikowanej są obowiązani do zachowania tajemnicy zawodowej w stosunku do wszystkich informacji uzyskanych w związku z wykonywanymi zadaniami. 

8. Przepisu ust. 7 nie stosuje się, jeżeli o udzielenie informacji wystąpi organ administracji rządowej, prokurator lub sąd. 

Art. 49. 
1. Badanie typu WE jest procedurą, przez którą jednostka notyfikowana upewnia się i stwierdza, że egzemplarz – wzór reprezentujący daną produkcję materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego spełnia zasadnicze wymagania określone w ustawie. 

2. Producent lub jego upoważniony przedstawiciel składa wniosek o przeprowadzenie badania typu WE w wybranej jednostce notyfikowanej. 

3. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać nazwę i adres producenta; jeżeli wniosek jest składany przez jego upoważnionego przedstawiciela, dodatkowo imię i nazwisko oraz adres przedstawiciela. 

4. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, należy załączyć: 

1) pisemne oświadczenie, że taki sam wniosek nie został złożony w innej jednostce notyfikowanej, 
2) dokumentację techniczną, o której mowa w ust. 6. 

5. Producent jest obowiązany udostępnić jednostce notyfikowanej egzemplarz wyrobu reprezentujący daną produkcję, zwany dalej “typem”. Jednostka notyfikowana może zażądać kolejnych egzemplarzy, jeżeli są one niezbędne do przeprowadzenia tych badań. 

6. Dokumentacja techniczna, w zakresie koniecznym do dokonania oceny zgodności wyrobu z wymaganiami określonymi w ustawie, zawiera projekt, opis wykonania oraz funkcjonowania wyrobu, a także: 

1) ogólny opis typu, 
2) projekt koncepcyjny oraz rysunki techniczne i schematy części, podzespołów oraz obwodów, 
3) opisy i objaśnienia niezbędne do zrozumienia rysunków i schematów, o których mowa w pkt 2, oraz funkcjonowania wyrobu, 
4) wykaz Polskich Norm, o których mowa w art. 45, stosowanych w całości lub częściowo, oraz opisy rozwiązań zastosowanych celem spełnienia wymogów ustawy, jeżeli normy te nie zostały zastosowane, 
5) wyniki dokonanych obliczeń konstrukcyjnych i przeprowadzonych badań, a także sprawozdania z badań i testów. 

Art. 50. 
1. Podczas badania typu WE jednostka notyfikowana jest obowiązana: 

1) sprawdzić dokumentację techniczną oraz zweryfikować, czy typ został wyprodukowany zgodnie z tą dokumentacją, i rozpoznać elementy, które zostały zaprojektowane zgodnie z odpowiednimi normami, o których mowa w art. 45, jak również te komponenty, które zostały zaprojektowane bez stosowania odpowiednich norm, 
2) wykonać lub zlecić wykonanie odpowiednich badań i testów, aby stwierdzić, czy rozwiązania przyjęte przez producenta spełniają zasadnicze wymagania określone w ustawie, jeżeli normy, o których mowa w art. 45, nie zostały zastosowane, 
3) wykonać lub zlecić wykonanie odpowiednich badań i testów w celu stwierdzenia, czy odpowiednie normy zostały zastosowane prawidłowo, jeżeli producent zadeklarował ich stosowanie, 
4) uzgodnić z wnioskodawcą miejsce przeprowadzenia koniecznych badań i testów. 

2. Jeżeli typ spełnia wymagania określone w ustawie, jednostka notyfikowana wydaje wnioskodawcy świadectwo badania typu WE. 

3. Świadectwo badania typu WE powinno zawierać nazwę i adres producenta, wyniki badań i informacje konieczne do identyfikacji zatwierdzonego typu. Kopie dokumentacji technicznej pozostawia się w jednostce notyfikowanej. 

4. Jednostka notyfikowana, odmawiając wydania świadectwa badania typu WE, jest obowiązana przedstawić szczegółowe uzasadnienie tej odmowy. 

5. Producent informuje jednostkę notyfikowaną o wszelkich zmianach zatwierdzonego wyrobu, jeżeli takie zmiany mogą mieć wpływ na jego zgodność z zasadniczymi wymaganiami lub zalecanymi warunkami stosowania tego wyrobu. 

6. Wszelkie zmiany dokonywane w zatwierdzonym wyrobie wymagają dodatkowego ich zatwierdzenia przez jednostkę notyfikowaną. Dodatkowe zatwierdzenie jest wydawane w formie załącznika do pierwszego świadectwa badania typu WE. 

Art. 51. 
1. Jednostka notyfikowana przekazuje innym jednostkom notyfikowanym informacje dotyczące wydanych i wycofanych świadectw badania typu WE oraz załączników do nich. 
2. Jednostka notyfikowana wycofuje świadectwo badania typu WE, jeżeli materiał wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego jest niezgodny z typem opisanym w tym świadectwie oraz wymaganiami ustawy. 
3. Jednostki notyfikowane, które nie przeprowadziły badań, o których mowa w art. 46 pkt 1, mogą otrzymywać kopie świadectw tych badań oraz załączników do nich. 
4. Producent lub jego upoważniony przedstawiciel przechowuje kopie świadectw badań typu WE oraz dokumentacji technicznej przez okres co najmniej 10 lat od daty produkcji danego wyrobu. 
5. W przypadku gdy producent, jego upoważniony przedstawiciel, nie mają siedziby na terytorium państw członkowskich Unii Europejskiej, obowiązek udostępniania dokumentacji technicznej spoczywa na osobie, która wprowadza dany wyrób do obrotu. 

Art. 52. 
1. Badanie zgodności z typem, o którym mowa w art. 46 pkt 1 lit. a), stanowi tę część procedury, przez którą producent lub jego upoważniony przedstawiciel zapewnia i oświadcza, że dane materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego są zgodne z typem opisanym w świadectwie badania typu WE i spełniają wymagania określone w ustawie. Producent umieszcza oznakowanie CE na tym materiale oraz sporządza pisemną deklarację zgodności. 
2. Producent jest obowiązany podjąć wszelkie konieczne środki, aby zapewnić, że proces produkcji gwarantuje zgodność wyprodukowanego wyrobu z typem opisanym w świadectwie badania typu WE oraz z zasadniczymi wymaganiami określonymi w ustawie. 
3. Producent lub jego upoważniony przedstawiciel przechowuje kopię deklaracji zgodności przez okres co najmniej 10 lat od daty produkcji ostatniego wyrobu. 
4. Przepis art. 50 ust. 4 stosuje się odpowiednio. 
5. Jednostka notyfikowana wybrana przez producenta prowadzi lub zleca przeprowadzenie badań, o których mowa w ust. 1, w określonych odstępach czasu. Odpowiednia próbka gotowych wyrobów pobrana na miejscu przez pracownika jednostki notyfikowanej jest poddawana badaniom i próbom określonym w odpowiedniej normie lub normach, o których mowa w art. 45, albo w odrębnych przepisach. Jeżeli jedna lub więcej badanych próbek wyrobów nie spełnia wymagań, jednostka notyfikowana podejmuje odpowiednie działania. 
6. W procesie produkcji producent zamieszcza na wyrobie symbol identyfikacyjny jednostki notyfikowanej na jej odpowiedzialność. 

Art. 53. 
1. System zapewnienia jakości produkcji jest procedurą, przez którą producent, który spełnia wymagania określone w ust. 2, zapewnia i oświadcza, że określone materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego są zgodne z typem opisanym w świadectwie badania typu WE i spełniają wymagania ustawy. 

2. Producent zamieszcza oznakowanie CE na każdym materiale wybuchowym przeznaczonym do użytku cywilnego oraz sporządza pisemną deklarację zgodności. Obok oznakowania CE zamieszcza się symbol identyfikacyjny jednostki notyfikowanej odpowiedzialnej za kontrolę, o której mowa w art. 56 ust. 2. 

3. Producent jest obowiązany stosować zatwierdzony system zapewnienia jakości produkcji, kontroli produktu finalnego i badań, o którym mowa w ust. 4-7 oraz w art. 56 i 57, poddawać się kontroli jednostki notyfikowanej, o której mowa w art. 56 ust. 2. 

4. Producent składa do wybranej przez siebie jednostki notyfikowanej wniosek o przeprowadzenie oceny systemu jakości dla określonych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego. 

5. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, powinien zawierać informacje odnoszące się do danego rodzaju materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego. 

6. Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, należy załączyć: 

1) dokumentację systemu zapewnienia jakości, 
2) dokumentację techniczną dotyczącą zatwierdzonego typu oraz kopię świadectwa badania typu WE. 

7. System zapewnienia jakości produkcji zapewnia zgodność materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego z typem opisanym w świadectwie badania typu WE oraz z wymaganiami określonymi w ustawie. Producent uwzględnione zasadnicze wymagania dokumentuje w systematyczny i uporządkowany sposób, w postaci pisemnych instrukcji. 

8. Dokumentacja, o której mowa w ust. 7, zawiera opis: 

1) celów zapewnienia jakości, struktury organizacyjnej, obowiązków kierownictwa w odniesieniu do jakości produkcji materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, 
2) technologii procesu produkcji, kontroli i zapewnienia jakości, procesów i systematycznych działań, które będą przeprowadzane, 
3) badań i testów, które będą prowadzone przed, w czasie i po procesie produkcji, a także częstotliwości ich przeprowadzania, 
4) sposobów dokumentowania kontroli jakości, takich jak: sprawozdania z kontroli, wyniki badań i wzorcowania, raporty dotyczące kwalifikacji zatrudnionych pracowników, 
5) środków monitorowania, w celu osiągania żądanej jakości materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, oraz skuteczności działania systemu kontroli jakości. 

Art. 54. 
1. Jednostka notyfikowana ocenia system zapewnienia jakości produkcji celem określenia, czy spełnia on wymagania, o których mowa w art. 53 ust. 7. Uznaje się, że systemy kontroli jakości, do których zostały zastosowane odpowiednie normy zharmonizowane, są zgodne z tymi wymaganiami. 
2. Zespół audytorów, w którego skład wchodzi przynajmniej jedna osoba z doświadczeniem w zakresie oceny technologii danego wyrobu, dokonuje oceny systemu zapewnienia jakości produkcji w zakładzie producenta. 
3. Zespół, o którym mowa w ust. 2, zawiadamia producenta o wyniku przeprowadzonego audytu i podjętej decyzji. Zawiadomienie powinno zawierać także wnioski z badań i należycie uzasadnioną decyzję dotyczącą oceny systemu zapewnienia jakości produkcji. 

Art. 55. 
1. Do obowiązków producenta należy: 

1) wypełnianie zobowiązań wynikających z zatwierdzonego systemu zapewnienia jakości produkcji, 
2) dbanie o skuteczne jego funkcjonowanie, 
3) informowanie jednostki notyfikowanej, która zatwierdziła system zapewnienia jakości produkcji, o wszelkich proponowanych zmianach tego systemu. 

2. Jednostka notyfikowana ocenia proponowane zmiany systemu zapewnienia jakości produkcji oraz decyduje, czy zmieniony system odpowiada wymaganiom, o których mowa w art. 53 ust. 7 i 8, lub czy jest wymagana jego ponowna ocena. 

3. Jednostka notyfikowana zawiadamia producenta o wynikach oceny, o której mowa w ust. 2. Zawiadomienie powinno zawierać wnioski z badań i należycie uzasadnioną decyzję dotyczącą oceny systemu zapewnienia jakości produkcji. 

Art. 56. 
1. Jednostka notyfikowana sprawuje nadzór nad systemem zapewnienia jakości produkcji w celu upewnienia się, że producent należycie wypełnia zobowiązania wynikające z zatwierdzonego systemu. 

2. Nadzór, o którym mowa w ust. 1, jest realizowany w następujący sposób: 

1) producent umożliwia dostęp jednostce notyfikowanej w celach kontrolnych do pomieszczeń produkcyjnych, kontrolnych, badawczych i magazynowych oraz przekazuje jej potrzebne informacje, a w szczególności: 
a) dokumentację systemu kontroli jakości, 
b) zapisy kontroli jakości – sprawozdania z kontroli oraz wyniki badań i wzorcowania, raporty dotyczące kwalifikacji zatrudnionych pracowników, 
2) jednostka notyfikowana przeprowadza okresowe audyty, aby upewnić się, że producent utrzymuje i stosuje system zapewnienia jakości produkcji oraz udostępnia producentowi sprawozdania z tych audytów, 
3) jednostka notyfikowana dodatkowo może przeprowadzać u producenta niezapowiedziane kontrole. 

3. Podczas kontroli, o których mowa w ust. 2 pkt 3, jednostka notyfikowana może przeprowadzać badania lub zlecić ich przeprowadzenie, w celu zweryfikowania, czy system zapewnienia jakości produkcji funkcjonuje prawidłowo. 

4. Jednostka notyfikowana przekazuje producentowi sprawozdanie z kontroli, o której mowa w ust. 2, oraz z przeprowadzonych badań. 

5. Producent przechowuje do wglądu organów administracji rządowej, prokuratora lub sądu, przez okres co najmniej 10 lat od daty produkcji ostatniego wyrobu: 

1) dokumentację załączoną do wniosku, o którym mowa w art. 53 ust. 4, 
2) dokumentację dotyczącą zmian, o których mowa w art. 55 ust. 2, 
3) decyzje i sprawozdania z przeprowadzonych audytów i kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 3 oraz w ust. 3, opracowane przez jednostkę notyfikowaną. 

6. Jednostka notyfikowana przekazuje innym jednostkom notyfikowanym informacje dotyczące wydanych oraz cofniętych zatwierdzeń systemów zapewnienia jakości produkcji. 

Art. 57. 
1. System zapewnienia jakości wyrobu jest procedurą, przez którą producent, który wypełnia zobowiązania, o których mowa w ust. 3, zapewnia i oświadcza, że dane materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego są zgodne z typem opisanym w świadectwie badania typu WE. 

2. Producent zamieszcza oznakowanie CE na każdym materiale wybuchowym przeznaczonym do użytku cywilnego oraz sporządza pisemną deklarację zgodności. Obok oznakowania CE zamieszcza się symbol identyfikacyjny jednostki notyfikowanej odpowiedzialnej za nadzór nad tym systemem. 

3. Producent jest obowiązany stosować zatwierdzony system jakości kontroli gotowego materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego oraz badań, o których mowa w ust. 4 i 6, a także poddawać się kontroli. 

4. Producent składa do wybranej przez siebie jednostki notyfikowanej wniosek o przeprowadzenie oceny systemu jakości kontroli określonych materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego. 

5. Wniosek, o którym mowa w ust. 4, powinien zawierać informacje odnoszące się do danego rodzaju materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego. 

6. Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, należy załączyć: 

1) dokumentację systemu zapewnienia jakości wyrobu, 
2) dokumentację techniczną należącą do zatwierdzonego typu oraz kopię świadectwa badania typu WE. 

7. W ramach systemu zapewnienia jakości wyrobu materiał wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego jest poddawany odpowiednim badaniom, określonym w stosownych normach, o których mowa w art. 45, lub innym podobnym testom, celem zweryfikowania jego zgodności z zasadniczymi wymaganiami określonymi w ustawie. 

Art. 58. 
1. Producent dokumentuje, w systematyczny i uporządkowany sposób, uwzględnione przepisy i zasadnicze wymagania w postaci pisemnych instrukcji. 

2. Dokumentacja, o której mowa w ust. 1, powinna pozwolić na jednoznaczną interpretację procedur zapewnienia jakości, planów i zapisów kontroli jakości oraz zawierać w szczególności opisy: 

1) celów kontroli jakości, struktury organizacyjnej, obowiązków kierownictwa w odniesieniu do jakości materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, 
2) badań i testów, które będą prowadzone po procesie produkcji, 
3) środków monitorowania skuteczności działania systemu, 
4) przeprowadzonych kontroli jakości – sprawozdań z kontroli oraz wyników badań i kalibrowania, raporty dotyczące kwalifikacji zaangażowanego personelu. 

3. Przepis art. 54 stosuje się odpowiednio do oceny systemu jakości kontroli. 

4. Przepisy art. 55 stosuje się odpowiednio do obowiązków producenta wynikających z zatwierdzonego systemu jakości kontroli. 

5. Przepis art. 56 stosuje się odpowiednio do nadzoru sprawowanego przez jednostkę notyfikowaną nad systemem jakości kontroli. 

Art. 59. 
1. Sprawdzenie wyrobu, o którym mowa w art. 46 pkt 1 lit. d), jest procedurą, przez którą producent lub jego upoważniony przedstawiciel sprawdza i zaświadcza, że materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego są zgodne z typem opisanym w świadectwie badań typu WE i spełniają odpowiednie wymagania określone w ustawie. 

2. Producent jest obowiązany do: 

1) zapewnienia wszelkich koniecznych środków w procesie produkcji, aby proces ten zapewniał zgodność materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego z typem opisanym w świadectwie badania typu WE oraz z wymaganiami określonymi w ustawie, a także 
2) umieszczania oznakowania CE na każdym z tych materiałów i sporządzania deklaracji zgodności. 

3. Podczas sprawdzania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego jednostka notyfikowana przeprowadza odpowiednie badania i testy, w celu potwierdzenia zgodności tych materiałów z wymaganiami określonymi w ustawie, stosując metody, o których mowa w ust. 4. Producent lub jego upoważniony przedstawiciel jest obowiązany do przechowywania kopii deklaracji zgodności przez okres co najmniej 10 lat od daty produkcji ostatniego wyrobu. 

4. Sprawdzanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego przez ich badanie i testowanie jest procedurą, zgodnie z którą: 

1) materiały te poddaje się indywidualnie badaniom oraz testom ustalonym w odpowiednich normach, o których mowa w art. 45, lub innym testom, celem sprawdzenia ich zgodności z odpowiednim typem i wymaganiami określonymi w ustawie, 
2) jednostka notyfikowana zamieszcza lub powoduje zamieszczenie swojego symbolu identyfikacyjnego na każdym zatwierdzonym materiale wybuchowym przeznaczonym do użytku cywilnego i sporządza pisemny certyfikat zgodności na podstawie przeprowadzonych testów, 
3) producent lub jego upoważniony przedstawiciel jest obowiązany do udostępnienia, na każde żądanie, certyfikatu zgodności wystawionego przez jednostkę notyfikowaną. 

Art. 60. 
1. Sprawdzanie jednostkowe jest procedurą, przez którą producent sprawdza i zaświadcza, że materiały wybuchowe przeznaczone do użytku cywilnego, dla których został wydany certyfikat zgodności, są zgodne z odpowiednimi wymaganiami określonymi w ustawie. Producent umieszcza oznakowanie CE na tym materiale i sporządza deklarację zgodności. 

2. Jednostka notyfikowana bada materiał wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego i przeprowadza badania określone w normach, o których mowa w art. 45, lub inne badania, celem potwierdzenia jego zgodności z odpowiednimi wymaganiami określonymi w ustawie. 

3. Na podstawie pozytywnych wyników badań, o których mowa w ust. 2, jednostka notyfikowana zamieszcza lub powoduje zamieszczenie swojego symbolu identyfikacyjnego na dopuszczonym do obrotu materiale wybuchowym przeznaczonym do użytku cywilnego i sporządza deklarację zgodności. 

4. Sporządzona przez producenta dokumentacja techniczna powinna umożliwiać dokonanie oceny zgodności materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego z wymaganiami określonymi w ustawie oraz powinna ułatwiać zrozumienie konstrukcji, metod produkcji i sposobu funkcjonowania tego materiału. 

5. Dokumentacja, o której mowa w ust. 4, powinna zawierać: 

1) ogólny opis typu, 
2) projekt koncepcyjny i rysunki techniczne oraz schematy części, podzespołów, obwodów, 
3) opisy i objaśnienia konieczne do zrozumienia rysunków technicznych, schematów oraz działania materiału wybuchowego przeznaczonego do użytku cywilnego lub systemu zabezpieczającego, 
4) wykaz norm, o których mowa w art. 45, zastosowanych w całości lub częściowo, oraz opisy rozwiązań przyjętych w celu spełnienia zasadniczych wymagań określonych w ustawie, jeżeli normy nie zostały zastosowane, 
5) wyniki wykonanych obliczeń konstrukcyjnych, przeprowadzonych badań, 
6) sprawozdania z badań i testów. 

Art. 61. 
1. Oznakowanie CE powinno być umieszczone na materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego w sposób widoczny, czytelny i trwały lub, jeżeli jest to niemożliwe, na przymocowanej do nich tabliczce znamionowej albo, jeżeli metody te nie są możliwe do zastosowania, na opakowaniu. Tabliczka znamionowa powinna być tak zaprojektowana, aby nie było możliwe jej ponowne użycie. 
2. Zabrania się umieszczania na materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego napisów, które są podobne do oznakowania CE i mogą wprowadzać w błąd. Wszelkie inne oznaczenia mogą być umieszczane na tych materiałach pod warunkiem, że nie ograniczą one widoczności i czytelności tego oznakowania. 
3. Jeżeli w wyniku czynności kontrolnych, przeprowadzanych na podstawie odrębnych przepisów, zostanie stwierdzone, że oznakowanie CE niewłaściwie umieszczono, producent, jego upoważniony przedstawiciel albo osoba odpowiedzialna za wprowadzenie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego do obrotu są obowiązane do przywrócenia tych materiałów do stanu zgodnego z przepisami ustawy. 

Art. 62. 
1. Jeżeli w wyniku czynności kontrolnych, o których mowa w art. 61 ust. 3, zostanie stwierdzone, że materiał wybuchowy przeznaczony do użytku cywilnego oznakowany CE i używany zgodnie z przeznaczeniem może narażać na niebezpieczeństwo, minister właściwy do spraw gospodarki może, w drodze decyzji administracyjnej, nakazać wycofanie tych materiałów z obrotu, zakazać wprowadzania ich do obrotu lub ograniczyć ich przemieszczanie, informując niezwłocznie o tym Komisję Europejską, wraz z podaniem przyczyny podjętej decyzji, a w szczególności wskazując, czy niezgodność jest spowodowana: 

1) niespełnieniem zasadniczych wymagań, 
2) niewłaściwym zastosowaniem norm, o których mowa w art. 45, lub 
3) wadliwością stosowanych norm, o których mowa w art. 45. 

2. Minister właściwy do spraw gospodarki może, w drodze decyzji administracyjnej, ograniczyć lub zabronić wprowadzania do obrotu materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego lub nakazać ich wycofanie z obrotu, jeżeli nie zostaną spełnione wymagania, o których mowa w art. 61 ust. 3. 

3. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio, jeżeli oznakowanie CE jest umieszczone na materiale wybuchowym przeznaczonym do użytku cywilnego, który nie spełnia zasadniczych wymagań. W takim przypadku minister właściwy do spraw gospodarki może zastosować sankcje, określone w ustawie z dnia 28 kwietnia 2000 r. o systemie oceny zgodności, akredytacji oraz zmianie niektórych ustaw, w stosunku do osoby, która umieściła oznakowanie na tym materiale wybuchowym. 

4. W przypadku, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw gospodarki informuje niezwłocznie Komisję Europejską.
Rozdział 6
Przepisy karne
Art. 63. 
Kto dokonuje przemieszczenia materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego albo amunicji bez wymaganej zgody, 
podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 3.
Art. 64. 
W razie skazania za przestępstwo, o którym mowa w art. 63, sąd orzeka przepadek materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, amunicji, a także innych przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa albo pochodzących bezpośrednio z przestępstwa, chociażby nie stanowiły one własności sprawcy. 

Art. 65. 
1. Kto udaremnia lub utrudnia przeprowadzenie kontroli przez uprawnione organy w zakresie przechowywania, posiadania, używania lub przemieszczania materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, 
podlega karze grzywny. 
2. Orzekanie w sprawach o czyny określone w ust. 1 następuje na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Rozdział 7
Przepisy zmieniające, przejściowe i końcowe 
Art. 66. 
Pozwolenia na nabywanie i przechowywanie materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego uzyskane na podstawie dotychczasowych przepisów oraz zezwolenia na nabywanie i przechowywanie środków strzałowych wydane na podstawie przepisów Prawa geologicznego i górniczego zachowują ważność przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. 

Art. 67. 
W ustawie z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze wprowadza się następujące zmiany: 
1) w art. 6 w pkt 12 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się pkt 13 w brzmieniu: 
“13) środkami strzałowymi są materiały wybuchowe w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 117, poz. 1007).”; 
2) w art. 78 ust. 2 otrzymuje brzmienie: 
“2. Minister właściwy do spraw gospodarki, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia: 
1) szczegółowe zasady przechowywania i używania środków strzałowych w zakładach górniczych, 
2) szczegółowe zasady przechowywania i używania sprzętu strzałowego w zakładach górniczych 
- kierując się potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego i bezpieczeństwa pracowników zatrudnionych przy przechowywaniu lub używaniu środków strzałowych i sprzętu strzałowego w poszczególnych rodzajach zakładów górniczych oraz przy wykonywaniu robót górniczych.”; 
3) w art. 109: 
a) ust. 2 otrzymuje brzmienie: 
“2. Organy nadzoru górniczego wydają, w drodze decyzji administracyjnej: 
1) zezwolenia na oddanie do ruchu w zakładzie górniczym obiektów, maszyn i urządzeń, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 78 ust. 1, 
2) pozwolenia na używanie środków strzałowych w zakładach górniczych, 
3) zezwolenia na przechowywanie i używanie sprzętu strzałowego w zakładach górniczych.”, 
b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu: 
“2a. Organy właściwe w sprawach wydawania pozwoleń na nabywanie i przechowywanie środków strzałowych w zakładach górniczych określają przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 117, poz. 1007).”, 
c) ust. 3 otrzymuje brzmienie: 
“3. Przepisy ust. 1-2a stosuje się odpowiednio do: 
1) bezzbiornikowego magazynowania substancji oraz składowania odpadów w górotworze, w tym w podziemnych wyrobiskach górniczych, 
2) wykonywania robót geologicznych.” 

Art. 68. 
W ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549, z 2001 r. Nr 27, poz. 298 i z 2002 r. Nr 74, poz. 676) wprowadza się następujące zmiany: 
1) w art. 3 dodaje się pkt 4 w brzmieniu: 
“4) przemieszczania amunicji przez przedsiębiorców oraz przedsiębiorców zagranicznych, w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 117, poz. 1007).”; 
2) w art. 11 w pkt 7 kropkę na końcu zastępuje się przecinkiem oraz dodaje pkt 8 w brzmieniu: 
“8) używania broni sygnałowej do celów wzywania pomocy, ratowniczych, poszukiwawczych oraz w trakcie imprez sportowych.”; 
3) po art. 44 dodaje się art. 44a w brzmieniu: 
“Art. 44a. Zasady przemieszczania amunicji przez granice wewnętrzne państw członkowskich Unii Europejskiej oraz państw stowarzyszonych, przez przedsiębiorcę oraz przedsiębiorcę zagranicznego, określają przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 117, poz. 1007).” 

Art. 69. 
W ustawie z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 67, poz. 679 i z 2002 r. Nr 74, poz. 676) w art. 3 w ust. 2 w pkt 1 w lit. a) skreśla się wyrazy “z wyłączeniem amunicji, o której mowa w pkt 3,”. 

Art. 70. 
Tracą moc art. 19 i art. 24-26, a także art. 27, 28 i 32-35 w części dotyczącej materiałów wybuchowych ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. Nr 6, poz. 43, z 1983 r. Nr 6, poz. 35, z 1988 r. Nr 41, poz. 324, z 1989 r. Nr 35, poz. 192, z 1997 r. Nr 6, poz. 31, Nr 88, poz. 554 i Nr 114, poz. 740, z 1999 r. Nr 53, poz. 549 oraz z 2001 r. Nr 67, poz. 679). 

Art. 71. 
Z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej czynności wykonywane przez organy kontroli granicznej i celnej, o których mowa w art. 30 ust. 1 i 2, nie są czynnościami z zakresu kontroli ruchu granicznego albo kontroli celnej. 

Art. 72. 
Przepisy rozdziałów 3-5 stosuje się od dnia przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej.

Art. 73. 
Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia.

top

USTAWA z dnia 22 lipca 2010 r.

USTAWA
z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym)
Art. 1. W ustawie z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 117, poz. 1007, z późn. zm.2)) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 1 po pkt 5 dodaje się pkt 5a w brzmieniu:
“5a) zasadnicze wymagania dla wprowadzanych do obrotu wyrobów pirotechnicznych oraz procedury oceny zgodności,”;
2) w art. 9:
a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
“2. Nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na nabywanie, przechowywanie lub używanie wyrobów pirotechnicznych, o których mowa w art. 62c ust. 1 pkt 1 lit. a-c, pkt 2 lit. a oraz pkt 3 lit. a.”,
b) uchyla się ust. 8;
3) w art. 42 dodaje się ust. 6 w brzmieniu:
“6. Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do wyrobów pirotechnicznych.”;
4) tytuł rozdziału 5 otrzymuje brzmienie:
“Procedury oceny zgodności materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego”;
5) po art. 45 dodaje się art. 45a w brzmieniu:
“Art. 45a. Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do wyrobów pirotechnicznych.”;
6) po rozdziale 5 dodaje się rozdział 5a w brzmieniu:
“Rozdział 5a
Zasadnicze wymagania dla wprowadzanych do obrotu wyrobów pirotechnicznych oraz procedury oceny zgodności tych wyrobów
Art. 62a. Ilekroć w niniejszym rozdziale jest mowa o:
1) wyrobach pirotechnicznych widowiskowych – należy przez to rozumieć wyroby pirotechniczne przeznaczone do celów rozrywkowych,
2) wyrobach pirotechnicznych przeznaczonych do użytku teatralnego – należy przez to rozumieć wyroby pirotechniczne przeznaczone do wykorzystania na scenie wewnątrz lub na zewnątrz budynków, w tym w produkcji filmowej i telewizyjnej lub do podobnego użytku,
3) wyrobach pirotechnicznych do pojazdów – należy przez to rozumieć wyroby pirotechniczne będące elementami urządzeń bezpieczeństwa stosowanych w pojazdach zawierających materiały pirotechniczne wykorzystywane do uruchamiania tych lub innych urządzeń,
4) pozostałych wyrobach pirotechnicznych – należy przez to rozumieć wyroby pirotechniczne inne niż wyroby, o których mowa w pkt 1 i 2, stosowane w kolejnictwie, leśnictwie, lotnictwie, modelarstwie, ratownictwie, rolnictwie, żegludze oraz wyroby pirotechniczne do pojazdów,
5) wyrobach pirotechnicznych wprowadzanych do obrotu – należy przez to rozumieć wyroby pirotechniczne, o których mowa w pkt 1-4, lub grupy takich wyrobów pirotechnicznych o podobnej konstrukcji i o podobnym działaniu, po raz pierwszy udostępniane, w celu dystrybucji lub wykorzystania, na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym przez producenta lub importera, nieodpłatnie albo za opłatą.
Art. 62b. Przepisów niniejszego rozdziału nie stosuje się do:
1) wyrobów pirotechnicznych przeznaczonych, zgodnie z odrębnymi przepisami, do niehandlowego wykorzystania przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, Policję, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Biuro Ochrony Rządu, Straż Graniczną, Służbę Celną, Służbę Więzienną, armie obcych państw przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz jednostki ochrony przeciwpożarowej o których mowa w art. 15 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 178, poz. 1380 oraz z 2010 r. Nr 57, poz. 353),
2) wyposażenia morskiego, do którego stosuje się przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o wyposażeniu morskim (Dz. U. Nr 93, poz. 899),
3) wyrobów pirotechnicznych przeznaczonych do wykorzystania w przemyśle lotniczym,
4) kapiszonów przeznaczonych do zabawek, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności, dotyczących zasadniczych wymagań dla zabawek,
5) amunicji oraz amunicji ślepej.
Art. 62c. 1. Producent lub importer dokonuje klasyfikacji wyrobów pirotechnicznych wprowadzanych do obrotu zgodnie z ich przeznaczeniem i poziomem stwarzanego przez nie zagrożenia, w tym poziomem natężenia emitowanego dźwięku, w następujący sposób:
1) wyroby pirotechniczne widowiskowe:
a) klasa 1: wyroby, które podczas działania charakteryzują się bardzo niskim stopniem zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska, a także nieistotnym poziomem natężenia emitowanego dźwięku, przeznaczone do użytku w budynkach oraz na zamkniętym obszarze na zewnątrz budynków,
b) klasa 2: wyroby, które podczas działania charakteryzują się niskim stopniem zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska, a także niskim poziomem natężenia emitowanego dźwięku, przeznaczone do użytku na zamkniętym obszarze na zewnątrz budynków,
c) klasa 3: wyroby, które podczas działania charakteryzują się średnim stopniem zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska, a także nieszkodliwym dla zdrowia ludzi poziomem natężenia emitowanego dźwięku, przeznaczone do użytku na dużych, otwartych przestrzeniach na zewnątrz budynków,
d) klasa 4: wyroby, które podczas działania charakteryzują się wysokim stopniem zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska, a także nieszkodliwym dla zdrowia ludzi poziomem natężenia emitowanego dźwięku, określane również jako wyroby pirotechniczne widowiskowe do zastosowań profesjonalnych, przeznaczone do obsługi i użytku wyłącznie przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną,
2) wyroby pirotechniczne przeznaczone do użytku teatralnego:
a) klasa T1: wyroby, które podczas działania charakteryzują się niskim stopniem zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska,
b) klasa T2: wyroby przeznaczone do obsługi i użytku wyłącznie przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną,
3) pozostałe wyroby pirotechniczne:
a) klasa P1: wyroby, które podczas działania charakteryzują się niskim stopniem zagrożenia życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska,
b) klasa P2: wyroby przeznaczone do obsługi i użytku wyłącznie przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną.
2. Osobą posiadającą wiedzę specjalistyczną jest osoba, która uzyskała zaświadczenie potwierdzające przygotowanie zawodowe, o którym mowa w art. 20 ust. 1.
3. Jednostka notyfikowana potwierdza klasyfikację, o której mowa w ust. 1, w ramach dokonywania oceny zgodności.
Art. 62d. 1. Producent wyrobów pirotechnicznych jest obowiązany zapewnić, aby wyroby pirotechniczne wprowadzane do obrotu były zgodne z zasadniczymi wymaganiami.
2. W przypadku gdy producent wyrobów pirotechnicznych nie posiada siedziby na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, importer wyrobów pirotechnicznych jest obowiązany zapewnić, że producent realizuje obowiązki wynikające z ustawy lub że zostaną one zrealizowane przez samego importera.
3. Producent wyrobów pirotechnicznych:
1) przedkłada wyrób pirotechniczny jednostce notyfikowanej, która przeprowadza ocenę zgodności tego wyrobu z zasadniczymi wymaganiami,
2) umieszcza na wyrobie pirotechnicznym oznakowanie CE i etykietę.
Art. 62e. 1. Wyroby pirotechniczne wprowadzane do obrotu podlegają kontroli w zakresie spełniania przez nie zasadniczych wymagań.
2. Kontrolę spełniania przez wyroby pirotechniczne wprowadzane do obrotu zasadniczych wymagań prowadzą:
1) wojewódzcy inspektorzy Inspekcji Handlowej – w zakresie wyrobów pirotechnicznych klas 1-4,
2) inspektorzy pracy – w zakresie wyrobów pirotechnicznych klas T1, T2, P1 i P2.
3. Kontrolę bezpieczeństwa przewozu drogowego wyrobów pirotechnicznych przeprowadza się na zasadach określonych w ustawie z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671, z późn. zm.3)).
4. Kontrolę bezpieczeństwa przewozu koleją wyrobów pirotechnicznych przeprowadza się na zasadach określonych w ustawie z dnia 31 marca 2004 r. o przewozie koleją towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 97, poz. 962, z 2005 r. Nr 141, poz. 1184, z 2006 r. Nr 249, poz. 1834 oraz z 2007 r. Nr 176, poz. 1238).
5. Właściwy komendant powiatowy (miejski) Policji lub komendant straży gminnej (miejskiej) jest obowiązany do zapewnienia pomocy organom, o których mowa w ust. 2, w toku wykonywania czynności kontrolnych.
6. Postępowania w sprawach dotyczących wyrobów pirotechnicznych wprowadzanych do obrotu niespełniających zasadniczych wymagań prowadzą:
1) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów – w zakresie wyrobów pirotechnicznych klas 1-4,
2) okręgowi inspektorzy pracy – w zakresie wyrobów pirotechnicznych klasT1, T2, P1 i P2.
7. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów sporządza corocznie, za poprzedni rok kalendarzowy, informację o prowadzonych działaniach w zakresie kontroli wyrobów pirotechnicznych wprowadzanych do obrotu i przekazuje ją Komisji Europejskiej.
Art. 62f. 1. Wyroby pirotechniczne muszą:
1) być zaprojektowane i wytworzone w taki sposób, aby przy zastosowaniu odpowiednich technologii mogły zostać unieszkodliwione w sposób minimalnie uciążliwy dla środowiska,
2) być badane w rzeczywistych warunkach ich używania; jeżeli nie jest możliwe przeprowadzenie badania w warunkach laboratoryjnych, należy je przeprowadzić w takich warunkach, w jakich wyrób pirotechniczny ma być używany,
3) działać prawidłowo, gdy używa się ich zgodnie z przeznaczeniem.
2. Do wyrobów pirotechnicznych należy dołączyć, sporządzone w języku polskim:
1) instrukcję obsługi wyrobu pirotechnicznego zawierającą, w miarę potrzeby, oznaczenia dotyczące bezpiecznego przewozu, przechowywania, używania i unieszkodliwiania tych wyrobów, z uwzględnieniem konieczności zapewnienia bezpiecznych odległości użytkownika od używanych wyrobów pirotechnicznych,
2) informacje o urządzeniach i akcesoriach potrzebnych do bezpiecznego działania tych wyrobów oraz instrukcje ich obsługi.
3. Materiał pirotechniczny musi być umieszczony w wyrobach pirotechnicznych w trakcie ich przechowywania, transportu oraz użytkowania, o ile instrukcja obsługi wyrobu pirotechnicznego nie przewiduje inaczej.
Art. 62g. Podczas przeprowadzania badania wyrobu pirotechnicznego należy zbadać następujące jego właściwości oraz parametry techniczne:
1) zgodność wyrobu pirotechnicznego z rysunkiem konstrukcyjnym, z uwzględnieniem jego struktury i charakterystycznych właściwości, masy i ilościowego składu chemicznego stosowanego w wyrobie materiału pirotechnicznego oraz wymiarów,
2) stabilność fizyczną i chemiczną wyrobu pirotechnicznego podczas jego przechowywania i transportu,
3) możliwość bezpiecznego przechowywania, transportu oraz używania wyrobu pirotechnicznego,
4) stabilność chemiczną i termiczną zawartych w wyrobie pirotechnicznym materiałów pirotechnicznych,
5) odporność na działanie wody, jeżeli wyrób pirotechniczny ma być używany w warunkach wilgotnych lub w wodzie, a jej oddziaływanie może mieć negatywny wpływ na bezpieczeństwo lub niezawodność jego działania,
6) odporność na działanie niskich i wysokich temperatur, jeżeli przewiduje się przechowywanie lub używanie wyrobu pirotechnicznego w takich temperaturach, a chłodzenie lub ogrzewanie poszczególnych składników lub całego wyrobu może mieć negatywny wpływ na bezpieczeństwo i niezawodność jego działania,
7) środki bezpieczeństwa mające na celu zapobieganie przedwczesnemu lub niezamierzonemu zapłonowi lub wybuchowi,
8) odporność wyrobu pirotechnicznego i jego opakowania, a także innych części składowych na pogorszenie się jakości tego wyrobu w przewidzianych w instrukcji obsługi tego wyrobu warunkach jego składowania.
Art. 62h. Wyroby pirotechniczne wprowadzane do obrotu nie mogą zawierać:
1) materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, o których mowa w ustawie, z wyjątkiem prochu czarnego, materiałów pirotechnicznych oraz piorunianu srebra, z zastrzeżeniem art. 62i ust. 1 pkt 3,
2) materiałów wybuchowych przeznaczonych do użycia przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, Policję, Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego, Centralne Biuro Antykorupcyjne, Biuro Ochrony Rządu, Straż Graniczną, Służbę Celną oraz Służbę Więzienną.
Art. 62i. 1. Wyroby pirotechniczne widowiskowe klasy 1 muszą spełniać następujące warunki:
1) bezpieczna odległość dla użytkownika w trakcie działania wyrobu pirotechnicznego widowiskowego musi wynosić co najmniej 1 m; w przypadkach uzasadnionych wymaganiami bezpieczeństwa odległość ta może być mniejsza,
2) maksymalny poziom natężenia emitowanego dźwięku nie może przekraczać 120 dB (A, imp) lub równoważnego poziomu natężenia dźwięku mierzonego inną odpowiednią metodą, w bezpiecznej dla użytkownika odległości,
3) masa piorunianu srebra w trzaskających kulkach nie może przekraczać 2,5 mg.
2. Do klasy 1 wyrobów pirotechnicznych widowiskowych nie zalicza się petard, baterii petard, petard błyskowych i baterii petard błyskowych.
3. Wyroby pirotechniczne widowiskowe klasy 2 muszą spełniać następujące warunki:
1) bezpieczna odległość dla użytkownika w trakcie działania wyrobu pirotechnicznego widowiskowego musi wynosić co najmniej 8 m; w przypadkach uzasadnionych wymaganiami bezpieczeństwa odległość ta może być mniejsza,
2) maksymalny poziom natężenia emitowanego dźwięku nie może przekraczać 120 dB (A, imp) lub równoważnego poziomu natężenia emitowanego dźwięku mierzonego inną odpowiednią metodą, w bezpiecznej dla użytkownika odległości.
4. Wyroby pirotechniczne widowiskowe klasy 3 muszą spełniać następujące warunki:
1) bezpieczna odległość dla użytkownika w trakcie działania wyrobu pirotechnicznego widowiskowego musi wynosić co najmniej 15 m; w przypadkach uzasadnionych wymaganiami bezpieczeństwa odległość ta może być mniejsza,
2) maksymalny poziom natężenia emitowanego dźwięku nie może przekraczać 120 dB (A, imp) lub równoważnego poziomu natężenia emitowanego dźwięku mierzonego inną odpowiednią metodą, w bezpiecznej dla użytkownika odległości.
Art. 62j. 1. Wyroby pirotechniczne widowiskowe mogą być skonstruowane wyłącznie z materiałów ograniczających do minimum zagrożenie życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska spowodowane rozrzutem odłamków powstających w trakcie ich działania.
2. Sposób zapłonu wyrobu pirotechnicznego widowiskowego musi być określony na etykiecie lub w instrukcji obsługi.
3. Wyroby pirotechniczne widowiskowe użytkowane zgodnie z instrukcją obsługi nie mogą działać w sposób inny niż opisany przez producenta.
4. Wyroby pirotechniczne widowiskowe klas 1, 2 i 3 muszą być zabezpieczone przed przypadkowym zapłonem za pomocą osłony lub opakowania. Wyroby pirotechniczne widowiskowe klasy 4 muszą być zabezpieczone przed przypadkowym zapłonem w sposób określony przez producenta.
5. Na wyrobach pirotechnicznych wprowadzanych do obrotu producent umieszcza w sposób widoczny, czytelny i nieusuwalny oznakowanie CE.
6. Etykiety umieszczane na wyrobach pirotechnicznych, z wyjątkiem wyrobów pirotechnicznych do pojazdów, muszą zawierać co najmniej:
1) nazwę i adres producenta lub, w przypadku gdy producent nie posiada siedziby na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, nazwę producenta oraz nazwę i adres importera,
2) nazwę oraz określenie typu wyrobu pirotechnicznego,
3) wskazanie wymagań dostępności dla użytkowników, w tym oznaczenia klasy wyrobu pirotechnicznego,
4) określenie rodzaju miejsc, w których jest dozwolone używanie wyrobu pirotechnicznego,
5) instrukcję obsługi wyrobu pirotechnicznego,
6) wskazanie roku produkcji wyrobu pirotechnicznego widowiskowego klas 3 i 4,
7) w uzasadnionych przypadkach określenie minimalnej bezpiecznej dla użytkownika wyrobu pirotechnicznego odległości używania tego wyrobu,
8) określenie ilości netto materiału pirotechnicznego.
7. Etykiety umieszczane na wyrobach pirotechnicznych do pojazdów muszą zawierać:
1) nazwę i adres lub dane identyfikacyjne producenta lub, w przypadku gdy producent nie posiada siedziby na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, nazwę i adres importera,
2) nazwę i określenie rodzaju wyrobu pirotechnicznego,
3) instrukcję bezpieczeństwa.
8. W przypadku gdy na wyrobie pirotechnicznym wprowadzanym do obrotu nie ma miejsca na umieszczenie na nim etykiety, informacje, o których mowa w ust. 6, należy umieścić na opakowaniu tego wyrobu.
9. Do wyrobów pirotechnicznych, o których mowa w art. 62a pkt 3, dołącza się karty charakterystyki, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1907/2006 z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz. Urz. UE L 396 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.).
10. Przepisów ust. 5-7 nie stosuje się do wyrobów pirotechnicznych prezentowanych podczas targów, wystaw i pokazów w celach handlowych ani do wyrobów pirotechnicznych wytworzonych w celu prowadzenia prac badawczo-rozwojowych oraz prób, o ile na wyrobie pirotechnicznym w sposób widoczny umieszczona będzie informacja, że wyroby te nie będą sprzedawane, dopóki producent nie doprowadzi do zgodności tych wyrobów z zasadniczymi wymaganiami.
Art. 62k. 1. Pozostałe wyroby pirotechniczne projektuje się w taki sposób, aby ograniczyć do minimum:
1) zagrożenie życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska podczas ich używania zgodnie z ich przeznaczeniem,
2) ryzyko dla życia i zdrowia ludzi oraz mienia i środowiska spowodowane rozrzutem odłamków w razie przypadkowego zapłonu.
2. Sposób zapłonu pozostałych wyrobów pirotechnicznych musi być określony na widocznej etykiecie lub w instrukcji obsługi.
3. Pozostałe wyroby pirotechniczne, używane zgodnie z instrukcją ich obsługi, muszą działać prawidłowo do daty ich ważności określonej przez producenta.
Art. 62I. 1. Zapalniki muszą zapewnić prawidłowy zapłon wyrobów pirotechnicznych i posiadać wystarczającą zdolność do takiego zapłonu w warunkach ich używania przewidzianych w instrukcji obsługi.
2. Zapalniki należy chronić przed wyładowaniami elektrostatycznymi w normalnych warunkach ich przechowywania i używania, przewidzianych w instrukcji obsługi.
3. Zapalniki elektryczne należy chronić przed promieniowaniem elektromagnetycznym, działaniem fal radiowych oraz prądami błądzącymi w normalnych warunkach ich przechowywania i używania, przewidzianych w instrukcji obsługi.
4. Osłony zapalników muszą mieć wytrzymałość mechaniczną wystarczającą do ochrony zawartego w nich materiału pirotechnicznego przy poddaniu ich obciążeniom mechanicznym przewidzianym w instrukcji obsługi.
5. Czas spalania zapalników musi być określony w instrukcji obsługi wyrobu pirotechnicznego.
6. Charakterystyki elektryczne zapalników elektrycznych, w tym natężenie prądu niepowodujące zapłonu, natężenie prądu powodujące zapłon, ewentualny czas opóźnienia zapłonu oraz opór elektryczny, muszą być określone w instrukcji obsługi wyrobu pirotechnicznego.
7. Przewody zapalników elektrycznych muszą posiadać wystarczającą izolację elektryczną, wytrzymałość mechaniczną oraz muszą zapewniać niezawodne połączenie z zapalnikiem w stopniu gwarantującym bezpieczeństwo podczas ich stosowania zgodnie z instrukcją obsługi wyrobu pirotechnicznego.
Art. 62m. Wyroby pirotechniczne poddaje się, w zależności od potrzeb, następującym procedurom oceny zgodności z zasadniczymi wymaganiami:
1) badaniu typu WE (moduł B) – wykonywanemu w sposób określony w art. 62n oraz zależnie od wyboru producenta:
a) badaniu zgodności z typem (moduł C) – wykonywanemu w sposób określony w art. 62o,
b) procedurze zapewnienia jakości produkcji (moduł D) – przeprowadzanej w sposób określony w art. 62p, zwanej dalej “systemem zapewnienia jakości produkcji”,
c) procedurze zapewnienia jakości wyrobu (moduł E) – przeprowadzanej w sposób określony w art. 62r, zwanej dalej “systemem zapewnienia jakości wyrobu”,
2) sprawdzaniu jednostkowemu (moduł G) – wykonywanemu w sposób określony w art. 62s,
3) systemem pełnego zapewniania jakości (moduł H), o którym mowa w art. 62t – w zakresie dotyczącym wyrobów pirotechnicznych widowiskowych klasy 4.
Art. 62n. 1. Badanie typu WE jest procedurą, poprzez którą jednostka notyfikowana sprawdza i deklaruje, że próbka reprezentatywna badanego rodzaju wyrobu pirotechnicznego spełnia zasadnicze wymagania.
2. Wniosek o przeprowadzenie badania typu WE producent składa w wybranej jednostce notyfikowanej.
3. Wniosek musi zawierać:
1) nazwę i adres producenta wyrobu pirotechnicznego takiego wyrobu,
2) pisemne oświadczenie, że taki sam wniosek nie został złożony w innej jednostce notyfikowanej,
3) dokumentację techniczną, o której mowa w ust. 5.
4. Wnioskodawca musi udostępnić jednostce notyfikowanej próbkę reprezentatywną badanego rodzaju wyrobu pirotechnicznego, zwaną dalej “typem”. Jednostka notyfikowana może zażądać kolejnych próbek reprezentatywnych, jeżeli są one potrzebne do przeprowadzenia programu badań.
5. Dokumentacja techniczna musi pozwolić na dokonanie oceny zgodności wyrobu pirotechnicznego z zasadniczymi wymaganiami. Dokumentacja techniczna musi, w zakresie istotnym dla dokonania tej oceny, zawierać projekt, dane dotyczące wytworzenia i działania wyrobu pirotechnicznego oraz:
1) ogólny opis typu,
2) projekt koncepcyjny – w szczególności rysunki techniczne i schematy części, podzespołów oraz obwodów,
3) opisy i objaśnienia niezbędne do odczytania rysunków technicznych i schematów,
4) opis działania wyrobu pirotechnicznego,
5) wykaz norm zharmonizowanych stosowanych w całości lub częściowo oraz opisy rozwiązań zastosowanych w celu spełnienia zasadniczych wymagań, jeżeli normy zharmonizowane nie zostały zastosowane,
6) wyniki dokonanych obliczeń konstrukcyjnych i przeprowadzonych badań,
7) sprawozdania z badań.
6. Jednostka notyfikowana:
1) sprawdza, czy typ został wytworzony zgodnie z dokumentacją techniczną,
2) wykonuje lub zleca wykonanie badań i testów niezbędnych do sprawdzenia, czy rozwiązania przyjęte przez producenta spełniają zasadnicze wymagania w przypadku, gdy normy zharmonizowane nie zostały zastosowane,
3) wykonuje lub zleca wykonanie badań i testów niezbędnych do sprawdzenia, czy producent zastosował odpowiednie normy zharmonizowane,
4) uzgadnia z wnioskodawcą miejsce przeprowadzenia badań i testów.
7. Jeżeli typ spełnia zasadnicze wymagania, jednostka notyfikowana wydaje wnioskodawcy certyfikat badania typu WE. Certyfikat ten musi zawierać nazwę i adres producenta, wyniki badań i informacje niezbędne dla identyfikacji zatwierdzonego typu. Do certyfikatu załącza się wykaz odpowiednich części dokumentacji technicznej i przechowuje się jego kopię.
8. W przypadku gdy jednostka notyfikowana odmawia wydania certyfikatu badania typu WE, uzasadnia przyczynę odmowy oraz poucza o możliwości zwrócenia się o ponowne rozpatrzenie wniosku.
9. Wnioskodawca powiadamia jednostkę notyfikowaną, która posiada dokumentację techniczną dotyczącą certyfikatu badania typu WE, o zmianach wprowadzonych lub planowanych do wprowadzenia do zatwierdzonego wyrobu, jeżeli zmiany te mogą mieć wpływ na zgodność wyrobu z zasadniczymi wymaganiami lub warunkami dotyczącymi jego używania. Jednostka notyfikowana przeprowadza dodatkowe zatwierdzenie wyrobu pirotechnicznego oraz wystawia dokument uzupełniający do wydanego certyfikatu badania typu WE.
10. W przypadku gdy producent nie posiada siedziby na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, przechowywanie i udostępnianie dokumentacji technicznej wyrobu pirotechnicznego należy do osoby, która wprowadza dany wyrób pirotechniczny do obrotu.
11. Producent przechowuje wraz z dokumentacją techniczną kopie certyfikatów badania typu WE i uzupełnień do nich przez okres co najmniej 10 lat od daty wytworzenia ostatniego wyrobu pirotechnicznego.
Art. 62o. 1. Badanie zgodności z typem jest procedurą, poprzez którą producent zapewnia i deklaruje, że dany wyrób pirotechniczny jest zgodny z typem opisanym w certyfikacie badania typu WE i spełnia zasadnicze wymagania, które mają do niego zastosowanie. Producent umieszcza oznakowanie CE na wyrobie pirotechnicznym i sporządza pisemną deklarację zgodności.
2. Producent musi podjąć wszelkie konieczne działania w celu zapewnienia, aby proces wytwarzania wyrobów pirotechnicznych gwarantował zgodność wytworzonego wyrobu pirotechnicznego z typem opisanym w certyfikacie badania typu WE oraz z zasadniczymi wymaganiami.
3. Do badania zgodności z typem przepis art. 62n ust. 10 stosuje się odpowiednio.
4. Producent musi przechowywać kopie deklaracji zgodności przez okres co najmniej 10 lat od momentu wytworzenia ostatniego wyrobu pirotechnicznego.
5. Jednostka notyfikowana wybrana przez producenta wykonuje badania lub podejmuje działania mające na celu wykonanie badań wyrobu pirotechnicznego w określonych odstępach czasu. Próbka reprezentatywna wyrobów pirotechnicznych pobrana u producenta przez jednostkę notyfikowaną musi zostać poddana odpowiednim badaniom i testom, określonym w normach zharmonizowanych lub równoważnym, w celu sprawdzenia zgodności tych wyrobów z zasadniczymi wymaganiami. W przypadku gdy co najmniej jedna zbadana próbka wyrobu pirotechnicznego nie spełnia zasadniczych wymagań, jednostka notyfikowana podejmuje odpowiednie działania.
6. Producent w trakcie procesu wytwarzania wyrobów pirotechnicznych umieszcza na każdym egzemplarzu wyrobu pirotechnicznego numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej, na jej odpowiedzialność.
Art. 62p. 1. System zapewnienia jakości produkcji jest procedurą, poprzez którą producent wypełniający zobowiązania, o których mowa w ust. 3, zapewnia i deklaruje, że dane wyroby pirotechniczne są zgodne z typem opisanym w certyfikacie badania typu WE i spełniają zasadnicze wymagania. Producent umieszcza oznakowanie CE na każdym wyrobie pirotechnicznym i sporządza pisemną deklarację zgodności.
2. Obok oznakowania CE producent umieszcza numer identyfikacyjny jednostki notyfikowanej odpowiedzialnej za kontrole, o których mowa w ust. 15.
3. Producent stosuje zatwierdzony system zapewnienia jakości produkcji, kontroli produktu końcowego i badań, o którym mowa w ust. 7. Producent podlega kontroli, o której mowa w ust. 15-18.
4. Producent stosując system zapewnienia jakości produkcji, składa w jednostce notyfikowanej wniosek o przeprowadzenie oceny tego systemu w stosunku do określonych we wniosku wyrobów pirotechnicznych.
5. Wniosek musi zawierać informacje dotyczące danej klasy wyrobów pirotechnicznych będących przedmiotem wniosku.
6. Do wniosku należy dołączyć:
1) dokumentację systemu zapewnienia jakości produkcji,
2) dokumentację techniczną zatwierdzonego typu,
3) kopię certyfikatu badania typu WE.
7. System zapewnienia jakości produkcji musi gwarantować zgodność wyrobu z typem opisanym w certyfikacie badania typu WE oraz z zasadniczymi wymaganiami, które dotyczą tego wyrobu.
8. Producent dokumentuje, w systematyczny i uporządkowany sposób, wszystkie elementy, wymagania i przepisy, które zastosował, w formie spisanych zasad postępowania, procedur i instrukcji.
9. Dokumentacja systemu zapewnienia jakości produkcji musi umożliwiać jednoznaczną interpretację programów zapewnienia jakości, planów, instrukcji i zapisów związanych z systemem zapewnienia jakości produkcji. Dokumentacja ta w szczególności musi zawierać opis:
1) celów dotyczących jakości oraz struktury organizacyjnej, zakresu odpowiedzialności i uprawnień producenta w odniesieniu do jakości wyrobów pirotechnicznych,
2) procesów wytwarzania, technik zarządzania jakością i technik zapewnienia jakości, procesów i systematycznych działań, które będą stosowane,
3) badań i testów, które będą przeprowadzane przed wytwarzaniem, podczas wytwarzania i po jego zakończeniu, oraz częstotliwość ich przeprowadzania,
4) zapisów dotyczących jakości produkcji wyrobów pirotechnicznych, takich jak sprawozdania z kontroli oraz dane uzyskane podczas badań, dane dotyczące wzorcowania, a także protokoły dotyczące kwalifikacji pracowników przeprowadzających badania i testy,
5) środków monitorujących osiąganie wymaganej jakości wyrobów pirotechnicznych oraz skuteczności funkcjonowania systemu zapewnienia jakości produkcji tych wyrobów.
10. Jednostka notyfikowana ocenia system zapewnienia jakości produkcji w celu stwierdzenia, czy spełnia on wymagania, o których mowa w ust. 7-9. Systemy zapewnienia jakości produkcji, które stosują odpowiednie normy zharmonizowane, muszą spełniać te wymagania.
11. W skład zespołu audytorów dokonujących oceny, o której mowa w ust. 10, musi wchodzić co najmniej 1 osoba posiadająca doświadczenie w ocenie technologii danego wyrobu pirotechnicznego.
12. Jednostka notyfikowana dokonuje oceny systemu zapewnienia jakości produkcji oraz przeprowadza kontrole w zakładzie producenta. Wyniki przeprowadzonej oceny zawierające wyniki badań, jednostka notyfikowana przekazuje producentowi.
13. Producent musi zobowiązać się do wypełniania zobowiązań wynikających z zatwierdzonego systemu zapewnienia jakości produkcji oraz utrzymywania go na właściwym i skutecznym poziomie, a także informować jednostkę notyfikowaną, która zatwierdziła ten system, o każdej proponowanej jego zmianie.
14. Jednostka notyfikowana ocenia proponowane zmiany i decyduje, czy zmieniony system zapewnienia jakości produkcji spełnia wymagania, o których mowa w ust. 7-9, czy też jest wymagana ponowna jego ocena. Wyniki przeprowadzonej oceny wraz z wynikami badań przekazuje niezwłocznie producentowi.
15. Jednostka notyfikowana kontroluje system zapewnienia jakości produkcji w celu upewnienia się, że producent należycie wypełnia zobowiązania wynikające z zatwierdzonego systemu zapewnienia jakości.
16. Producent umożliwia jednostce notyfikowanej, w celu przeprowadzenia kontroli, dostęp do pomieszczeń wytwórczych, kontroli jakości, badawczych i magazynowych oraz przekazuje niezbędne informacje, a w szczególności udostępnia:
1) dokumentację dotyczącą systemu zapewnienia jakości produkcji,
2) zapisy związane z systemem, o którym mowa w pkt 1, takie jak sprawozdania z kontroli, dane uzyskane podczas badań, dane dotyczące wzorcowania, a także dane dotyczące kwalifikacji pracowników przeprowadzających badania i testy.
17. Jednostka notyfikowana przeprowadza okresowe audyty w celu upewnienia się, że producent utrzymuje i stosuje system zapewnienia jakości produkcji oraz przekazuje producentowi sprawozdania z tych audytów.
18. Jednostka notyfikowana może dodatkowo przeprowadzać nieplanowane kontrole u producenta. Podczas tych kontroli może przeprowadzać badania lub zlecać ich przeprowadzenie w celu zweryfikowania, czy system zapewnienia jakości produkcji funkcjonuje prawidłowo. Jednostka notyfikowana przekazuje producentowi sprawozdanie z kontroli i badań, jeżeli badania takie przeprowadzono.
19. Producent przechowuje, przez okres co najmniej 10 lat od daty wytworzenia lub wprowadzenia do obrotu ostatniego wyrobu:
1) dokumentację, o której mowa w ust. 6 pkt 1 i 2,
2) dokumentację dotyczącą zmiany zatwierdzonego systemu zapewnienia jakości produkcji.
20. Jednostka notyfikowana przekazuje pozostałym jednostkom notyfikowanym informacje dotyczące wydanych lub cofniętych zatwierdzeń systemów zapewnienia jakości produkcji.
Art. 62r. 1. System zapewnienia jakości wyrobu jest procedurą, poprzez którą producent spełniający zobowiązania, o których mowa w art. 62p ust. 3, zapewnia i deklaruje, że badane wyroby pirotechniczne są zgodne z typem opisanym w certyfikacie badania typu WE.
2. Przepisy art. 62p ust. 3-20 stosuje się odpowiednio do systemu zapewnienia jakości wyrobu.
Art. 62s. 1. Sprawdzanie jednostkowe jest procedurą, poprzez którą producent zapewnia i deklaruje, że wyrób pirotechniczny, dla którego wydano certyfikat badania typu WE, jest zgodny z zasadniczymi wymaganiami. Producent umieszcza oznakowanie CE na wyrobie i sporządza pisemną deklarację zgodności.
2. Jednostka notyfikowana bada wyrób pirotechniczny i przeprowadza badania wymienione w normach zharmonizowanych lub równoważne badania w celu potwierdzenia zgodności wyrobu z zasadniczymi wymaganiami.
3. Jednostka notyfikowana umieszcza swój numer identyfikacyjny lub zleca jego umieszczenie na zatwierdzonym wyrobie pirotechnicznym oraz wystawia certyfikat zgodności dotyczący przeprowadzonych badań.
4. Dokumentacja techniczna musi umożliwić ocenę zgodności wyrobu pirotechnicznego z zasadniczymi wymaganiami oraz odczytanie projektu, procesu wytwarzania i działania wyrobu pirotechnicznego, a także zawierać:
1) opis typu,
2) projekt i rysunki techniczne oraz schematy części, podzespołów i obwodów,
3) opisy i objaśnienia niezbędne do odczytania projektów oraz rysunków technicznych, schematów części, podzespołów oraz obwodów,
4) opis działania wyrobu pirotechnicznego,
5) wykaz norm zharmonizowanych, stosowanych w całości lub częściowo oraz, w przypadku niezastosowania tych norm, przyjęte opisy rozwiązań w celu spełnienia zasadniczych wymagań,
6) wyniki obliczeń konstrukcyjnych i przeprowadzonych badań,
7) sprawozdania z badań.
Art. 62t. 1. Pełne zapewnianie jakości wyrobu jest procedurą, poprzez którą producent spełniający wymagania określone w art. 62p ust. 3 zapewnia i deklaruje, że wyroby pirotechniczne widowiskowe klasy 4 spełniają zasadnicze wymagania.
2. Przepisy art. 62p ust. 7, 8, 10-15 i 17-20 stosuje się odpowiednio do pełnego zapewniania jakości wyrobu.
3. Producent składa w jednostce notyfikowanej wniosek o ocenę systemu zapewniania jakości. Wniosek musi zawierać:
1) informacje o przewidzianej klasie wyrobu pirotechnicznego będącego przedmiotem wniosku,
2) dokumentację dotyczącą systemu zapewniania jakości.
4. Dokumentacja systemu pełnego zapewniania jakości musi umożliwiać jednoznaczną interpretację programów i planów jakości, instrukcji i sprawozdań dotyczących jakości oraz zawierać w szczególności opis:
1) celów dotyczących jakości oraz struktury organizacyjnej, obowiązków i uprawnień producenta w odniesieniu do projektu i jakości wyrobu pirotechnicznego,
2) specyfikacji technicznych i konstrukcyjnych, łącznie z zastosowanymi normami, a także, w przypadku gdy normy zharmonizowane nie zostały w pełni zastosowane, opis środków, które będą stosowane w celu spełnienia zasadniczych wymagań,
3) techniki kontroli i sprawdzania gotowego wyrobu pirotechnicznego, procedur i systematycznych działań, które będą stosowane podczas wytwarzania wyrobu pirotechnicznego zaklasyfikowanego do określonej klasy,
4) odpowiednich technologii wytwarzania, kontroli jakości i zapewniania jakości, zastosowanych procedur i systematycznych działań,
5) kontroli, które będą przeprowadzane przed wytworzeniem, w trakcie wytwarzania i po wytworzeniu, a także częstotliwość ich przeprowadzania,
6) zapisów dotyczących jakości, takich jak: protokoły kontroli jakości, wyniki badań, dane dotyczące wzorcowania, a także protokoły dotyczące kwalifikacji lub uprawnień pracowników przeprowadzających badania i testy,
7) środków monitorujących osiąganie wymaganej jakości i projektowania wyrobu oraz skuteczności funkcjonowania systemu pełnego zapewniania jakości.
5. Producent umożliwia jednostce notyfikowanej dostęp do stanowisk projektowania, wytwarzania, kontroli jakości, badania i magazynowania w celu dokonania kontroli oraz dostarcza wszelkie niezbędne informacje, a w szczególności:
1) dokumentację systemu pełnego zapewniania jakości,
2) zapisy dotyczące systemu zapewniania jakości w dziedzinie badań i rozwoju, takie jak: wyniki analiz, obliczeń i badań,
3) zapisy dotyczące systemu pełnego zapewniania jakości w dziedzinie produkcji, takie jak: sprawozdania z kontroli jakości, dane uzyskane podczas badań, dane dotyczące wzorcowania, a także protokoły dotyczące kwalifikacji lub uprawnień pracowników przeprowadzających badania i testy.
Art. 62u. W sprawach nieuregulowanych przepisami niniejszego rozdziału stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia o systemie oceny zgodności.”.
Art. 2. W ustawie z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 67, poz. 679, z późn. zm.4)) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 6 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
“2. Nie jest wymagane uzyskanie koncesji na obrót wyrobami pirotechnicznymi, o których mowa w art. 62c ust. 1 pkt 1 lit. a-c, pkt 2 lit. a oraz pkt 3 lit. a ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 117, poz. 1007, z późn. zm.5)).”;
2) w art. 7 ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:
“2. Przed udzieleniem koncesji organ koncesyjny jest obowiązany, a przed wydaniem innych decyzji, o których mowa w ust. 1, może zasięgnąć opinii ministra właściwego do spraw gospodarki, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i właściwego komendanta wojewódzkiego Policji.
3. Organ koncesyjny zawiadamia o udzieleniu koncesji, jej zmianie lub cofnięciu Głównego Inspektora Pracy, ministra właściwego do spraw gospodarki, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz właściwych ze względu na siedzibę przedsiębiorcy lub miejsce wykonywania działalności gospodarczej wojewodę, komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej oraz komendanta wojewódzkiego Policji. Organ koncesyjny zawiadamia o odmowie udzielenia koncesji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz właściwego komendanta wojewódzkiego Policji.”;
3) w art. 31 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
“2. Wyroby, o których mowa w art. 62c ust. 1 pkt 1 lit. a-c, pkt 2 lit. a oraz pkt 3 lit. a ustawy, o której mowa w art. 6 ust. 2, oraz broń, na posiadanie której nie jest wymagane pozwolenie na broń, mogą być sprzedawane wyłącznie osobom pełnoletnim, po okazaniu dokumentu stwierdzającego tożsamość.”.
Art. 3. Wyroby pirotechniczne wprowadzone do obrotu przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy mogą pozostać w obrocie do dnia 4 lipca 2017 r.
Art. 4. 1. Przepisy rozdziału 5a ustawy wymienionej w art. 1 w odniesieniu do wyrobów pirotechnicznych klas 4, P2 i T2 stosuje się od dnia 4 lipca 2013 r.
2. Do dnia 4 lipca 2013 r. wyroby pirotechniczne klas 4, P2 i T2 mogą być wprowadzane do obrotu na podstawie przepisów dotychczasowych.
3. Do dnia 4 lipca 2013 r. za wyroby pirotechniczne klas 4, P2 i T2 uznaje się wyroby na nabywanie, przechowywanie lub używanie których jest wymagane pozwolenie, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 1, oraz na obrót którymi jest wymagana koncesja, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 2.
Art. 5. Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: B. Komorowski

1) Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/23/WE z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych (Dz. Urz. UE L 154 z 14.06.2007, str. 1).
2) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 238, poz. 2019, z 2004 r. Nr 222, poz. 2249, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, z 2007 r. Nr 176, poz. 1238, z 2008 r. Nr 214, poz. 1347 oraz z 2009 r. Nr 125, poz. 1036 i Nr 168, poz. 1323.
3) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 97, poz. 962 i Nr 173, poz. 1808, z 2005 r. Nr 90, poz. 757 i Nr 141, poz. 1184, z 2006 r. Nr 249, poz. 1834 oraz z 2007 r. Nr 176, poz. 1238 i Nr 192, poz. 1381.
4) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 117, poz. 1007, z 2003 r. Nr 210, poz. 2036, z 2004 r. Nr 96, poz. 959, Nr 116, poz. 1203, Nr 173, poz. 1808 i Nr 222, poz. 2249, z 2005 r. Nr 94, poz. 788 i Nr 184, poz. 1539, z 2006 r. Nr 133, poz. 935 i Nr 235, poz. 1700, z 2008 r. Nr 180, poz. 1112 i Nr 214, poz. 1347, z 2009 r. Nr 18, poz. 97 i Nr 125, poz. 1036 oraz z 2010 r. Nr 47, poz. 278.
5) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 238, poz. 2019, z 2004 r. Nr 222, poz. 2249, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, z 2007 r. Nr 176, poz. 1238, z 2008 r. Nr 214, poz. 1347, z 2009 r. Nr 125, poz. 1036 i Nr 168, poz. 1323 oraz z 2010 r. Nr 155, poz. 1039.

top

ROZPORZĄDZENIE z dnia 18 lutego 2011 r.

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI
z dnia 18 lutego 2011 r.
w sprawie sposobu prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego oraz podczas oczyszczania terenów2)

Na podstawie art. 18 ust. 1d ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 117, poz. 1007, z późn. zm.3)) zarządza się, co następuje:
§ 1. Rozporządzenie określa:
1) sposób prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zwanych dalej “materiałami wybuchowymi”, oraz podczas oczyszczania terenów w związku z wykonywaniem działalności gospodarczej innej niż określona w art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego, zwanej dalej “ustawą”;
2) wymagania techniczne i organizacyjne dotyczące prowadzenia prac, o których mowa w pkt 1.
§ 2. 1. Przepisy rozporządzenia dotyczące prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych stosuje się w szczególności przy prowadzeniu prac związanych z:
1) wykorzystaniem energii wytwarzanej przy wybuchu lub spalaniu się materiału wybuchowego;
2) przetwarzaniem materiałów wybuchowych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, na produkty niebędące materiałami wybuchowymi, takie jak preparaty farmaceutyczne, preparaty kosmetyczne, lakiery, tworzywa sztuczne, zapałki i tym podobne;
3) wytwarzaniem przedmiotów ratowniczych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy;
4) niszczeniem lub unieszkodliwianiem materiałów wybuchowych znalezionych podczas oczyszczania terenów.
2. Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do prowadzenia prac związanych z użyciem materiałów wybuchowych podczas rozbiórek obiektów budowlanych.
§ 3. 1. Prace z użyciem materiałów wybuchowych należy prowadzić na podstawie dokumentacji techniczno-organizacyjnej zawierającej w szczególności:
1) oznaczenie wykonawcy i jego siedziby;
2) wskazanie daty rozpoczęcia i planowanego czasu trwania prac z użyciem materiałów wybuchowych;
3) opis środków technicznych i organizacji prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych, zapewniających bezpieczeństwo życia i zdrowia ludzi, mienia i środowiska;
4) imię i nazwisko osoby nadzorującej realizację prac z użyciem materiałów wybuchowych;
5) wykazy:
a) prac i stanowisk pracy wymagających nadzoru osób, o których mowa w § 6 pkt 2,
b) osób mających dostęp do materiałów wybuchowych, wraz z określeniem zakresu ich obowiązków,
c) obiektów, pomieszczeń i terenów wymagających oznakowania informującego o występujących zagrożeniach związanych z prowadzeniem prac z użyciem materiałów wybuchowych;
6) sposób postępowania w przypadku wystąpienia zagrożeń i sytuacji awaryjnych;
7) imię, nazwisko oraz podpis osoby opracowującej dokumentację techniczno-organizacyjną.
2. Do dokumentacji techniczno-organizacyjnej należy dołączyć:
1) instrukcję bezpieczeństwa i higieny pracy;
2) opis procesów produkcyjnych i badawczych w przypadku prowadzenia prac, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 i 3;
3) szkic ze wskazaniem lokalizacji tymczasowego magazynu do przechowywania materiałów wybuchowych i plan jego ochrony, wraz z instrukcją tymczasowego magazynowania materiałów wybuchowych w przypadku konieczności ich przechowywania poza terenem przedsiębiorstwa;
4) wykazy zawierające imiona i nazwiska osoby lub osób:
a) nadzorującej prowadzenie prac z użyciem materiałów wybuchowych,
b) mających dostęp do materiałów wybuchowych, wraz z określeniem zajmowanych stanowisk, o których mowa w ust. 1 pkt 5 lit. b;
5) kopię dokumentów potwierdzających posiadanie przez osobę, o której mowa w ust. 1 pkt 4, uprawnień do zajmowania stanowisk, o których mowa w § 6 pkt 2;
6) kopię dokumentów potwierdzających posiadanie przez osoby wykonujące prace z użyciem materiałów wybuchowych uprawnień do zajmowania stanowisk, o których mowa w § 6 pkt 1;
7) kopię pozwolenia, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy, lub koncesji, o której mowa w art. 9 ust. 3 pkt 1 ustawy.
3. W instrukcji, o której mowa w ust. 2 pkt 1, określa się stosowane przez przedsiębiorcę rozwiązania techniczne i organizacyjne prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych, mające na celu ograniczenie:
1) zasięgu oddziaływania fali uderzeniowej na otoczenie miejsca ich prowadzenia;
2) zasięgu drgań gruntu;
3) rozrzutu odłamków w otoczeniu miejsca ich prowadzenia;
4) zasięgu strefy toksycznego i termicznego oddziaływania produktów wybuchu;
5) ilości emitowanych do otoczenia toksycznych lub szkodliwych produktów wybuchu.
4. Dokumentacja techniczno-organizacyjna, wraz z załącznikami, o których mowa w ust. 2, podlega bieżącej aktualizacji.
§ 4. 1. Przy opracowywaniu dokumentacji techniczno-organizacyjnej i wykonywaniu prac z użyciem materiałów wybuchowych należy uwzględnić rodzaj prac przewidywanych do wykonania, właściwości używanych materiałów wybuchowych, skutki wybuchu i spalania materiałów wybuchowych lub niszczenia lub unieszkodliwiania materiałów wybuchowych znalezionych podczas oczyszczania terenów, biorąc pod uwagę w szczególności następujące rodzaje zagrożeń:
1) falę uderzeniową;
2) drgania gruntu;
3) rozrzut odłamków;
4) oddziaływanie toksyczne i termiczne;
5) emisję pyłów.
2. Środki techniczne i organizacyjne prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych określa się na podstawie oceny stopnia ryzyka, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 7 ustawy, oraz zagrożeń, o których mowa w ust. 1.
§ 5. 1. Dokumentacja techniczno-organizacyjna prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych będących publicznym pokazem pirotechnicznym o charakterze imprezy masowej, zwanym dalej “pokazem”, powinna zawierać także:
1) oznaczenie masy netto materiałów pirotechnicznych przewidzianych do odpalenia, z podziałem na klasy i podklasy zgodnie z umową ADR, o której mowa w art. 3 pkt 16 ustawy;
2) określenie systemu odpalania ładunków pirotechnicznych;
3) wykaz zawierający imiona i nazwiska osób odpowiedzialnych za kontrolę terenu po zakończeniu pokazu i unieszkodliwienie niewypałów i niewybuchów pirotechnicznych;
4) dane dotyczące systemu zabezpieczeń terenu pokazu od momentu dostarczenia materiałów pirotechnicznych do zakończenia kontroli terenu po pokazie;
5) protokół wykonania pokazu oraz kontroli terenu po pokazie.
2. Minimalne odległości usytuowania publiczności w stosunku do odpalanych ładunków pirotechnicznych na terenie pokazu określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. W przypadku materiałów pirotechnicznych niewymienionych w tym załączniku, przy określaniu minimalnej odległości usytuowania publiczności stosuje się wymagania dla materiałów pirotechnicznych określone w odpowiednich normach zharmonizowanych PN-EN 14035.
3. Bezpieczną odległość usytuowania publiczności w stosunku do odpalanych ładunków pirotechnicznych na terenie pokazu każdorazowo ustala osoba kierująca tym pokazem, uwzględniając warunki mające wpływ na bezpieczeństwo danego pokazu, takie jak:
1) odchylenie od pionu kierunku strzelania;
2) wpływ wiatru bocznego;
3) różnice poziomów między miejscem odpalania ładunków a miejscem zajmowanym przez publiczność.
§ 6. Prowadząc prace z użyciem materiałów wybuchowych, należy:
1) zapewnić, aby prowadziły je osoby posiadające zaświadczenie o odbyciu szkolenia i zdaniu egzaminu, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy, w zakresie uprawniającym do zajmowania stanowisk związanych z dostępem do materiałów wybuchowych innych niż samodzielne stanowiska, w tym stanowiska nadzoru, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 20 ust. 6 ustawy;
2) zapewnić bezpośredni nadzór nad prowadzeniem tych prac przez osoby posiadające zaświadczenie o odbyciu szkolenia i zdaniu egzaminu, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy, w zakresie uprawniającym do zajmowania samodzielnych stanowisk, w tym stanowisk nadzoru, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 20 ust. 6 ustawy;
3) prowadzić dokumentację dotyczącą oceny stopnia ryzyka, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 7 ustawy, oraz dokonywać jej aktualizacji, uwzględniając w szczególności zmiany dokonywane w trakcie prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych;
4) zapewnić:
a) bezpośrednią ochronę fizyczną lub zabezpieczenie techniczne obiektów i miejsc prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych przed dostępem osób nieuprawnionych i kradzieżą tych materiałów,
b) oznakowanie obiektów, pomieszczeń i miejsc prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych czytelnymi tablicami informującymi o występujących w tych miejscach zagrożeniach wybuchem lub spalaniem materiałów wybuchowych,
c) bezpieczne przechowywanie materiałów wybuchowych.
§ 7. 1. Prace z użyciem materiałów wybuchowych można rozpocząć po opuszczeniu przez osoby nieuprawnione miejsca wykonywania tych prac lub po usunięciu z tego miejsca rzeczy ruchomych narażonych na zniszczenie lub uszkodzenie.
2. Teren prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych powinien być zabezpieczony przed dostępem osób nieuprawnionych, wydzielony i ochraniany w sposób umożliwiający kontrolę poruszania się osób i pojazdów.
3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych w obiektach budowlanych.
4. Przy dojściach i drogach dojazdowych do terenu prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych, na wysokości nie mniejszej niż 2 m, należy umieścić tablice ostrzegawcze. Wzór tablicy ostrzegawczej stanowi załącznik nr 2 do rozporządzenia.
5. W przypadku prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 2 i 3, wejścia do pomieszczeń, w których prace te są prowadzone, należy oznaczyć. Oznaczenie należy umieścić na wysokości 1,8-2,4 m. Wzór oznaczenia stanowi załącznik nr 3 do rozporządzenia.
§ 8. Rozporządzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.4)
Minister Gospodarki: W. Pawlak

1) Minister Gospodarki kieruje działem administracji rządowej – gospodarka, na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Gospodarki (Dz. U. Nr 216, poz. 1593).
2) Niniejsze rozporządzenie zostało notyfikowane Komisji Europejskiej w dniu 25 maja 2010 r. pod numerem 2010/0315/PL, zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 oraz z 2004 r. Nr 65, poz. 597), które wdraża postanowienia dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998, z późn. zm., Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 13, t. 20, str. 337).
3) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2002 r. Nr 238, poz. 2019, z 2004 r. Nr 222, poz. 2249, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i 711, z 2007 r. Nr 176, poz. 1238, z 2008 r. Nr 214, poz. 1347, z 2009 r. Nr 125, poz. 1036 i Nr 168, poz. 1323 oraz z 2010 r. Nr 155, poz. 1039.
4) Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie sposobu prowadzenia prac z użyciem materiałów wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 158, poz. 1328), które utraciło moc z dniem 23 lutego 2010 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2009 r. o zmianie ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz ustawy o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 125, poz. 1036).
Załączniki do rozporządzenia Ministra Gospodarki
z dnia 18 lutego 2011 r. (poz. 216)
Załącznik nr 1
MINIMALNE ODLEGŁOŚCI USYTUOWANIA PUBLICZNOŚCI W STOSUNKU DO ODPALANYCH ŁADUNKÓW PIROTECHNICZNYCH NA TERENIE POKAZU
Lp.
Rodzaj odpalanego
materiału pirotechnicznego
Opis działania
Minimalna odległość
od publiczności [m]
1
Wyroby pirotechniki teatralnej oraz filmowej
Snopy lub kaskady iskier, napisy, dymy
odległość ustalana jest
w zależności od stopnia zagrożenia, zgodnie z § 5 ust. 3 rozporządzenia
2
Wyroby pirotechniki widowiskowej niewzlatujące, w szczególności fontanny, wulkany, wodospady, ognie bengalskie, słońca
Snopy lub kaskady iskier, napisy, dymy
30
3
Bomby pirotechniczne kuliste
(w tym wodne) bez efektu hukowo-błyskowego jako podstawowego. Moździerze
Wystrzeliwane z rur pokazowych, tzw. moździerzy. Podczas działania efekt rozpryskowy w postaci bukietu iskier
1 x kaliber bomby
w milimetrach, ale nie mniej niż 50 m
4
Bomby pirotechniczne cylindryczne niezależnie od efektu i kuliste z efektem hukowo-błyskowym jako podstawowy
Wystrzeliwane z rur pokazowych, tzw. moździerzy.
Podczas działania efekt hukowo-błyskowy
1,2 x kaliber bomby
w milimetrach, ale nie mniej niż 60 m
5
Miny, bukiety pirotechniczne
Wystrzeliwane z rur pokazowych, tzw. moździerzy.
Efekty snopu iskier w różnych układach, niewzlatujące w postaci zwartej bryły
0,8 x kaliber wyrobu
w milimetrach, ale nie mniej niż 40 m
6
Rakiety i inne wyroby latające z napędem własnym (np. latające koła UFO)
Wyroby napędzane silnikiem pirotechnicznym ze stabilizatorem lub bez.
Podczas działania efekt hukowo-błyskowy lub rozpryskowy w postaci bukietu iskier
200 m w kierunku lotu rakiety,
125 m w pozostałych kierunkach
7
Baterie, wyrzutnie wielostrzałowe, rzymskie ognie o kalibrze do 60 mm. Wyrzutnie i rzymskie ognie o kalibrze powyżej 60 mm należy traktować w zależności od efektu jako bomby kuliste lub bukiety
Wyroby wielostrzałowe, w skład których wchodzi wiele rur połączonych układem odpalania.
Podczas działania efekt hukowo-błyskowy lub rozpryskowy w postaci bukietu iskier
50 dla kalibru pojedynczej wyrzutni 30 mm

70 dla kalibru
pojedynczej wyrzutni
31-60 mm
Objaśnienie:
Podane w powyższej tabeli wielkości wyliczono, przyjmując, że strzelanie odbywa się pionowo lub z odchyleniem od pionu do 10°; nie uwzględniono wpływu wiatru; miejsce strzelania jest położone na tym samym poziomie co publiczność.
Załącznik nr 2
WZÓR TABLICY OSTRZEGAWCZEJ

Objaśnienie:
tablica ostrzegawcza ma barwę żółtą, z napisem w kolorze czarnym.
Załącznik nr 3
WZÓR OZNACZENIA POMIESZCZEŃ

Objaśnienie:
tablica ostrzegawcza ma barwę żółtą, z napisem w kolorze czarnym.

top